Αρχείο για Ιανουαρίου 2011

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Είχα ασχοληθεί με το θέμα αυτό πριν από αρκετό καιρό με αφορμή την τραγική φιγούρα ενός πεινασμένου – ταλαιπωρημένου μετανάστη. Από τότε πολλά έχουν συμβεί, πάρα πολλά. Γεγονότα που διαφοροποίησαν τη θέση μας στο παγκόσμιο και τοπικό γίγνεσθαι.

Γεγονότα που πέρα από την αλλαγή που επέφεραν στην καθημερινότητά μας συνέβαλαν στην ευαισθητοποίηση πολλών εξ ημών σε ότι αφορά στον ανθρώπινο πόνο αλλά και στην αντίδραση κάποιων. Το βλέπω καθημερινά γύρω μου όταν εντοπίζω κάποιους που έγιναν πιο σκληροί, κάποιους που παρέμειναν αδιάφοροι, κάποιους που έγιναν πιο συμπονετικοί, με τραγικότερη την κατάσταση της ενδοπροβολής του γεγονότος από κάποιους που επιφυλλάσσουν για τους εαυτούς τους το ρόλο του παθητικού αποδέκτη.

Ο Φρόυντ είχε πει ότι οι άνθρωποι αναζητούν ενστικτωδώς την ικανοποίηση αλλά καταβάλλουν περισσότερη προσπάθεια για ν’ αποφύγουν τον πόνο. Συνεχίζοντας ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο περισσότερος κόσμος δέχεται να θυσιάσει την ικανοποίησή του αφού πιστεύει ότι ο πολιτισμός μπορεί να του προσφέρει λιγότερο πόνο (αρχή της ηδονής – αρχή της πραγματικότητας – μετουσίωση).

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι ποιος κερδίζει περισσότερο από τον πολιτισμό;

Κερδίζουν αυτοί που θυσιάζουν κάτι από την ικανοποίησή τους γιατί πιστεύουν σε ένα καλύτερο αύριο που τελικά αποδεικνύεται ψεύτικο; Η επιβεβαιώνεται τελικά με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που Φρόυντ υποστήριξε; Ότι δηλαδή η πραγματικότητα παρέχει πολύ περισσότερες ευκαιρίες να δοκιμάσει κανείς την εμπειρία του πόνου παρά αυτή της ικανοποίησης.

Το βρόμικο παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων για πολλά χρόνια είναι απαράδεκτο και τελικά η άκριτη υιοθέτηση της μιας ή της άλλης στάσης ή η αδιαφορία, το μόνο που κάνει είναι να διαιωνίζει την υφιστάμενη κατάσταση.

Υπάρχει μια βασική αρχή που υποστηρίζει πως όταν τα πράγματα περιπλέκονται ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα είναι αυτός της απλής λογικής.

Η απλή λογική λέει πως πρέπει να κάνεις τα πάντα για να βοηθήσεις αυτούς τους ανθρώπους στο μέτρο του δυνατού.

Η απλή λογική λέει πως οι δυνατότητες της Ελλάδας για παροχή βοήθειας
-ειδικότερα τώρα με την κρίση- είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Η απλή λογική λέει πως η μαζική φυγή κάποιων ανθρώπων από τα προβλήματα και η μη αντιμετώπισή τους στην ρίζα τους, θα τα διαιωνίσει, θα τα κουκουλώσει, θα τα γιγαντώσει και στην υφιστάμενη περίπτωση θα τα απλώσει σε όλον τον κόσμο.

Η απλή λογική λέει πως σωστή βοήθεια είναι η αποτελεσματική βοήθεια.

Η απλή λογική λέει πως δεν υπάρχει πιο βαθιά ανθρώπινη αγάπη από αυτή που θα σε κάνει να πονέσεις όταν τη δώσεις και που ίσως σε κάνει μισητό σε κάποιους που περιχαρακώνουν την ευαισθησία τους σε μια στιγμιαία παροχή βοήθειας ή σε μια αναποτελεσματική παροχή βοήθειας.

