Αρχείο για Αύγουστος 2009

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ….

Άρθρο από τον Σταύρο Κυριαζή που έστειλε πριν μερικές μέρες :

Ο καταλυτικός ρόλος της σημειωτικής στην εφαρμοσμένη πολιτική (πολιτική υγείας στην προκείμενη περίπτωση).
Η χρήση των όρων και ο ρόλος τους!!!
Αποκαλυπτικότατο άρθρο του JONATHAN WEISMAN στη «The Wall Street Journal»
Επικεντρώστε την προσοχή σας στον πίνακα και στην αντιπαραβολή των όρων.
Σταύρος Κυριαζής
Υ.Γ. Λέτε να μείνει τελικά σε αυτό η πολυδιαφημιζόμενη μεταρρύθμιση στις ΗΠΑ?

Η τελικά κάτι θα καταφέρει ο Ομπάμα και οι Δημοκρατικοί, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση των φαρμακευτικών και ασφαλιστικών εταιριών, των Ρεπουμπλικάνων αλλά -δυστυχώς- ακόμη και πολλών Δημοκρατικών ?
Παρ΄ ότι στις ΗΠΑ υπάρχουν 47 εκατομμύρια ανασφάλιστοι -παρίες σε ένα πλήρως ιδιωτικοποιημένο σύστημα υγείας και ασφάλισης, ανύπαρκτο και αναποτελεσματικό- αποδεικνύεται ότι πρόκειται για την αλλαγή με τη μεγαλύτερη αντίσταση, πράγμα που αποδεικνύει ότι το ζήτημα αφορά και ενδιαφέρει τα ισχυρότερα και μεγαλύτερα οργανωμένα συμφέροντα.
Ο Κλίντον πάντως έκανε πίσω στο ίδιο ζήτημα πριν από χρόνια…

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ *

ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ (ΚΑΤΑ ΣΟΥΦΛΙΑ) Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΣΗ (ΚΑΤΑ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ ΣΟΥΦΛΙΑ).

«ΑΡΠΑΖΟΥΜΕ» ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΚΑΛΟ (ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ) ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ. ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕΙ ΜΕΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΜΕΣΑ (ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ)

Εξηγούμαι :

Οι φωτιές μαίνονται γύρω από την Αθήνα και οι ταγοί της ενημέρωσής μας αναφωνούν ανακουφισμένοι, συναινώντας σε μια απαράδεκτη, ισοπεδωτική λογική «…οι πυροσβέστες ρίχνονται στην μάχη για να μην θρηνήσουμε νεκρούς, αλλά και για να προστατεύσουν τις περιουσίες των ανθρώπων…» και εμένα όπως πάντα η προσοχή μου εστιάζεται ακαριαία στα λόγια αυτά και διάφορες σκέψεις αρχίζουν να ταλαιπωρούν το μυαλό μου. Κάποιοι δημοσιογράφοι – λίγοι πολύ λίγοι – ακροθιγώς μόνο προσεγγίζουν την ουσία αλλά κάποιοι άλλοι φροντίζουν να τους κόψουν όπως – όπως και να πουν αυτά που αντέχει η ελληνική πραγματικότητα να ακούσει.

Και μένω κάγκελο η δικιά σου!! τι ακούν τ’ αυτάκια μου από χθες; μα τέλος πάντων τόσο εύκολο είναι για όλους αυτούς να παραβλέπουν το απόλυτα σοβαρό και ειδεχθές του θέματος και να εστιάζουν σε κοινότοπες ρήσεις τέτοιου τύπου; Τόσο κοντόφθαλμη η κριτική ματιά τους;

