Αρχείο για Οκτώβριος 2012

ΌΤΑΝ Η ΑΓΟΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ …

Μετάφραση :  Πέπη Σακελλαρίου

Δείτε εδώ

ή παρακολουθήστε από  εδώ την συνέντευση 

ΑΛΗΘΕΙΕΣ -ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ- για την αδυναμία αυτορρύθμισης της αγοράς εργασίας από τον Heiner Flassbeck Δ/ντή του τμήματος Globalization and Development Strategies του United Nations Conference on Trade and Development (ακούστε το όλο αξίζει).

Μεταφράζω περιληπτικά :

* Ο οργανισμός εξέδωσε report για το 2012 όπου αποδεικνύεται ότι τελικά η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ την ανταγωνιστικότητα αλλά τη μεταφορά πλούτου σε ένα πολύ μικρό ποσοστό στην κορυφή της πυραμίδας και ζημιώνει τη ζήτηση παγκόσμια. 

* Όποιος δει τι πραγματικά συμβαίνει σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ μπορεί να καταλάβει ότι Η ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ δεν ωφελεί καθόλου την ανταγωνιστικότητα αλλά ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΧΡΟΝΙΑ ΥΦΕΣΗ. Είναι επειδή το κεφάλαιο συνειδητοποίησε ότι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εργάτες μέσω του συνδικαλισμού, αυξήσαν το εισόδημά τους και τώρα η κρίση παρουσιάζεται ως ευκαιρία για να γίνει αναδιανομή εισοδήματος από τη μεσαία τάξη πρός την κορυφή της πυραμίδας σπάζοντας ταυτόχρονα το δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Κάτι που νομίζουν ότι δεν θα πλήξει καθόλου την κορυφή της πυραμίδας!

 

* Πριν από 30 χρόνια (επί Ρήγκαν και Θάτσερ) η παραπάνω προσέγγιση ήταν αλήθεια. Αποδυναμώθηκαν τα συνδικάτα, γεγονός που απέδωσε για κάποιο διάστημα γιατί ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ που με τη σειρά τους δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ευημερίας και στους εργαζόμενους.

 

* Όταν φθάνουμε στο σημείο όπου τα νοικοκυριά σταματούν την κατανάλωση και αρχίζουν την αποταμίευση, λόγω αβεβαιότητας, τότε το μόντέλο πεθαίνει. Η ζήτηση είναι το προαπαιτούμενο στοιχείο για τη δημιουργία κέρδους και η στασιμότητα οδηγεί στο θάνατο τους μηχανισμούς κέρδους. ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΟΝΤΕΛΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ!

 

* Ακόμα κι όταν φαίνεται, στην παρούσα φάση, ότι το μοντέλο (μείωσης των μισθών) ωφελεί ατομικά κάποιες επιχειρήσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Με βάση αυτή τη λογική οι ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ την αγοραστική ικανότητα του καταναλωτικού τους κοινού. Κάτι που διαπιστώθηκε στην Ευρώπη με την Γερμανία όπου το ακολούθησε πιστά, μειώνοντας δραματικά τους μισθούς για τους εργαζομένους χαμηλών προσόντων και τόνωσε την εξαγωγική της δραστηριότητα κάτω από τις ειδικές συνθήκες της ΕΕ.
Έτσι αυτό που ήταν «δωράκι» για τη Γερμανία, αποδείχθηκε καταστροφή για όλους τους άλλους και ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

 

* Έχουμε το παράδειγμα της καταστροφής, η οποία ακολούθησε με την εφαρμογή του μοντέλου, από τον προηγούμενο αιώνα, όταν όλοι έκοβαν συνεχώς τους μισθούς. Συνεπώς τώρα μέσα σε μια περίοδο, πάνω-κάτω, τριών χρόνων αναμένεται να συμβεί πάλι το ίδιο.
Ο μόνος τρόπος αποφυγής είναι οι μηχανισμοί εξισορρόπησης μέσω παρεμβάσεων στην αγορά εργασίας για να αποτραπούν αυτές οι δυνάμεις αποσταθεροποίησης της εργασίας καθώς και εφαρμογή δημοσιονομικών πολιτικές δηλ. χώρες με πλεονάσματα, όπως η Γερμανία, να τονώσουν την οικονομία.

 

* Το παράγειγμα της Ιαπωνίας δείχνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όσο το εισόδημα των εργαζομένων παραμένει σταθερό ή πέφτει, ταυτόχρονα μειώνεται και η κατανάλωση.
Χωρίς τόνωση της κατανάλωσης είναι αδύνατον οι ανεπτυγμένες χώρες να βγουν από την ύφεση. Σε Ιαπωνία, Ευρώπη και Αμερική η κατανάλωση (ως στοιχείο της οικονομίας) φθάνει το 85% και είναι δύσκολο να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο στοιχείο.

 

* Είναι στη φύση του κεφαλαίου να μας αφήσει να πνιγούμε δεδομένου ότι η αγορά δεν έχει μηχανισμούς εξισορρόπησης. Και αφού η αγορά δεν μπορεί να αυτορρυθμισθεί ουσιαστικά αυτοκτονεί όπως έχει δείξει και η ιστορία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ικανή κυβέρνηση η οποία θα καντανοεί πλήρως αυτή τη λογική της αποσταθεροποίησης της αγοράς και θα παρεμβαίνει. Έχουμε εκλογές σε Αμερική και Γερμανία ενώ στην Γαλλία, το αποτέλεσμα των εκλογών, τελικά δεν αποδείχθηκε καλό με την έννοια της αντίθετης δύναμης στην Ευρώπη. Στην Ιαπωνία η πολιτική κατάσταση είναι εύθραυστη όσο και η οικονομική της κατάσταση. Η Αμερική ίσως θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά μιας και δεν δεν έμεινε κάποια μεγάλη ελπίδα.