Η πραγματικότητα λέει πως οι άνθρωποι αυτοί αφέθηκαν στην τύχη τους (αυτή που επεφύλαξε γι’ αυτούς το πολιτικό τους σύστημα, η θρησκεία τους, η κουλτούρα τους) και οδηγήθηκαν από ένα αδυσώπητο υπερ-καπιταλιστικό σύστημα στον νέο τους ρόλο : των ομάδων συμπίεσης του εργατικού κόστους. Γι’ αυτό και είναι επιθυμητοί.

Η πραγματικότητα λέει πως ο νέος τους ρόλος εξυπηρετεί ενίοτε και διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες (της αριστεράς και της δεξιάς) στις χώρες υποδοχής τους. Γι’ αυτό και είναι επιθυμητοί.

Η πραγματικότητα λέει πως η συναίνεση των παγκόσμιων κέντρων εξουσίας και αποφάσεων (αυτών που θα μπορούσαν να παρέμβουν αποφασιστικά για να λύσουν το πρόβλημα) στο σοκ που δημιουργείται από την κατάσταση αυτή, είναι δεδομένη, μιας και εξυπηρετεί τον διττό στόχο της μετάθεσης των ευθυνών τους στους απλούς πολίτες διαφόρων χωρών και της αποσταθεροποίησης του περιβάλλοντος των χωρών υποδοχής. Γι’ αυτό και είναι επιθυμητοί.

Η πραγματικότητα λέει πως επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι επιθυμητοί το πρόβλημά τους δεν θα αντιμετωπισθεί ποτέ από κανέναν αποτελεσματικά.

Και έτσι, όσο αποδεχόμαστε ως δικό μας ρόλο την υιοθέτηση μόνο κάποιας από τις δύο θέσεις: βοήθεια ή μη βοήθεια, μπορούμε να αφήνουμε τον καιρό να περνάει χωρίς να αναλαμβάνουμε ποτέ λογική δράση, χωρίς να ορθώνουμε το ανάστημά μας, να λέμε αλήθειες και να διεκδικούμε την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος στη ρίζα του.

Th. S.

Advertisements

ΕΝΤΕΚΑ ΑΛΗΘΕΙEΣ ΓΙΑ ΕΝΤΕΚΑ ΨΕΜΑΤΑ

Την προηγούμενη χρονιά έγραψα τις 10 ευχές που ζητούσα από το Νέο Χρόνο και εισέπραξα προκαταβολικά μια μούντζα ΝΑ! Κάτι ήξερε ο κύριος 2010 όταν με μούντζωνε.

Όχι φέτος «τουτουνού» του χρόνου δεν του ζητώ καμιά ευχή! ΧΑ! Όποιος το κάνει μάλλον ανήκει σε αυτό το αυτιστικό, λοβοτομημένο πλήθος παρτάκηδων που αρέσκεται να νομίζει ότι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του δεν τον αγγίζουν. Τον διαβεβαιώνουν άλλωστε γι’ αυτό και οι γλίτσουρες των μέσων μαζικής εξαθλίωσης (ΜΜΕ) με ύφος βαρύγδουπο -100 και βάλε καρδιναλίων- και τσέπη τόσο χορτάτη που τους δίνει την απαραίτητη νομιμοποίηση να γαυγίζουν προς πάσα κατεύθυνση μισθωτών, συνταξιούχων και λοιπών ευάλωτων ομάδων.

Όμως θα πω 11 αλήθειες για 11 ψέματα που ακούγονται συνεχώς.

Έντεκα αλήθειες ΝΑ! που τσούζουν πολλούς νεοφιλελεύθερους κώλους όταν αποκαλύπτονται!

Έντεκα! Εν είδει δύο ανοικτών παλαμών (φέτος θα προλάβω να μουντζώσω εγώ πρώτη) και ενός μεσαίου δακτύλου προτεταμένου (και θα του κάνω και την άσεμνη χειρονομία). Έτσι τον υποδέχομαι το Νέο Χρόνο… όχι με αγαπούλες, ευχές και παρακάλια.

