Αρχείο για Δεκέμβριος 2009

ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΝΙΒΑΛΩΝ

Σήμερα το πρωί κάποιος που ψάχνει την λεπτομέρεια σε σημείο εκνευριστικό ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό την μακροσκοπική ματιά του στα πράγματα -ξέρετε ένας από αυτούς τους ανθρώπους που μπορούν και βλέπουν μακριά μόνο μέσα από την λεπτομέρεια, που τους συναντάς ελάχιστες φορές στην ζωή σου και που όταν τους συναντήσεις νιώθεις πολύ τυχερός που πήρες κάτι από το φως τους- μου έστειλε ένα δημοσίευμα φρίκη.

Ένα άρθρο από μια κυρία που στην παρούσα φάση της αλλαγής κυβέρνησης βρίσκεται μέσα στα πράγματα, δημοσιευμένο περίπου ένα χρόνο πριν και που θα σας εξιστορήσω ως παραμύθι, έτσι για να διασκεδάσω τα όποια αρνητικά συναισθήματα τυχόν προκληθούνε…

« Μια φορά λοιπόν και έναν καιρό ήταν ένα αγγελικά όμορφο κορίτσι -όπως όλοι της έλεγαν- που αγαπούσε πολύ τους ανθρώπους. Στο σχολείο της όμως παρ όλο που οι δασκάλοι και οι συμμαθητές της την θέλησαν κοντά τους δεν την κέρδισαν και ποτέ δεν έγινε αγαπητή και αυτό γιατί περισσότερο όμορφη από την παρουσία της ήταν η ψυχή της. Μια αντιδραστική ψυχή που την κρατούσε μακριά από τις συνηθισμένες κακίες των παιδιών και τον ηλίθιο ρατσισμό των δασκάλων. Μια ψυχή που δεν της επέτρεψε ποτέ να ταυτιστεί με βλακώδεις συμπεριφορές, που την έκανε προστάτη των αδυνάμων και που της χάρισε μια σπασμένη μύτη όταν για να υποστηρίξει ένα παιδάκι που άλλα παιδάκια το κορόιδευαν έπαιξε ξύλο και τρέχοντας να αποφύγει τους άλλους -μιας και ήταν περισσότεροι- την έσπασε.

Εν τω μεταξύ η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών με προμελετημένα, σταθερά βήματα ενός συστήματος που δεν τους άφηνε από τα τρυφερά τους χρόνια να πάρουν ανάσα, ενσωματώνονταν πλήρως, ταυτίζονταν με απάνθρωπες εγωκεντρικές πρακτικές και εξέλισσαν την ματιά τους στο μέτρο της βόλεψής τους. Μια κοντόφθαλμη ματιά με επίκεντρο το φοβερό ΕΓΩ τους… που παρείχε την απαραίτητη νομιμοποίηση της ρήσης «ο θάνατός σου η ζωή μου» και τους οδηγούσε σε έναν ιδιότυπο φασισμό της ύπαρξής τους .

Όσο το κοριτσάκι μεγάλωνε τόσο περισσότερο μεγαλώνε και η αγάπη της για τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους κακούς, καλούς, χοντρούς, αδύνατους, φτωχούς, πλούσιους, μίζερους, μεγαλοπρεπείς … όλους ανεξαιρέτως. Για αυτή δεν υπήρχε κανένας άχρηστος άνθρωπος, όλοι προσφέραν στην αέναη ολοκληρωσή του είδους μας. Γι’ αυτήν κάθε προηγούμενη γενιά, ήταν το απαραίτητο βήμα για την ολοκλήρωση του επόμενου ανθρώπου και οι επόμενες γενιές εύχοταν να είναι η δικαίωσή της.