Ναι δεν έχουμε νεκρούς, τουλάχιστον τώρα από αυτές τις φωτιές! Μα τι γίνεται με όλους αυτούς τους άμοιρους κατοίκους του Λεκανοπεδίου που θα νοσήσουν και θα πεθάνουν ως αποτέλεσμα της οικολογικής καταστροφής που συνέβει σε έναν ήδη επιβαρυμένο τόπο; Τι θα γίνει όταν οι θερμοκρασίες το επόμενο καλοκαίρι θα μας κάνουν να ζηλεύουμε τους κατοίκους του Ντουπάϊ όπου το κλίμα του για εμάς θα είναι κάτι σαν δροσερή αύρα; Ποιός θα μιλήσει για τους νεκρούς που θα έχουμε και τους αρρώστους λόγω της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Ναι οι πυροσβέστες ρίχνονται στην μάχη για να σώσουν τις περιουσίες αυτών που αποφάσισαν με την ανοχή και την λαμογιά της πολιτείας να χτίζουν μέσα στα δάση. Όμως τι γίνεται με την περιουσία την δικιά μου και των υπολοίπων κατοίκων της ταλανισμένης Αθήνας που δεν έχουμε συναινέσει στην αλλοφροσύνη του να χτίσουμε το αυθαιρετάκι μας σε δασικούς χώρους που είναι περιουσία όλων μας. Και αυτό είτε επειδή ο σεβασμός των δασών αποτελεί για κάποιους επιλογή, είτε επειδή κάποιοι απλώς δεν μπόρεσαν να αρπάξουν μια ευκαιρία και να χτίσουν ένα αυθαίρετο ακολουθώντας την ασφαλή τακτική της μελλοντικής του νομιμοποίησης που το κράτος φροντίζει να εξασφαλίζει στο διηνεκές .

Ποιός είναι αυτός που καθορίζει ότι αυτό που πρέπει να σωθεί είναι ένα σπίτι που χτίστηκε με αδιαφανή κριτήρια σε κάποιο δάσος και όχι ένα δένδρο; ποιός θέτει τις αξίες και με ποιό κριτήριο; το όφελος του ενός ή το όφελος όλων είναι σημαντικότερο; και τέλος πάντων στις εικόνες που παρακολουθώ από την τηλεόραση γιατί όλοι αυτοί οι κάτοικοι των δασικών περιοχών – που πολύ θα ήθελα να ψάξουν κάποιοι πως και με ποιά διαδικασία έχτισαν τα σπίτια τους εκεί – δεν λειτουργούν ως θεματοφύλακες της πολύτιμης περιουσίας τους που δεν είναι μόνο το σπίτι τους, αλλά το δάσος ολόκληρο. Είδα οικόπεδα με ξερόχορτα ύψους 1 μέτρου και βάλε, είδα σπίτια που έξω από τις αυλές τους και γύρω από αυτές τα ξερόχορτα έδιναν και έπαιρναν… γιατί αυτοί οι κάτοικοι εκεί δεν είχαν φροντίσει να καθαρίσουν την περιοχή τους;

Αρπάζουμε λοιπόν το συλλογικό καλό που είναι το δάσος και η φύση, σιγά – σιγά μας καρφώνεται στο μυαλό γιατί να μην το κάνουμε δικό μας (ατομικό όφελος) και ως καλοί ψηφοφόροι που είμαστε συμπράττουμε με κάποιους ψηφοθήρες (ψηφο-αρπάχτρες τους αποκαλώ εγώ) που τακτοποιούν η νομιμοποιούν την λαμογιά μας, την απληστία μας την ακόρεστη δίψα για ιδιοκτησία (στο άρθρο μου «Οι Κορυσχάδες της μνήμης εξηγώ για τα δεινά αυτής).

Δεν έχει ευθύνη η Πυροσβεστική που αφ ενός δίνει την άδεια οικοδόμησης χωρίς να υπάρχουν ζώνες πυροπροστασίας, αφ ετέρου αφήνει να υπάρχουν αυτά τα σπίτια χωρίς να δημιουργεί τις ζώνες αυτές;

Όπως και να έχει ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι κάτι που μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους και εύχομαι ολόψυχα όλη αυτή η δοκιμασία να τελειώσει με τις λιγότερες δυνατές ζημιές, αλλά επίσης εύχομαι ολόψυχα να είναι η αφορμή για να βάλουμε όλοι μυαλό, να αναθεωρήσουμε τις ευτελείς αξίες μας και να ξεκινήσει επιτέλους από όλους μας μια ουσιαστική ανασκόπηση των κακώς κείμενων βάζοντας τις βάσεις για αποφυγή παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.