ΨΕΜΑ 1

Η κρίση είναι κρίση οικονομική, κρίση αξιών, κρίση του σπάταλου κράτους. ΑΜ ΔΕ! Η κρίση είναι μία και μόνη και είναι κρίση απληστίας. Το επιβεβαίωσε άλλωστε και ο πολλά βαρύς κύριος Γκρίνσπαν όταν κατέθεσε στη Senate Banking Committee την εξάμηνη έκθεσή του για την οικονομία: «Η εθνική ασθένεια των Η.Π.Α. είναι η μεταδοτική απληστία». Οι ιδιώτες κυνήγησαν το κέρδος με οποιοδήποτε κόστος και τελικά παντού χρειάσθηκε η παρέμβαση των κρατών για να διασωθούν τράπεζες και επιχειρηματίες. Το κόστος της διάσωσης παγκόσμια; Περί τα 20 τρισεκατομμύρια δολάρια … τώρα που το ξανασκέφτομαι … ΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΤΑΛΑ όντως! Όόόόόχι, όχι για τους απλούς πολίτες τους…

ΨΕΜΑ 2

Οι ιδιωτικοποιήσεις θα σώσουν τις οικονομίες. Εδώ γελάμε τρις, μια για τη φοβερή και ρηξικέλευθη ιδέα που κρατάει από τις αρχές του ’60 και από τα «αγόρια από το Σικάγο», μια για τα λαμόγια που τη λανσάρουν και μια για τα πρόβατα (που χωρίς να ξέρουν που παν τα τέσσερα) υποστηρίζουν την ιδέα αλλά και τα λαμόγια που θα ωφεληθούν από αυτή. ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ είναι αυτές που έφτιαξαν το σάπιο σύστημα που μας έριξε όλους έξω, και ως γνωστόν πλέον, αυτά τα κρατικοδίαιτα λαμόγια οι ιδιώτες, το μόνο που έχουν μάθει να κάνουν παγκόσμια είναι να ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ και να ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΤΟΥΣ (ή αλλιώς βλέπε ως ένα παράδειγμα –παγκόσμια- ποιος σώζει τις ιδιωτικές τραπεζούλες).

ΨΕΜΑ 3

Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μεγάλος. ΧΑ! ΧΑ! και ξανά ΧΑ! Πιστέψατε πουλάκια μου τους γλίτσουρες της εξαθλίωσης (ΜΜΕ); Το μέγεθος του δημόσιου τομέα υπολογίζεται βάσει των δαπανών και των εσόδων ως ποσοστό του ΑΕΠ. Αν λοιπόν ανατρέξουμε όόόόόλοι μαζί στην καλή μας τη Eurostat θα δούμε ότι η Ελλάδα είναι ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ στη λίστα των δαπανών!!! Θαυμάστε τον παρακάτω πίνακα:

Πίνακας 1: Δαπάνες γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ

Έτος / Χώρα 2000 2001 2008 2002 – 2008
Ε.Ε. 27 45,2 46,2 46,8 46,4
Δανία 53,7 54,2 51,9 53,3
Ολλανδία 44,2 45,4 45,9 45,6
Φιλανδία 48,3 47,8 49,0 48,9
Σουηδία 55,6 55,5 53,0 55,0
Μ.Ο. Βορειοευρωπαϊκών Χωρών 50,5 50,7 50,0 50,7
Ισπανία 39,1 38,6 41,1 39,0
Ιταλία 46,2 48 48,7 47,9
Πορτογαλία 43,1 44,4 46,0 45,5
Μ.Ο. Μεσογειακών Χωρών 43,0 44,0 45,0 44,1
Ελλάδα 46,7 45,3 48,3 45,2

ΨΕΜΑ 4

Η Γερμανία δεν έχει ανάγκη τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης διότι θα στραφεί σε αγορές όπως η Κίνα. Οπότε όπως λέει και η λογική (και προκύπτει από το εν λόγω άρθρο) η βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της είναι να μειώσει το κατά μονάδα κόστος (βλέπετε οι μισθοί της Κίνας που διατίθενται για την αγορά των προϊόντων της Γερμανίας είναι πολύ χαμηλοί). Πως θα συναγωνισθεί σε κόστος η μαυρο-Γερμανία τη Ρωσία και την Κίνα; Μήπως θα πρέπει να μειώσει σε ανταγωνιστικό επίπεδο τους μισθούς της; Λέω μήπως; Και τι συνεπάγεται αυτό για το λαό της Γερμανίας; (ή αλλιώς βλέπε κοινωνικό κράτος) και τις σχέσεις της Γερμανίας με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες; Άσε που οι αναδυόμενες υπερδυνάμεις (Κίνα – Ινδία) δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια να το παίζουν πελάτες μόνο και να παρατηρούν τους Γερμαναράδες υπερ-καπιταλιστές να τους τα παίρνουν …

