Αρχείο για Μαΐου 2009

Η ΜΑΡΙΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΟΙ ΚΟΚΚΟΙ….

marilia

Τι ωραίες ειδήσεις ακούω στο χαζοκούτι της αποβλάκωσης!!
Η πλειοψηφία των δημοσιογράφων «τσιμπάει» ηθελημένα με κάτι πράσινο-κίτρινα παπαγαλάκια που στοχεύουν στο ασυνείδητο κάποιων τσουρουφλισμένων χαμένων ενώ άλλοι δημοσιογράφοι επιχειρούν να μας δώσουν μαθήματα περί της ερμηνείας της βαρβαρότητας, λες και δεν την βιώνουμε όλοι καθημερινά στο πετσί μας.
Και όλη μαζί η ευγενής τάξη τους η οποία χρόνια τώρα αγωνίζεται για την καίρια, διεισδυτική και αχρωμάτιστη ενημέρωσή μας (εδώ γελάμε), σε αγαστή αρμονία παίζουν εν γνώση τους το παιχνίδι της αλλαγής της αντζέντας (σικ!).
Ή αλλιώς η κρατούσα τάξη των δημοσιογράφων προσομοιώνοντας την συμπεριφορά της σουπιάς, μετατοπίζει την εστίαση του ενδιαφέροντος του κοινού απο τα σημαντικά προβλήματα σε ένα χαρμάνι πραγματικότητας με πράσινους και κίτρινους κόκκους που βάρβαρα εμπαίζει την νοημοσύνη μας παίζοντας το παιχνίδι της εξουσίας της πληροφόρησης εις βάρος της συλλογικότητας … δηλαδή από την ουσία των προβλημάτων σε μια χαζή επικαιρότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν.

Και μέσα σ’ όλο αυτό το χαμό της απαράδεκτης πραγματικότητας στην οποία συναινούμε και προσφέρουμε στους εαυτούς μας, η εξάχρονη πριγκίπισσα Μαρίλια, που ο μπαμπάς της την έφερε σήμερα στην δουλειά, μου θύμισε το ουράνιο τόξο, τις πεταλούδες, τα λουλούδια, τα καραβάκια και την αγάπη.
Πράγματα που θυσιάζουμε στον παραλογισμό της ατομικότητας – η οποία φαίνεται να κερδίζει κατά κράτος κάθε έννοια συλλογικότητας – έχοντας το αδιαμφισβήτητο έρεισμα του αρχέγονου ενστίκτου της επιβίωσης και την απόλυτη κυριαρχία του στο ασυνείδητο της οντότητάς μας.
Μου θύμισε πράγματα απλά, συνυφασμένα με την ευαισθησία της ανθρώπινης ύπαρξης και της εξέλιξης της συνείδησης λίγο πιο μακριά από τις ασυνείδητα επιβαλλόμενες συμπεριφορές.

Αρκεί μια ζωγραφιά από τα χέρια της μικρής πριγκίπισσας που ζωγράφισε την αγάπη (κατά δήλωσή της) δανειζόμενη χρώματα του ουράνιου τόξου τριγυρισμένη από πολύχρωμα λουλούδια για να μου φέρει στο μυαλό τα λόγια του Νίτσε από το έργο του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» όπου στο κεφάλαιό του για την «Αγάπη προς τον πλησίον» λέγει :
«…Προτιμότερα σας συμβουλεύω ν’ αποφεύγετε τον πλησίον σας και να αγαπάτε τον μη πλησίον. Ψηλότερα από την αγάπη προς τον πλησίον στέκεται η αγάπη προς αυτόν που είναι μακριά και προς αυτόν που μέλλει να ‘ρθει στον κόσμο, ψηλότερα ακόμη από την αγάπη στους ανθρώπους βρίσκεται, για μένα, η αγάπη προς τα πράγματα και τα φαντάσματα. Το φάντασμα αυτό που περνά από μπροστά σου είναι ωραιότερο από σένα αδελφέ μου, γιατί δεν του δίνεις την σάρκα σου και τα κόκκαλά σου; Μα φοβάσαι και τρέχεις στον πλησίον σου; Δεν αντέχετε τον εαυτό σας και δεν τον αγαπάτε αρκετά, γι αυτό θέλετε να εξαπατήσετε τον πλησίον σας και να χρυσώσετε με την πλάνη του τον εαυτό σας….. Σας διδάσκω τον φίλο και την ξεχειλιστή καρδιά του. Μα πρέπει κανείς να ναι ένας κύκνος όταν θέλει να αγαπηθεί από μια ξεχειλιστή καρδιά….»