 

* Το 1946 οι εργάτες στην Αμερική έκαναν μαζικές διαδηλώσεις και υπήρξε εξαιρετικά μεγάλη πίεση για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης κάτι που τελικά οφέλησε και τις επιχειρήσεις. Τώρα τα συνδικάτα σε όλον τον κόσμο αποδυναμώθηκαν λόγω της κυρίαρχης ιδεολογίας και των επιλογών των πολιτικών αλλά έχουμε, στην παρούσα φάση, την ευκαιρία να μάθουμε το μάθημά μας μιας και οι αποδείξεις είναι πασιφανείς. Και υπάρχει ελπίδα να μην το μάθουμε με το σκληρό τρόπο του 1930 αλλά αν έχουμε μερικούς πεφωτισμένους πολιτικούς και οικονομολόγους θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία πριν να είναι πολύ αργά.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ-ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΑΙΨΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ!!


Σε αμφιβολία η Απροσδιοριστία του Heisenberg;

Για να βοηθήσω λίγο ώστε να καταλάβετε καλύτερα το άρθρο :
Βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής θεωρίας είναι η αβεβαιότητα, η μη προβλεψιμότητα. Βάσει αυτής της αρχής της αβεβαιότητας (Heisenberg) δεν μπορούμε να ξέρουμε ταυτόχρονα και την θέση και την κίνηση ενός υποατομικού σωματιδίου. Έτσι αν ο παρατηρητής ζητάει την θέση του ατόμου μπορεί να την βρει, αν ζητάει την κίνησή του (ή πιο σωστά την ορμή του) τότε πάλι μπορεί να βρει ένα άτομο με κάποια ταχύτητα. Ποτέ όμως ο παρατηρητής δεν θα παρατηρήσει ένα άτομο που κινείται από μία θέση σε άλλη, η πραγματικότητα που διαμορφώνεται για την παρατήρηση δεν είναι ανεξάρτητη από την βούληση του παρατηρητή. Το σωματίδιο θα το δει ο παρατηρητής εκεί που αναμένει να το δει χωρίς όμως ποτέ να γνωρίζει την κίνηση που διέγραψε το σωματίδιο για να βρεθεί εκεί που αναμενόταν. Τα σωματίδια παρουσιάζουν συμπεριφορά φαντάσματος, βρίσκονται σε πολλές θέσεις ταυτόχρονα δηλαδή σε μια υπέρθεση καταστάσεων. Η στιγμή της μέτρησης είναι αυτή που καταστρέφει την υπέρθεση και την αβεβαιότητα. Αυτή η σχέση αβεβαιότητας είναι άμεση συνέπεια του κυματοσωματιδιακού δυϊσμού της ύλης. Έτσι στο σχήμα όπου παρουσιάζεται το πείραμα του Heisenberg η πράσινη ακτίνα γ πέφτει ως κύμα πάνω στο ηλεκτρόνιο (μπλε κουκίδα) και αυτή τη στιγμή ακριβώς παύει να συμπεριφέρεται ως κύμα και συμπεριφέρεται ως σώμα (φωτόνιο). Αυτό έχει ως συνέπεια τη σκέδαση της ακτίνας (κόκκινη ακτίνα) προς κάποιο σημείο του κώνου και την μετατόπιση του ηλεκτρονίου.

Για να το δώσω ακόμη ΠΙΟ ΑΠΛΑ, ουσιαστικά για να βρούμε με ακρίβεια τη θέση και την ταχύτητα του σωματιδίου (μπλε) ρίχνουμε πάνω του φως (πράσινη ακτίνα). Το φως ανακλάται (σε κόκκινη ακτίνα) και έτσι φανερώνεται η θέση του σωματιδίου. Αυτή η ακρίβεια της θέσης όμως δεν είναι μεγαλύτερη από το μήκος κύματος της ακτινοβολίας που ρίχνουμε οπότε για μεγαλύτερη ακρίβεια απαιτείτα πολύ μικρό μήκος κύματος. Η ελάχιστη ποσότητα φωτός που μπορούμε να ρίξουμε είναι ένα φωτόνιο αλλά ακόμα κι αυτό το φωτόνιο προκαλεί μετατόπιση στη θέση και την ταχύτητα του σωματιδίου που μετράμε. Όσο πιο μεγάλη ακρίβεια θέλουμε ως προς τη θέση, τόσο μικρότερη ακρίβεια θα έχουμε ως προς την ταχύτητα και το αντίστροφο.
Το πρόβλημα προέκυψε από τη διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη για όλο και περισσότερο ακριβείς μετρήσεις. Εξελίσσουμε συνεχώς τα όργανα μέτρησης ώστε να μειώνουμε τα σφάλαματα στις μετρήσεις. Στην κβαντομηχανική υπάρχει εγγενής «ανακρίβεια» μέτρησης την οποία δεν μπορούμε να περιορίσουμε κάτω από ένα όριο.
Αυτό το όριο λοιπόν είναι η Αρχή Απροσδιοριστίας του Heisenberg.
από την Πέπη Σακελλαρίου