Όλα αυτά μου θυμίζουν κάποιους που καπνίζουν 5 πακέτα τσιγάρα την ημέρα και ζητούν από τον γιατρό να τους σώσει…. ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ !! Ή ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΜΥΑΛΑ Ή ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΜΠΑΤΖΑΚΙΑ ΜΑΣ!

Th. S.

* Ας είναι καλά ο Νίκος Κοτζιάς που εισήγαγε τον όρο

Η ΚΙΝΕΖΟΥΛΑ, Η ΧΟΝΤΡΟΑΜΕΡΙΚΑΝΑ ΚΑΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ!

nightmare

Είναι απίστευτο! Εν τω μέσω των διακοπών και η πολυπόθητη ηρεμία δεν θα με βρει ακόμη!
Να ναι καλά τα ρεπορτάζ των ειδήσεων.
Είναι φυσικό όλοι οι λογικοί άνθρωποι να εστιάζουν στα σημαντικά κομμάτια των ειδήσεων όπως η διαμάχη ρεπουμπλικάνων – δημοκρατικών η οποία αφορά σε μια επιλογή που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη στις συνειδήσεις όλων των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών καθώς πέρα από τα σημαντικά οφέλη που θα  φέρει στους 47.000.000 αποκλεισμένους από υπηρεσίες υγείας πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών υποκρύπτει – κατά την γνώμη μου – ένα πολύ σημαντικότερο γεγονός. Μπορεί να αποτελέσει την βάση για την μετεξέλιξη των συνειδήσεων από ένα άκρως ατομοκεντρικό, εγωιστικό και απάνθρωπο σύστημα απομόνωσης και αλληλοεξόντωσης των ατόμων σε ένα επιτέλους συλλογικότερο, πιο ανθρώπινο και σαφώς πιο εξελιγμένο σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης και ενότητας.

Και ενώ όλοι εστιάζουν σε ένα τέτοιο σημαντικό όντως θέμα, εμένα δεν μου προξενεί καμιά εντύπωση αφού θεωρώ αυτή τη διαμάχη απολύτως αναμενόμενη (έχω μιλήσει σε προηγούμενα κείμενα για το σύνδρομο της μπριζόλας και αυτή αν είναι μια  μεγάλη μπριζόλα!) και για άλλη μια φορά χαμένη στο βασανιστικό σύμπαν μου, το προσπερνάω και εστιάζω σε δύο εικόνες που μου καρφώνονται στο μυαλό και μου προκαλούν τέτοιο σοκ για την κατάντια της ανθρώπινης φύσης που είναι σίγουρο ότι ένα ακόμη μεγάλο κομμάτι της πολυπόθητης ηρεμίας μου θα σφαγιασθεί στον βωμό των επίμονων σκέψεών μου.