Πόσοι από μας μπορούν να αγαπήσουν το άλλο; πόσοι μπορούν να αγαπήσουν και να φτιάξουν έναν ωραίο κόσμο για τα παιδιά που έρχονται; πόσοι μπορούν να αγαπήσουν τα λουλούδια, το ουράνιο τόξο και ότι άλλο όμορφο γύρω τους ; και τέλος πόσοι μπορούν να αγαπήσουν και να ενσαρκώσουν ιδέες που θα οδηγήσουν σε ένα καλύτερο κόσμο;

Πόσοι μπορούν να δουν τα χρώματα με τα μάτια των παιδιών και να τα χρησιμοποιήσουν για να χρωματίσουν την αγάπη και όχι να τονίζουν απλώς την γκρίζα πραγματικότητά τους;

Απο τη μία τα πράσινα και κίτρινα χρώματα της Μαρίλιας και από την άλλη τα πράσινα και κίτρινα χρώματα των παπαγάλων της γκρίζας διαφήμισης, οι πράσινοι και κίτρινοι κόκκοι της βάρβαρης πραγματικότητάς μας…

Προτιμώ σαφέστατα τις αποχρώσεις της μικρής πριγκίπισσας γιατί τα χρώματα που άκουσα να εκπέμπει σήμερα η Μαρίλια, και ο τρόπος με τα οποία χρησιμοποιησε το χρυσό της αρχέγονης γνώσης, το πράσινο της ελπίδας για το καλύτερο αύριο που αν βοηθούσαμε τα παιδιά μας θα μας χάριζαν, το μωβ της άδολης πνευματικότητας και το πορτοκαλί της ζεστασιάς είναι ο μόνος τρόπος που θα έπρεπε να επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται τα χρώματα ….

Th.S

Advertisements

If Sharks Were People

Ένας φίλος που μπορεί να παραμένει άνθρωπος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο.

Είναι ένα από αυτά τα κείμενα που μιλάνε στην ψυχή του ανθρώπου και τον φέρνουν αντιμέτωπο με όλα αυτά που ασυνείδητα του φταίνε…

Το αφιερώνω εξαιρετικά σε όσους από μικρά ψαράκια γουστάρουν ασύλληπτα να γίνουν καρχαρίες.

Συνήθως είναι αυτοί οι ίδιοι που δηλώνουν ότι πολύ τσαντίζονται που ο κόσμος δεν αλλάζει αλλά βολεύονται να μην κάνουν οι ίδιοι την αρχή αλλάζοντας απλώς τον εαυτό τους …

Th. S.


“If sharks were people,” Mr K. was asked by his landlady’s little girl, “would they be nicer to the little fishes?”

“Certainly,” he said. “If sharks were people, they would build enormous boxes in the ocean for the little fish, with all kinds of food inside, both vegetable and animal. They would take care that the boxes always had fresh water, and in general they would make all kinds of sanitary arrangements. If, for example, a little fish were to injure a fin, it would immediately be bandaged, so that it would not die and be lost to the sharks before its time.

So that the little fish would not become melancholy, there would be big water festivals from time to time; because cheerful fish taste better than melancholy ones.

“There would, of course, also be schools in the big boxes. In these schools the little fish would learn how to swim into the sharks’ jaws. They would need to know geography, for example, so that they could find the big sharks, who lie idly around somewhere. The principal subject would, of course, be the moral education of the little fish. They would be taught that it would be the best and most beautiful thing in the world if a little fish sacrificed itself cheerfully and that they all had to believe the sharks, especially when the latter said they were providing for a beautiful future.

The little fish would be taught that this future is assured only if they learned obedience. The little fish had to beware of all base, materialist, egotistical and Marxist tendencies, and if one of their number betrayed such tendencies they would have to report it to the sharks immediately.

“If sharks were people, they would, of course, also wage wars against one another, in order to conquer other fish boxes and other little fish. The wars would be waged by their own little fish. They would teach their little fish that there was an enormous difference between themselves and the little fish belonging to the other sharks. Little fish, they would announce, are well known to be dumb, but they are silent in quite different languages and hence cannot possibly understand one another. Each little fish that killed a couple of other little fish in a war, enemy fishes, silent in their own language, would have a little medal made of seaweed pinned to it and be awarded the title of Hero.

“If sharks were people, there would, of course, also be art. There would be beautiful pictures, in which the sharks’ teeth would be portrayed in magnificent colours and their jaws as pure pleasure gardens, in which one could romp about splendidly. The theatres at the bottom of the sea would show heroic little fish swimming enthusiastically into the jaws of sharks, and the music would be so beautiful that to the accompaniment of its sounds, the orchestra leading the way, the little fish would stream dreamily into the sharks’ jaws, lulled by the most agreeable thoughts.

“There would also be a religion, if sharks were people. It would teach that little fish only really begin to live properly in the sharks’ stomachs.

“Furthermore, if sharks were people little fish would no longer be equal, as is the case now. Some would be given important offices and be placed above the others. Those who were a little bigger would even be allowed to eat up the smaller ones. That would be altogether agreeable for the sharks, since they themselves would more often get bigger bites to eat. And the bigger little fish, occupying their posts, would ensure order among the little fish, becoming teachers, officers, engineers in fish box construction, etc.

“In short, the sea would only begin to be civilized if sharks were people.”

By Bertolt Brecht

Ο ΣΚΥΛΑΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ!

….video σοκ με τον σκύλο του Παλαιοκώστα….

(μου το έστειλε ένας φίλος και έχει τόση πλάκα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας…)