ΨΕΜΑ 5

Ο ρόλος των κρατών βαίνει μειούμενος ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας νεοφιλελεύθερων πολιτικών (βλέπε και «αγοράκια από το Σικάγο»). Μέγα ψέμα! Απλώς τα κράτη έγιναν οι συνεπείς εκφραστές των συμφερόντων μιας επίμονης ολιγαρχίας. Μειώνονται μόνο σε ότι αφορά στις δαπάνες για δημόσιες πολιτικές και αυξάνονται σημαντικά όσον αφορά στις δαπάνες για στήριξη και επιδότηση ιδιωτών καπιταλιστών. Πολύ απλά ρίξτε μια ματιά στον παρακάτω πίνακα στον οποίο φαίνεται η αύξηση των δαπανών στις ΗΠΑ όπου βεβαίως όπως όλοι γνωρίζουμε το κράτος πρόνοιας αναζητείται εναγωνίως.

ΨΕΜΑ 6

Το χρέος της Ελλάδας είναι υπέρογκο σε σχέση με άλλες χώρες. Το χρέος; Ποιο χρέος απ’ όλα; Γιατί μετρούν μόνο το δημόσιο χρέος και όχι το ιδιωτικό ή το συνολικό χρέος; Ποιος αποφασίζει τι θα μετράται ως χρέος, με ποιο κριτήριο και ποιο στόχο εξυπηρετεί; Μήπως τελικά όλα αυτά γίνονται για να εξασφαλισθεί η παρέα των διεθνών λαμόγιων με ενυπόθηκες αξίες στις χώρες που αποφασίζουν να λεηλατήσουν αντικαθιστώντας τους άυλους τίτλους τους με πραγματικές αξίες (βλέπε δημόσια περιουσία);  Για διαβάστε εδώ (γενικώς συνιστώ να διαβάζετε ανελλιπώς τις καταπληκτικές αναλύσεις του) και ανοίξτε τα μάτια σας …

ΨΕΜΑ 7

Η φορολογία των επιχειρήσεων είναι μεγάλη. Για ρίξτε μια ματιά εδώ για την εγχώρια σύγκριση της φορολόγησης εργαζομένων (35%) σε σχέση με τη φορολόγηση των εργοδοτών (16%). Η φορολόγηση της εργασίας είναι περίπου ίδια με αυτή που ισχύει για το Μ.Ο. της ΕΕ (36,4%) αλλά η φορολόγηση του κεφαλαίου είναι η μισή απ’ ότι ισχύει στην ΕΕ (33%).

Σύμφωνα δε με στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ το μερίδιο του κεφαλαίου στην πίτα του ΑΕΠ αυξάνεται συνεχώς εις βάρος της εργασίας, από 42% το 1981 φθάνει στο 56% το 2005!!!

ΨΕΜΑ 8

Η Ελλάδα δεν είχε άλλο δρόμο πέρα από τη προσφυγή στο ΔΝΤ. Ενδεχομένως ποτέ δεν θα μπορέσουμε να διαπιστώσουμε τι θα γινόταν εάν δημιουργούσαμε κρατική τράπεζα ειδικού σκοπού και αξιοποιούσαμε άμεσα το Άρθρο 123 της ΣΛΕΕ (Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ένωσης) για δανεισμό με επιτόκο 1% από την ΕΚΤ. Ίσως έτσι δεν θα κάναμε πλουσιότερους άλλους λαούς π.χ. Γερμανούς που δανείζονται με 2,5% και μας δανείζουν 5,5.

