Αρχείο για Αύγουστος 2010

Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Το απόλυτο Όλο

«Να βλέπουμε βαθιά μες τα πράγματα, βαθιά μες τις ψυχές των ανθρώπων και να συναισθανόμαστε πάντα το Όλο» μου έλεγε ο παππούς μου ο Δημήτριος και μου αποδείκνυε με παραδείγματα και επιχειρήματα πως ό,τι φαίνεται δεν είναι πάντα το Είναι και το Είναι το ίδιο – πολλές φορές, ιδιαίτερα όταν εκπίπτει στο Ένα – δεν είναι σίγουρα το απόλυτο Όλο, ή αλλιώς η μοναδική αλήθεια.

Τι άλλο θα μπορούσε όμως να περιμένει κανείς από ένα βιβλιοφάγο ουμανιστή που εντόπιζε το θείο στον άνθρωπο και επέμενε να κηρύσσει την αγάπη, την αλήθεια, τη συλλογικότητα και τη δράση ως τη φυσική διέξοδό μας από το χάος της υπόστασής μας. Ενθυμούμενη δε το λόγο του, κατά τις ατέλειωτες βραδινές μας συζητήσεις κάτω από τον έναστρο ουρανό στην αυλή του σπιτιού του, μου γεννάται η τρομερή υποψία πως ήταν ακούσιος υποστηρικτής των ιδεών του Προυντόν. «Η ιδιοκτησία» μου έλεγε «είναι βλασφημία, και δεν έχει ακόμα υπάρξει πολιτικός που να έχει αντιτεθεί στην αδικία που η βλασφημία αυτή γεννά».

Σκέφτομαι πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια του στο σημείο που βρισκόμαστε. Βαθιά μες τα πράγματα, βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων, ίσως τελικά να είναι ο μόνος δρόμος για να καταλάβουμε το γίγνεσθαι, να διερευνήσουμε όλες τις πτυχές της φύση μας, να διαπιστώσουμε κατά πόσο η φυσική διέξοδος, που μου έλεγε, δίνει την απάντηση στα προβλήματα που δημιουργούνται από τη συνύπαρξη και έτσι να κατανοήσουμε το Εγώ, το Άλλο, το Είναι, το Ένα ως εκφάνσεις (τις περισσότερες φορές δυστυχώς κακέκτυπες) του αέναου, του άπειρου του Όλου. Βαθιά μες τα πράγματα, βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων για να καταλάβουμε εάν αυτό που έλεγε προβάλλει τελικά ως η μόνη απάντηση στις παντός είδους βλασφημίες και τις αδικίες που αυτές επιφέρουν.

.

Το ΔΝΤ και οι αλήθειες του

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ για το εξωτερικό χρέος που έχει κάθε χώρα  – όπου συνυπολογίζονται όχι μόνο αυτά που χρωστάει ο δημόσιος τομέας αλλά και οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις, οι ιδιώτες – έχουμε ως ποσοστά επί των ΑΕΠ τους:

  • Βρετανία 431%,
  • Ιρλανδία 1025%,
  • Γερμανία 161%,
  • Γαλλία 190,6%,
  • Δανία 197%,
  • Ελβετία 276,5%,
  • Ολλανδία 310,5%,
  • Βέλγιο 275,6%

και οι χώρες του νότου – που μόλις τώρα αρχίζουν να μαθαίνουν τη διαδικασία να ξεχνούν τι σημαίνει να είσαι αξιολάτρευτο γουρουνάκι και να γίνεσαι αιμοβόρα ύαινα – πόσα χρωστούν άραγε κατά ΔΝΤ;

  • Πορτογαλία 231%,
  • Ισπανία 167,5%,
  • Ελλάδα 163%
  • Ιταλία 123%

Ίσως επειδή τα γουρουνάκια μοίρασαν πλούτο σε πιο πολλούς πολίτες τους οπότε δεν χρειαζονταν να προσφεύγουν οι πολίτες σε υπέρμετρο δανεισμό …. ή πάλι μπορεί οι πολίτες τους να μην είναι τόσο άπληστοι που να χρειάζονται υπέρμετρο δανεισμό …