Ένιωθε μέσα της όλες τις προηγούμενες γενιές να της μιλούν και την οδηγούν με τα λάθη τους,με την σοφία τους, με τις πράξεις τους  αλλά και με όσα μπορούσαν να κάνουν και δεν έκαναν, στην κατάκτηση του δικαιώματος της επόμενης συλλογικότητας και της ευθύνης και για το λόγο αυτό ΑΓΑΠΟΥΣΕ, καταλάβαινε και συναισθάνοταν όλες τις προηγούμενες γενιές και τις επόμενες .

Μια μέρα διάβασε σε ένα άρθρο που ένα άλλο κοριτσάκι μεγαλώνοντας έγραψε -προφανώς δεν μπόρεσε να ελευθερώσει την ματιά του- τα εξής : «Το πρόβλημα και η αιτία είναι μια άλλη γενιά, η γενιά των 50άρηδων…». Την γενιά αυτή αποκαλούσε πρόβλημα την σύγκρινε με την δική της γενιά των 30άρηδων. Εντόπιζε κρίση ανάμεσα στις γενιές των 50άρηδων και 30άρηδων και διαιώνιζε την καραμέλα του χάσματος των γενεών συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην παραπλανητική τακτική του κανιβαλισμού των γενεών. Όταν τα στραβά είναι πολλά μια από τις ασφαλέστερες τακτικές της διαίωνισης των ανισοτήτων είναι να στρέφεις κάποιες κοινωνικές ομάδες ενάντια σε άλλες, έτσι και με τις γενιές, όσο κανιβαλίζουν η μία την άλλη τόσο καλύτερα απομακρύνονται από την ουσία της υπαρξής τους και συντηρούν τον διχασμό.

Όλα τα κακά που οφείλονταν σε προσωπικότητες – σκλάβες του ιδιότυπου φασισμού του ΕΓΩ τους τα απέδιδε στα πολλά έτη ζωής μη μπορώντας να διακρίνει τα κακά αυτά και στην επόμενη γενιά αυτή με τα λίγα έτη ζωής ακόμη.

Έτσι ο κόσμος χωρίστηκε για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά σε γενιές 50άρηδων και 30άρηδων. Τα κοριτσάκια δεν είχαν μεγάλη διαφορά στην ηλικία, έξη χρόνια μόνο. Και ενώ το ένα κοριτσάκι ενέτασσε τον εαυτό του στην γενιά των 30άρηδων και μαχητικά προέτασσε το δικαίωμά της γενιάς της να κανιβαλίσει την προηγούμενη, το άλλο κοριτσάκι αισθάνοταν σαν ένα εξωτικό, υβριδικό είδος που άλλοτε ταυτίζοταν με τους απο ‘δώ και άλλοτε με τους απο ‘κει με μόνο κριτήριο όχι την ηλικία αλλά την κατάσταση της προσωπικότητάς κάθε ανθρώπου σε κάθε γενιά.

Το ένα κοριτσάκι πάλευε να γίνει τρανό και αξιοποιούσε κάθε ευκαιρία μέσα στο διχαστικό περιβάλλον που προδιέγραφε και τα κατάφερνε αρκετά καλά. Άλλοτε εκμεταλλευόμενο την τυφλότητα όλων των γενεών και άλλοτε βάζοντας το λιθαράκι της διαίωνισης του διχασμού.

Το άλλο κοριτσάκι παρ’ όλες τις ευκαιρίες, επέλεγε πάντα την σκιά, συναισθάνοταν βλέπεις ότι ως υβριδικό είδος δεν ήταν η ώρα του ακόμα, ήλπιζε ότι οι επόμενες γενιές θα ήταν πιο κοντά στο φως και την αλήθεια. Οι επόμενοι άνθρωποι είχαν ακόμα δρόμο μπροστά τους και ένα κομμάτι της αρχής τους θα ήταν και αυτό, η αποδοχή των γενεών…»

Γι’ αυτό αγαπημένε μου Σταύρο σε αυτό που μου έστειλες ένα μόνο μπορώ να απαντήσω δανειζόμενη τα λόγια του Γκαίτε :

Mehr Licht!

Th.S.