Επίσης δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν αν είχαμε προχωρήσει άμεσα σε επίκληση του άρθρου 122 της ΣΛΕΕ όπου αν ένα κράτος-μέλος της ΕΕ αντιμετωπίζει δυσκολίες, οφειλόμενες σε έκτακτες περιστάσεις που εκφεύγουν από τον έλεγχό του, το Συμβούλιο μετά από πρόταση της Επιτροπής μπορεί να αποφασίσει να του χορηγηθεί χρηματοδοτική ενίσχυση. Κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την έκδοση ευρωομολόγου. Βέβαια στις 17 Δεκέμβρη το Συμβούλιο με ομόφωνη απόφασή του κατήργησε τη ρήτρα αλληλεγγύης του άρθρου 122 αφού με τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης κάτι τέτοιο –όπως προτάσσει- δεν είναι αναγκαίο. Ίσως βέβαια προλαβαίνουμε ακόμα και για τις δύο λύσεις ….

ΨΕΜΑ 9

Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα -εκτός από λεχρίτες, κοπρίτες, και διάφορα άλλα τέτοια- είναι πολλοί (τελευταία άκουσα και το «εξαιρούνται αυτοί του ΑΣΕΠ»!!!).

Κααααλάάάάά! Η καραμελίτσα που πιπιλάνε όλοι όσοι θέλουν απλώς να πάρουν από μια δεδομένη πίτα κάποιο κομμάτι (αυτό που αντιστοιχεί στους μισθωτούς και συνταξιούχους γενικότερα, γιατί οι μειώσεις στους δημοσίους υπαλλήλους συμπαρασύρουν -όπως αποδείχθηκε θέλουμε δε θέλουμε- και τους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων) και να το αναδιανείμουν σε κρατικοδίαιτες φαγάνες της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (βλέπε π.χ. -μιας και είναι και επικαιρο- εργολάβους καθαρισμών). Όσον αφορά στο μέγεθος του δημόσιου τομέα από άποψη απασχολούμενων το δικό μας μέγεθος είναι συγκρίσιμο με αυτό της Βρετανίας, αρκετά μικρότερο της Γαλλίας και των Σκανδιναβικών χωρών. Πάρτε μια γεύση από  εδώ αλλά και από εδώ και ρίξτε και μια ματιά στον παρακάτω πίνακα:

ΧΩΡΕΣ Δημ. Υπ. % Εργ. ΑΕΠ* Αριθμός ΔΥ Παραγ. ΔΥ
Ολλανδία 11,10% 644,6 δις 832.500 774.294
Ελλάδα 12,60% 237,9 δις 622.440 382.206
Σουηδία 31,60% 394,5 δις 1.472.560 267.901
Αυστρία 12,80% 328,4 δις 455.680 720.681
Δανία 30,50% 268,8 δις 884.500 303.901
Φιλανδία 24,50% 210,5 δις 656.600 320.591
Νορβηγία 32,90% 284,0 δις 822.599 345.289

Από http://politikes-paremvaseis.blogspot.com/2010/02/blog-post_78.html

ΨΕΜΑ 10

Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες! Όπως άλλωστε φαίνεται και στους πίνακες του ΟΟΣΑ αλλά όπως επίσης μπορείτε να δείτε και εδώ!! Προσέξτε τις τρεις τελευταίες χώρες του πίνακα!! Έκπληξούλα!! Θα μου πείτε ότι στις άλλες χώρες έχει αρκετούς part – time εργαζομένους και ότι στην τελική δεν έχει σημασία πόσες ώρες εργάζεσαι αλλά πόσο παραγωγικός είσαι.

Όσον αφορά στο part – time του θέματος σας προτρέπω να κοιτάξετε τον παρακάτω πίνακα με την εξής επισήμανση : Εάν αυξάναμε την παραγωγικότητα του εργατικού δυναμικού μας π.χ. στα επίπεδα της Ολλανδίας, το ΑΕΠ μας σχεδόν θα διπλασιαζόταν. Αν αντίστροφα, μειώναμε το εργατικό μας δυναμικό στα επίπεδα της Ολλανδίας (το επίπεδο της μείωσης το βρίσκουμε διαιρώντας το δικό μας ΑΕΠ με την παραγωγικότητα της Ολλανδίας, δηλαδή: 237,9/85.947), τότε θα καταλήγαμε σε περίπου 2,77 εκ. εργαζομένους, δηλαδή τόσοι Ολλανδοί θα χρειάζονταν για να παράγουν το δικό μας ΑΕΠ. Ο πλεονάζων αριθμός των 2,17 εκ. εργαζομένων είναι ουσιαστικά ο αριθμός της κρυφής ανεργίας στη χώρα μας με «όρους Ολλανδίας».