Το 2007 – όπως κατέγραφε η El Pais – το εξωτερικό χρέος της Ισπανίας χαρακτηριζόταν από το διεθνές περιβάλλον ως «επενδυτική ευκαιρία προσέλκυσης ξένου κεφαλαίου» ενώ τρία χρόνια αργότερα είναι το ίδιο χρέος είναι που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Τα διαφορετικά Είναι, οι διαφορετικές οπτικές, τα διαφορετικά συμφέροντα …

.

Οι αλήθειες και η λογική του Ενός

Ποια είναι όμως η αλήθεια και πως σχηματίζεται μέσα στο σύνολο των οικονομικών, πολιτικών, πολιτισμικών και λοιπών εκφράσεων της κοινωνίας; Από τη μία είναι η προσέγγιση για την αλήθεια που έχω περιγράψει σε άλλο άρθρο και η οποία αναφέρεται στα υποδείγματα που φτιάχνουμε και τα ανάγουμε σε υπέρτατη αλήθεια. Από την άλλη έρχεται ο Μπαντιού για να μας μιλήσει για εγκιβωτισμένες αλήθειες ως έκφραση πολλαπλοτήτων. Οι αλήθειες είναι η έκφραση πολλαπλοτήτων που εμπεριέχουν άλλες πολλαπλότητες, και κατά τη δική μου αντίληψη το Όλο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνολική έκφραση πολλαπλοτήτων.

Όπως λέει λοιπόν ο Μπαντιού, η εμμένεια[1], το αναποφάνσιμο[2], το Ένα και το πολλαπλό συνυφαίνουν την αλήθεια η οποία εμφανίζεται όταν επισυμβεί η ρήξη του Ενός, στοιχειοθετείται στο αναποφάνσιμο και εκφράζεται ως εμμενής πολλαπλότητα. Πολλαπλότητα η οποία εγκιβωτίζει άλλες πολλαπλότητες.

Το Ένα είναι αποτέλεσμα του πολλαπλού όταν αυτό (το πολλαπλό) υφίσταται μια εναδική διαδικασία. Κάθε εναδική διαδικασία – προχωρώντας τη σκέψη μου στη βάση θέτει ο Μπαντιού – δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμη περιοριστικό υπόδειγμα που δημιουργείται για να προσδώσει στις πολλαπλότητες και συνεπώς στο Όλο την κοντόφθαλμη πρακτική του κέρδους των λίγων, δηλαδή την αρχή του Ενός.

Έτσι και στην περίπτωση της υποτιθέμενης «παγκόσμιας κρίσης» η εναδικές διαδικασίες είναι αυτές που μας οδηγούν εδώ. Δημιουργούνται από την οπτική λίγων (π.χ. χρηματοπιστωτικό σύστημα, νεοφιλελευθερισμό κλπ) διαπλέκονται από τις επίμονες Ολιγαρχίες – αυτές που δεν αφήνουν με κανένα τρόπο τα προνόμια – και οριοθετούνται από τους μηχανισμούς που φτιάχνονται (π.χ. στατιστικά στοιχεία που εξηγούνται με όποιο τρόπο βολεύει) και από άτομα που στελεχώνουν διάφορους οργανισμούς που δημιουργούνται στη βάση της εναδικής λογικής.

