Αρχείο για Μαΐου 2011

ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ

από …unplugged…

Παρακολουθώ ημέρες τώρα τις ανά την Ευρώπη συγκεντρώσεις πολιτών που δηλώνουν αγανακτισμένοι και  καταγράφω την εναλλαγή των συναισθημάτων που μου προκαλούν.

Στην αρχή μια ευχάριστη έκπληξη και μια γλυκιά προσμονή: Επιτέλους! Πολλοί εκφράζουν έμπρακτα την αγανάκτησή τους για την απαράδεκτη κατάσταση που στρώνουν σε όλο τον κόσμο οι διεθνείς εγκληματίες (βλέπε νεοφιλελεύθερα λαμόγια και αγορές).

Επιτέλους μια δυνατή και καλή αρχή που μπορεί να γίνει μια ουσιαστική συνέχεια.

Μετά μια αμήχανη αναμονή : μέρες τώρα περιμένω τα συγκεκριμένα αιτήματα, τις συγκεκριμένες δράσεις, τα συγκεκριμένα μετρήσιμα αποτελέσματα … ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ ΤΟ ΚΑΤΙ που θα μου δείξει ότι οι άνθρωποι, άφησαν το αυτιστικό σύμπαν της πάρτης τους και εκδηλώνουν έντονα την νέα συλλογικότητα. Ο χρόνος περνά, ο πολύτιμος χρόνος σώνεται αλλά μια μόνο αξία θα μας πάει μπροστά : Ειρηνικά, ο καθένας για τον διπλανό του, όλοι για όλους, πάνω από όλα, πέρα από τα πάντα ….

Και τώρα, τώρα τι;

Η αρχή παραμένει αρχή και έτσι με μια μικρή απογοήτευση αναμένω χωρίς ακόμα να αγανακτώ 🙂 μολαταύτα. Γιατί; Γιατί διάφορες σκέψεις με κατακλύζουν.

Κύρια σκέψη, η πρωταρχική ανάγκη και η βάση των επόμενων ανθρώπων : Η πολυπόθητη συλλογικότητα. Διάφορες δηλώσεις -σε τηλεοπτικά συνεργεία- κάποιων συμμετεχόντων στο κίνημα αλλά και ιδιωτικές συζητήσεις με κόσμο που συμμετέχει σε αυτό, με βάζουν στη θέση μου. Παραθέτω τις τηλεοπτικές δηλώσεις (και όχι τις ιδιωτικές μου συζητήσεις) μιας και οι περισσότεροι τις είδαμε να παίζουν στα ιδιωτικά κ(λ)ανάλια.

ΔΗΛΩΣΗ 1η. «Για την πάρτη μας είμαστε εδώ …».

Γ@μ# την αναθεματισμένη πάρτη του καθενός … σάμπως αυτή δεν είναι που μας έφερε εδώ; Αναρωτιέμαι αν τελικά είναι μόνο η βεβαιότητα του επερχόμενου «ξεβολέματος της ατομικής μας πάρτης» αυτή που μπορεί να μας ξεκουνήσει!

Όχι δυστυχώς για εμένα για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο πολύς κόσμος ακόμα δεν απέκτησε το πολυπόθητο touch με την συλλογικότητα. Βλέπεις όταν κάποιοι τρώνε ξύλο –άμα τη εμφανίσει των προβοκατόρικων σκυλιών ως το διαχρονικά απαραίτητο εργαλείο απαξίωσης των μαζικών διαδηλώσεων– σε πορείες πολύ ΠΡΙΝ συμβούν τα κακά, κάποιοι άλλοι, με διάφορες δικαιολογίες ασυμφωνίας ως προς τον ξεπουλημένο ή αποτυχημένο διοργανωτή, απέχουν.

Άλλοι πάλι απέχουν γιατί απλώς τους πέφτει βαριά η δράση.

Βέβαια όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά αν μετά τις πορείες και τις διαδηλώσεις κάποια αιτήματα δικαιώνονται, συνήθως αυτοί που απεμπόλησαν την ευθύνη της συμμετοχής τους τρέχουν από τους πρώτους να ωφεληθούν (βλέπε «φαινόμενο τζαμπατζή»).

Όμως όπως έχει πει ο Φροϊντ «Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θέλουν στ’ αλήθεια την ελευθερία, γιατί η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τις ευθύνες». Αυτοί λοιπόν που ξεπούλησαν την ευθύνη της συμμετοχής, του ελέγχου και της εξουδετέρωσης όσων δρουν ιδιοτελώς μέσα σε αυτούς τους συλλογικούς φορείς που κερδίσαμε με πολύ αγώνα και αίμα, είναι οι ιδανικοί δολοφόνοι της ελευθερίας και αυτοί που έστρωσαν το χαλί στους διεθνείς εγκληματίες. Όχι – όχι απαραίτητα εσκεμμένα, όμως φαντάζομαι ότι τώρα κάποιοι από αυτούς τους ακούσιους, ανεύθυνους δολοφόνους συμμετέχουν στο κίνημα …. Έστω είναι κι αυτό μια αρχή …

ΔΗΛΩΣΗ 2η. «Βλέπετε; Δύο παιδιά και ο γαμπρός μου χωρίς δουλειά εδώ και καιρό. Πως θα ζήσουν αυτά τα παιδιά;».