Τώρα όσον αφορά στην παραγωγικότητα, σας παραπέμπω στο ψέμα 2. Τα κρατικοδίαιτα λαμόγια φταίνε -που δεν φρόντισαν να καινοτομήσουν και να επενδύσουν σε πραγματικά παραγωγικούς τομείς με αποτέλεσμα οι εξαγωγές μας να ανέρχονται περίπου σε 25,76 δις έναντι των εξαγωγών π.χ. της Ολλανδίας που ανέρχονται σε 465,30 δις- και όχι ο μέσος μισθός του Έλληνα που είναι στα 800 ευρώ έναντι του Ολλανδού που είναι στα 1.000 ευρώ. Όχι κύριοι το μισθολογικό κόστος δεν είναι η κύρια αιτία της αντι-παραγωγικότητάς μας.

ΧΩΡΕΣ Εργαζόμενοι ΑΕΠ* Εξαγωγές * Παραγ/Εργ.
Ολλανδία 7,50 εκ. 644,6 δις 465,30 δις 85.947
Ελλάδα 4,94 εκ. 237,9 δις 25,76 δις 48.158
Σουηδία 4,66 εκ. 394,5 δις 176,5 δις 84.657
Αυστρία 3,56 εκ. 328,4 δις 158,30 δις 92.247
Δανία 2,90 εκ. 268,8 δις 102,10 δις 92.690
Φιλανδία 2,68 εκ. 210,5 δις 92,62 δις 78.545
Νορβηγία 2,50 εκ. 284,0 δις 136,10 δις 113.699

Από http://politikes-paremvaseis.blogspot.com/2010/02/blog-post_78.html

ΨΕΜΑ 11

Άντε βρε! Σας έπρηξα! Θα κλείσω με μια ευχή που δεν είναι ψέματα: Είθε θεούλη μου να είμαι λάθος σε όλα όσα γράφω και το χρέος μας να μην χρειασθεί αναδιάρθρωση και το Αιγαίο να είναι τίγκα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και ο ορυκτός μας πλούτος να αξίζει δισεκατομμύρια και ξαφνικά να ξυπνήσουμε ένα ωραίο πρωινό και να μας πούνε ότι από δω και στο εξής Ελληναράδες αφού έχετε πάρει το μαθηματάκι σας (ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο) και παίξατε και το ρόλο σας στο διεθνές θέατρο του παραλόγου, θα ζείτε σαν κρoίσοι γιατί αποφασίσαμε τον πλούτο (αυτό που όλοι ελπίζουμε α) ότι υπάρχει, β) ότι ξέρουμε πώς να τον εκμεταλλευθούμε) να τον μοιράσουμε στο λαό και να μην τον ξεπουλήσουμε σε ξένες εταιρείες.

Α! και επειδή εδώ και πολύ καιρό έχω ένα απωθημένο με τη φιλανθρωπία, είθε θεούλη μου να ξυπνήσω ένα πρωί και να δω διάφορα τοτέμ των βορείων προαστίων (ξέρετε αυτές τις ματαιόδοξες κυρίες των κυρίων που από το πολύ τράβηγμα και το περασμένο της ηλικίας τους μοιάζουν με κάτι ινδιάνικα τοτέμ) να δρουν με ταπεινή δικαιοσύνη και αλληλεγγύη και όχι με επιδεικτική φιλανθρωπία …

Άντε πουλάκια μου ! κα_όχρονο να χουμε (βάλτε στη παύλα είτε «κ» είτε «λ» αναλόγως της οπτικής σας, της διάθεσής σας και της κουλτούρας σας)

Th.S.