Εικόνα πρώτη : ευτραφής καλοταϊσμένη αμερικανή πολίτης – συνάγω το συμπέρασμα ότι μάλλον πρέπει να «υπηρετεί» (το υπηρετεί εσκεμμένα σε εισαγωγικά αφού δεν υπάρχει καμιά απολύτως σχέση ανάμεσα στο πραγματικό νόημα της λέξης και σε αυτό που βλέπω) στον τομέα υγείας της χώρας της, χτυπάει – με μανία παχύσαρκου εξαρτημένου παιδιού που του παίρνουν το γλυκό από το στόμα – το χέρι της μπροστά σε αντιπρόσωπο που εξηγεί στους παρευρισκόμενους τα οφέλη του νέου νομοσχεδίου για την υγεία, ρωτώντας με μανία : «πες μου θα πληρώνω ή όχι από την τσέπη μου;». Εννοώντας ότι ενώ δεν δέχεται επ’ ουδενί να δώσει λίγη από την φορολόγησή της σε αυτούς που είναι αδύναμοι είτε γιατί είναι άνεργοι, είτε γιατί είναι κακοπληρωμένοι (ναι υπάρχει και η γενιά των 200 δολαρίων στις ΗΠΑ), μετά χαράς συναινεί στο να πηγαίνει η φορολόγησή της στη βιομηχανία πολέμου ή σε άλλους χρήσιμους για την ανθρώπινη ύπαρξη οικονομικούς κλάδους όπως το καλοτάϊσμα των golden boys ή η βιομηχανία αυτοκινήτων.
Αλλά μάλλον η χοντρή κυρία είναι  πιο προχωρημένη στην σκέψη από εμένα και έχει και τις κατάλληλες πληροφορίες, αφού όπως διαβάζω σε άρθρο κυριακάτικης εφημερίδας όλο και αυξάνει το ποσοστό αντικατάστασης εργαζομένων από ρομπότ σε διάφορες εργασίες. Έτσι λοιπόν όσοι περισσεύουν από τις δουλειές που χάνονται ή όσοι κακοπληρώνονται για να μπορεί να γεμίζει η τσέπη λίγων, καιρός να μας αδειάζουν την γωνιά και τα κέρδη από τις δουλειές αυτές ας πηγαίνουν στα στομάχια των όλο και περισσότερο αδηφάγων ζώων που επιμένουν να θέλουν να τους αποκαλούμε ανθρώπους.  Οι υπηρεσίες υγείας ας παρέχονται λοιπόν μόνο σε όσους έχουν να πληρώσουν γιατί πολύ απλά η υγεία στις συνειδήσεις όσων αυτοπροσδιορίζονται ως καθώς πρέπει πολίτες, και μπορούν  να αναγνωρίσουν ως τέτοιους μόνο τους ομοϊδεάτες τους, δεν είναι αγαθό, είναι εμπόρευμα…. Κάτι σαν τα κοψίδια που χώνει στην κοιλιά της η παχιά κυρία δηλαδή. Δείτε το σχετικό video :

http://www.youtube.com/watch?v=w4G9RGxahTM&NR=1

Εικόνα δεύτερη : Κίνα. Πειραματικό πρόγραμμα εξεύρεσης των ταλέντων για παιδιά από 3 – 6 ετών. Το πρόγραμμα εξελίσσεται σε παιδικές κατασκηνώσεις και περιλαμβάνει την λήψη DNA από όλα τα παιδιά που συμμετέχουν καθώς και διάφορα ψυχομετρικά τεστ.
Κινεζούλα ετών 6 δηλώνει ότι θέλει όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει πρόεδρος γιατί «…έτσι θα με φοβούνται όλοι». Για άλλη μια φορά το λαϊκό γνωμικό «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» βγαίνει αληθινό. Πρόεδρος λοιπόν γίνεσαι για να σε φοβούνται ενώ εγώ ο μ@λ@κ@ς νόμιζα ότι το να γίνεις πρόεδρος θα έπρεπε για όλους να αποτελεί ύψιστη πράξη ανθρωπιάς αφού καταβάλλοντας κόστος ψυχής προσπαθείς να ωθήσεις τα πράγματα λίγο πιο πέρα για τις ανθρώπινες υπάρξεις. Έτσι κάποιος γίνεται πρόεδρος μιας μικρής χώρας για να τον φοβούνται οι κάτοικοί της, γίνεται πρόεδρος μεγαλύτερης χώρας για να τον φοβούνται οι κάτοικοί της και οι πρόεδροι άλλων μικρών χωρών, γίνεται πρόεδρος της μεγαλύτερης χώρας για να τον φοβούνται όλοι. Και για να εξηγούμαι ο επιθετικός προσδιορισμός μικρός – μεγάλος δεν υπονοεί γεωγραφικά όρια μόνο.
Γλυκιά μου κινεζούλα να είσαι σίγουρη ότι αν το DNA σου βρίσκεται ανάμεσα σε αυτά που οι φοβεροί και τρομεροί επιστήμονες κατατάξουν στα καλά για τα κριτήρια που θα θέσουν (όχι μην ψάχνεις να βρεις ποιός βάζει τα κριτήρια και γιατί) τότε ίσως σου δοθεί η δυνατότητα αυτή. Στα άλλα παιδάκια αυτά με το κακό DNA ποιός ξέρει άραγε τι δυνατότητες θα δοθούν. Δεν ξέρω μπορεί να βρεθεί μια ευτραφής κινέζα η οποία -κατά το πρότυπο της αμερικάνας – να χτυπήσει το χέρι της σε κάποιο τραπέζι και να απαιτήσει τον αφανισμό τους. Έτσι ο ανταγωνισμός θα μειωθεί και οι πιθανότητες να γίνεις εσύ η επόμενη πρόεδρος στο τσίρκουλο των άγριων ζώων που βάλθηκαν σώνει και καλά να ορίζουν με τα δικά τους μέτρα το νόημα της λέξης άνθρωπος είναι μεγάλες…. Αν και κατά την γνώμη μου μάλλον έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες να γίνεις η χοντρόκωλη  που θα χτυπάει το χέρι της και θα απαιτεί τον αφανισμό των αδυνάτων (με ότι έννοια έχει δοθεί στην λέξη αδύναμος στον καιρό σου). Δείτε και ανατριχιάστε :