Και τα παιδιά του διπλανού; Θα έβγαινες στο δρόμο να φωνάξεις για τα παιδιά του διπλανού αν ο γαμπρός σου είχε δουλειά με «βαρβάτο» μισθό; Θα έβγαινες να φωνάξεις αν έβλεπες ότι ένα ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ έρχεται για να ξεβολέψει κάποιους έστω και αν εσύ δεν συγκαταλεγόσουν μέσα σε αυτούς; Θα έβγαινες ή ο κοινωνικός αυτοματισμός που με πολύ μαεστρία σου πασάρουν τα κ(λ)ανάλια θα σε είχε γεμίσει με τόσο μίσος για τους συνανθρώπους σου που το μόνο που θα έκανες θα ήταν να γελάς χαιρέκακα ευχόμενη να τους κόψουν όχι μόνο τα μισθά τους –για να κάνω και εισαγωγή για την αγαπημένη  μου Σαπφώ– αλλά και το κεφάλι αν γινόταν (φαινόμενο ελληνικό με τίτλο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα»).

Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να θυμηθούμε τα λόγια του Γκάντι  «Εσύ πρέπει να αλλάξεις, αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο» και έτσι είναι! Όταν θα γίνεις ο επόμενος άνθρωπος, ο συλλογικός τότε μόνο θα μπορείς να πιάσεις στο στόμα σου τα λόγια του Καζαντζάκη και να πεις «Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη Γη. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω!» γιατί μόνο αν ξεπεράσεις τον ατομισμό σου θα μπορείς να δρας μόνος σου για το καλό όλων.

Μέχρι τότε, μέχρι αυτές οι αξίες να ποτίσουν κάθε κύτταρο του κορμιού σου και κάθε διάσταση της σκέψης σου μπορείς να δηλώνεις απλώς …. Αγανακτισμένος.

«ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ!!!» φωνάζει η πολυαγαπημένη ηθοποιός στην σκηνή της ταινίας.

Ξέρετε κάτι; Στην παρούσα φάση το ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ δεν έχει να κάνει με βία και μπόμπες και άλλα τέτοια αποτρόπαια κι εξευτελιστικά για την ανθρώπινη ύπαρξη πράγματα. Στο παγκόσμιο σταυροδρόμι της «Αρετής και της Κακίας» οι αγανακτισμένοι οφείλουν κατ’ αρχήν και να κάνουν την επιλογή που θα τους περάσει στην επόμενη φάση της παγκόσμιας ειρήνης και συλλογικότητας. ΠΩΣ; βάζοντας μπουρλότο «στην πάρτη τους»

Σε διαφορετική περίπτωση της γης οι αγανακτισμένοι θα γίνουν της γης οι πεινασμένοι. Και της γης οι πεινασμένοι θα πεινάσουν τόσο πολύ που θα φάνε τις σάρκες τους …

…unplugged… (όπως πάντα)

Advertisements

Payrolls, γαρ!!!


του Σταύρου Κυριαζή

Πολλοί επαινούν σήμερα τις ΗΠΑ και τη δημοκρατία της, με αφορμή το χειρισμό της υπόθεσης Στρος Καν!!!
Και τέλος πάντων, όπως και να το βλέπει κανείς από τη δική του οπτική -κοντόφθαλμη ή open mind ή οτιδήποτε άλλο- καλά κάνει…
Άλλωστε δικό του θέμα είναι!
Αλλά, πόσο περίεργο μπορεί να είναι, όταν την ίδια ώρα και μάλιστα στην ίδια Πολιτεία (Νέα Υόρκη), γίνονται πράγματα και θαύματα για τα οποία κανείς δεν μιλάει?
Ούτε όσοι «κρυπτοσυντηρητικοί» έσπευσαν να κατασπαράξουν τον Καν -αρκετοί με φαρισαισμό και υποκρισία- ούτε όσοι τον υπερασπίσθηκαν, αναγνωρίζοντας ενδεχομένως στην περίπτωσή του ακόμη και τον εαυτό τους!
ΜΜΕ, σοφοί και δοκησίσοφοι, οιηματίες και παντογνώστες, αναλυτές και decision makers, ρυθμιστές και άλλοι…
Γιατί άραγε?
Και ας εξηγηθώ…
Για το χειρισμό του θέματος των ερευνών εις βάθος για το ρόλο των Τραπεζών στην Κρίση,
γιατί δεν άκουσα κανέναν να επαινεί τις ΗΠΑ και τη λειτουργία της Δημοκρατίας της?
Μα, κανένας!!!
Δεν ντρέπεσθε, βρε υποκριτές και καιροσκόποι!!! 
«Τσούζει» το θέμα?
Μάλλον τσούζει!
Και «τσούζει» πολύ, όπως φαίνεται από την εξαιρετικά …ύποπτη σιγή!
Bγείτε λοιπόν κύριοι -όσοι έχετε τα κότσια- και ενθαρρύνετε τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία!
Πείτε και εδώ ένα «μπράβο»!
Για να συνεχίσουν τις έρευνες!
Να δούμε μέχρι που θα το φτάσουν … τέλος πάντων.
Εκτός βέβαια, όσων εμποδίζονται να το κάνουν, λόγω «υποχρεώσεων».
Payrolls, γαρ!!!
Βλέπετε, είναι πολλά τα payrolls!
Kαι πολλά τα συμφέροντα!

Διαβάστε σχετικά… http://www.nytimes.com/2011/05/17/business/17bank.html?_r=1&nl=todaysheadlines&emc=tha2