Άτομα που χαζοχαίρονται όταν μπορούν να απολαμβάνουν τα αποφάγια-προνόμια που τους δίνουν οι αποπάνω, αλλά κυρίως επειδή τους ανοίγεται ο δρόμος να γίνουν και αυτοί κάποια μέρα οι αποπάνω (βλέπε Paulson). Άτομα που, όπως συνηθίζω να λέω, «μαγειρεύουν» αριθμούς και «ψήνουν» ανθρώπους. Για τα άτομα αυτά που ξεπουλούν όσο-όσο συνειδήσεις, κράτη, ιδέες, ανθρώπους πρέπει να αρχίσουν να μιλούν οι διανοούμενοι … Είναι η δράση αυτών των ατόμων και οργανισμών στην αρχή του Ενός η οποία οδηγεί με σίγουρα βήματα είτε στην απόλυτη υπακοή του συνόλου στο μέτρο της απληστίας των λίγων (κάτι που με κάθε τρόπο προσπαθούν να διασφαλίσουν) είτε στην συσσώρευση και συνεπακόλουθη εκτόνωση της οργής για τις αδικίες που επιφέρουν οι βλάσφημες τακτικές τους.

Γιατί γι’ αυτά τα άτομα και τους οργανισμούς που κάνουν κουμάντο, δημιουργούν φούσκες και μοιράζουν τον πλούτο κατά πως τους βολεύει, η εκούσια ρήξη του Ενός είναι ακατόρθωτη. Ενώ από την άλλη μια έξωθεν επιβαλλόμενη και ίσως βίαιη ρήξη της αρχής του Ενός, ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης οργής δεν θα οδηγήσει πάλι πουθενά.

.

Η αρχή των πολλών

Μπορεί η ματιά σας να διαπερνά τις συνθήκες, τα θέσφατα[3], τις ψυχές;

Μπορείτε να συναισθανθείτε την αλήθεια των πολλών και να εντοπίσετε και να απομονώσετε τη δράση του Ενός; Ακόμη και αν αυτός ο Ένας είστε εσείς!

Μπορείτε οι ίδιοι να δράσετε συλλογικά και να μην αδιαφορείτε για τα κοινά (έστω και αν αυτή η αδιαφορία είναι το βίαιο μέσο που χρησιμοποιείτε για να βρείτε την ησυχία σας);

Μόνο έτσι, ειρηνικά, θα μπορέσουμε επιτέλους να φτιάξουμε το νέο κόσμο. Όχι στη βάση της απληστίας ή στη βάση της οργής – που επιζητά τις περισσότερες φορές τη βίαιη εκτόνωσή της – αφού ένας τέτοιος κόσμος θα είναι είτε η συνέχιση της χονδροειδέστατης απάτης του καπιταλισμού και της ολιγαρχίας είτε η επανάληψη του κακώς εννοούμενου σοσιαλισμού (ή κουμμουνισμού) που δημιουργεί νέες τάξεις βολεμένων.

Στη βάση των πολλαπλοτήτων που περιέχουν άλλες πολλαπλότητες, που εκφράζονται με αλήθειες και που οδηγούν στη ρήξη του Ενός ως αποτέλεσμα βαθιάς επίγνωσης … μόνο έτσι θα φτιάξουμε το νέο κόσμο … μόνο αν διαπιστώσουμε και παραδεχθούμε αυτονόητα πράγματα δηλαδή …

Th. S.

_______________________________________________________________________


[1] Σύμφωνα με τον Kierkegaard η εμμένεια είναι το αντίθετο της υπέρβασης. Ο Deleuze (γνωστός για το έργο «Αντι Οιδίπους – Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια» που συνέγραψε σε συνεργασία με τον Guattari) χρησιμοποιούσε τον όρο (από το γαλλικό immanence) για αναφορά στην εμπειριοκρτατική φιλοσοφία του, η οποία όφειλε να παράγει δράσεις και αποτελέσματα αντί υπερβατισμούς.

[2] Το μη δογματικό. (Απόφανση είναι η γνώμη που διατυπώνεται με αξίωση ότι είναι αληθινή, το δόγμα [αρχ. ἀπόφαν(σις) –ση]).

[3] Γνώμη, απόφαση που πρέπει να γίνει σεβαστή σαν να προέρχεται από το Θεό.

Advertisements