Αρχείο για Ιουλίου 2009

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΛΟΙΠΟΝ….

Είναι περίεργα τα παιχνίδια του μυαλού!

Με αφορμή ένα τίποτα ή ένα σημαντικό θέμα (αναλόγως την οπτική μας κρίνεται πάντα η σημασία), το δικό μου μυαλό έχει την τάση να βάζει τις λέξεις σε τέτοια σειρά ώστε να σχηματίζουν ρίμες. Φτιάχνω ρίμες αστείες για να κοροϊδεύω τις αστειότητες, φτιάχνω ρίμες λυτρωτικές για να βάλω σε τάξη τον πόνο που μου προκαλεί η εικόνα του κόσμου, φτιάχνω ρίμες παντός είδους με κάθε αφορμή. Ρίμες που επαναλαμβάνονται με συχνότητα πολυβόλου στο μυαλό μου και ορισμένες δεν λένε να ξεκολλήσουν αν δεν τις χαράξω σε ένα κομμάτι χαρτί που συνήθως μετά πάντα τσαλακώνω και πετάω ξορκίζοντας με τον τρόπο αυτό τα κακώς κείμενα…

Χιλιάδες «λέξεις σε στοίχιση» με γεμίζουν καθημερινά και μου δίνουν την δυνατότητα να μετριάζω την οργή, την θλίψη, την αγωνία και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που με γεμίζει η πορεία του κόσμου τούτου.

Έτσι γίνεται εδώ και καιρό με το θέμα των μεταναστών. Πέρα από όλα τα επιχειρήματα που ακούω (και επεξεργάζομαι) από όλες τις πλευρές για το θέμα αυτό, και την απόλυτη συναίσθηση των πεπερασμένων δυνατοτήτων της χώρας μας για να δεχθεί τέτοιο όγκο πονεμένων ανθρώπων, κοιτώντας τους, παρατηρώντας το βλέμμα τους και προσπαθώντας να συναισθανθώ τα συναισθήματά τους, δεν μπορώ παρά να εντοπίσω πάνω τους τον παραλογισμό του κόσμου μας, την αδιαφορία όλων μας γι’ αυτό που συμβαίνει στις χώρες τους και που τους κάνει να ψάχνουν (αυτό που για όλους μας έγινε πλέον κλισέ αλλά κρύβει πάντα μια ανυπέρβλητη αλήθεια) ένα καλύτερο αύριο…

Χθες βράδυ πλησίασε την παρέα μου ένας μετανάστης αποστεωμένος, πεινασμένος που ο πόνος του είχε σκαλίσει αμετάκλητα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Τα λόγια ξανάρθαν στο μυαλό μου χαστουκίζοντας δυνατά και αυτή τη φορά την μακάρια απραξία μας….

Έγραψα τις επίμονες σκέψεις μου, που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνονται κάθε φορά που το θέμα μετανάστες μαχαιρώνει την όλβια λήθη μου, μα επέλεξα να μοιράσω το βλέμμα μου αυτή τη φορά ως ελάχιστη κατάθεση ψυχής στο πονεμένο πρόσωπο του αποστεωμένου χθεσινοβραδινού μετανάστη αλλά και όλων των μεταναστών που πάνω τους παίζεται το παιχνίδι της εξουσίας του πλούτου και της απαξίωσης της ανθρωπιας.

Γι’ αυτούς που έρχονται, διώχνονται και επιστρέφουν για να τονίσουν την ασημαντότητα της βολεμένης υπαρξής μας…

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΛΟΙΠΟΝ…

Η ζωή σου όνειρα αληθινά

Δύναμη αιώνια, άξια οδηγός

Έτσι που η ψυχή να λευτερώνεται

η ματιά να δραπετεύει

η καρδιά ν’ απογειώνεται

Στο νέο σου μετερίζι ξημερώνεσαι

ο αέρας λυπημένος μουρμουρά

μα η σκέψη σου γλυκιά παρηγοριά

πως γρήγορα είν’ η ώρα που λυτρώνεσαι.