http://www.youtube.com/watch?v=tZRK-3Yrmec

http://www.scientificamerican.com/blog/60-second-science/post.cfm?id=chinese-childrens-camp-tests-dnagat-2009-08-05

Σκέψεις :
Για άλλη μια φορά η αέναη διαμόρφωση των συνειδήσεων στην βάση της αλληλοεξόντωσης αποδεικνύεται δυνατή.
Που και που ξεφεύγοντας της προσοχής των τεράτων που κάνουν κουμάντο εμφανίζονται άνθρωποι στο τιμόνι της ανθρωπότητας – όπως ο Ομπάμα – οι οποίοι, φαντάζομαι με πολύ προσωπικό κόστος αφού θεωρώ ότι οι αξίες στις οποίες πραγματικά πιστεύουν απέχουν παρασάγγας από αυτές που αναγκάζονται να πρεσβεύουν, εντείνουν τις προσπάθειές τους για να επιφέρουν ένα μικρό αρχικά πλήγμα σε ένα σαθρό σύστημα δείχνοντας τον εναλλακτικό δρόμο της συλλογικής προσπάθειας και την απαράμιλλη υπεροχή της κοινωνικής ενότητας .
Όμως το σύστημα μας εκπαιδεύει επαρκώς ώστε τα αντανακλαστικά μας – σε οτιδήποτε ξεφεύγει της προαποφασισμένης πορείας μας που εξασφαλίζει στο διηνεκές την αναπαραγωγή των υφιστάμενων βολικών για λίγων ανισοτήτων – να είναι πλήρως εξαρτημένα και προβλέψιμα… σαν της μικρής κινεζούλας ή σαν της ευτραφούς αμερικάνας.
Και το καλύτερο όλων, νέα μέσα μπαίνουν στο παιχνίδι της διασφάλισης αυτής, όπως τα δείγματα DNA και η κατηγοριοποίηση των ατόμων.

Συμπέρασμα :
Χρειάζομαι απαραιτήτως διακοπές! Όχι από την εργασία αλλά από τις σκέψεις, τις πράξεις και τις βουλήσεις όλων αυτών των βρώμικων μυαλών που ετοιμάζουν την «εξέγερση του Αυγούστου» εναντίον ανθρώπινων ψυχών που απλώς κατέστησαν ανίκανοι να βρίσκονται στην πλευρά των ευνοημένων…

Th. S.