Πίσω θλιμμένες ώρες ένα όραμα

Εικόνας φως που σβήνει σιγανά

Έτσι που η ανάσα κόβεται

η λαλιά σιωπά

ο χρόνος σώνεται

Και μες στην ανακατωσούρα του μυαλού

ανήμπορη στηρίζεται η ελπίδα

η μοναξιά να κόβει σα λεπίδα

τ’ απομεινάρια του καινούγιου γυρισμού.

Απόηχος που ακούστηκε ζωή

δειλή σκιά που ντύθηκε το θάρρος

έτσι που ο λογισμός γίνηκε φάρος

σ’αυτό που είναι πορεία γνωστική.

Και από του πόνου σου την φυλακή

νικησε η καρδιά το μίσος

απόκαμε η αγάπη ίσως

μα πάλι κέρδισες την ίδια την ζωή

Th. S.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

… πάντα με ενέπνεαν οι «σπασμένοι» άνθρωποι, οι αδύναμοι, αυτοί στους οποίους κανείς δεν δίνει σημασία και όλοι τους προσπερνούν γρήγορα – γρήγορα μην τύχει και κολλήσουν την ασημαντότητά τους.

Αντίθετα με όλους τους άλλους που νομίζουν ότι κάποιοι είναι, ότι κάτι κάνουν, ότι κατέχουν το απόλυτο δίκιο…

ξέρετε … αυτά τα βολεμένα ψώνια που είναι γεμάτα απαιτήσεις και δικαιώματα και σνομπάρουν οτιδήποτε ταράζει την απόλυτα προβλέψιμη (χρήσιμη κατά τους ίδιους) ζωή τους αφού…


Ο πολιτισμός μας τεράστιος

φαίνεται στα κτήριά μας , στα εξοπλισμένα σπίτια μας

στην πληγωμένη μας Γη στους αποτελεσματικούς πολέμους μας…

Μεγαλώνουμε μαζί με τα παιδιά μας μαθαίνοντας

το εύκολο , γλύφοντας σ’ ένα σύστημα που το

διαιωνίζουμε βαυκαλιζόμενοι ότι είμαστε χρήσιμοι και συναινώντας να κάνουμε τους πλούσιους πιο πλούσιους, τους δυνατούς πιο δυνατούς

φτύνοντας τους άνεργους και τους φτωχούς σαν να ‘ταν το ενοχλητικό κουκούτσι στο άνοστο φρούτο που μασουλάμε .

Και ορίζουμε τον άνθρωπο στην παγκόσμια συνείδηση ως

Αρτιμελή

Λευκό

Πλούσιο

Κοινωνικό

με λίγα λόγια Δυτικό

γιατί αυτός είναι ο διαβρωμένος μας πολιτισμός που δέχεται

τον άνθρωπο δίνοντάς του την λειτουργία της άψογης μηχανής

ξεχνώντας ότι στο κρύο μέταλλο παραμονεύει η ανυπαρξία της ψυχής .

Να βρίσκουμε πολιτισμένες δικαιολογίες όταν

αρπάζουμε το ψωμί των αδυνάτων και τους υποχρεώνουμε

στην πείνα και σιγά σιγά να παγκοσμιοποιούμαστε για να

μπορούμε να ελέγξουμε τις φωνές .

Και να αποστρέφουμε το βλέμμα μας αν τύχει να συναντήσουμε

φιγούρες σκοτεινές στο δειλινό, που ο πόνος ζωγραφίζεται στην κίνησή τους να σέρνονται αργά κι αδιάφορα ψάχνοντας μια απάγγια γωνιά να περάσουν το βράδυ τους .

Ωραία! γίναμε πολλοί σ’ αυτή την γη και πολιτισμένα κάναμε την μοιρασιά, δίκαια, με πυξίδα τον άνθρωπο

…ξέρετε ποιόν …. τον δυτικό

Th. S.