Για τους μετανάστες λοιπόν! Τους δικούς μας…

suitcase5

από την Πέπη Σακελλαρίου

Βρίζεις τη χώρα σου για την κατάντια της.  Αναθεματίζεις φταίχτες και μη. Λες «θα πάρω των ομματιών μου κι όπου φύγει-φύγει».

Τα προσόντα σου,  τα ‘χεις. Τα έφτιαξες σε μια χώρα που σου έδινε συνεχώς … σου έδινε εκπαίδευση, σου έδινε ευκαιρίες, σου έδινε ελευθερία κινήσεων σε όλα τα επίπεδα. Σου εξασφάλιζε ότι θα μπορείς να δουλεύεις και να σπουδάζεις (σου είχε νομοθετήσει, μάλιστα, και σχετικές γενναιόδωρες άδειες είτε ήσουν ιδιωτικός, είτε δημόσιος υπάλληλος), σε ήθελε να ανεβάζεις το επίπεδό σου. Είχε φτιάξει μια γερή μεσαία τάξη και ήσουν κομμάτι της.

Κι όλα αυτά ήταν αυτονόητα, ακριβώς όπως αρμόζει στους ανθρώπους να τα αντιλαμβάνονται. Όμως οι κατακτήσεις έγιναν συνήθεια, έγιναν πεδίο αντιπαράθεσης, χλευασμού και το χειρότερο! Έγιναν αρένα πλειοδοσίας…😦
ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΑΜΕ για ό,τι είχαμε, ακριβώς γιατί δεν θεωρήσαμε ποτέ ότι το αυτονόητο, για να συνεχίσει να είναι αυτονόητο, θέλει φροντίδα. Και αρχίσαμε να υποχωρούμε και να χάνουμε…
Κάποιοι πίστεψαν ότι όλες αυτές οι κατακτήσεις δεν μας άξιζαν. Πίστεψαν ότι είμαστε μια χώρα διεφθαρμένων και τεμπέληδων ακριβώς επειδή κάποιοι χαρακτήρισαν έναν λαό ολόκληρο από μερικές δεκάδες λαμόγια που κατέλαβαν το χώρο που τους έδωσε η αδιαφορία μας. Κι ήρθαν οι άμωμοι «φίλοι» μας για να μας υποδείξουν πως θα γίνουμε κι εμείς ενάρετοι σαν αυτούς!!
Και κάποιοι πρόθυμοι εξ ημών συνεχίζουν ακόμα αναπαράγουν τις αλητείες των «φίλων», χωρίς αιδώ, χωρίς τιμωρία!

Είναι δύσκολο να χάνεις! Κι άμα έχεις ξεμάθει από καιρό να φροντίζεις, τότε είναι ακόμα πιο δύσκολο και προτιμάς να φύγεις.
Τα προσόντα σου, τα ‘χεις! Τις άκρες σου, ενδεχομένως, τις έχεις! Ξεσπώντας την πίκρα σου, στέλνεις το γερό βιογραφικό σου στις «πολιτισμένες» χώρες των «φίλων» σου και περιμένεις.

Και τότε σου έρχεται ένα τελικό ΟΚ και η ώρα να συνοψίσεις τη ζωή σου σε μια μικρή λεξούλα … σ’ ένα ναι ή ένα όχι.
Από τη μία η super χώρα, η super δουλειά, τα super λεφτά, οι super συνθήκες. Από την άλλη όμως;
Από την άλλη μια ζωή ολόκληρη, ο ίδιος σου ο εαυτός!
«Καλά τα super» όπως μου είπε μια γνωστή που είχε κάνει στην ξενιτιά παλαιότερα «αλλά όλο το υπόλοιπο πακετάκι που έρχεται σετάκι με τα super, δύσκολα υποφέρεται«…

Είναι μάλλον γιατί ο εαυτός σου, τελικά, προσδιορίζεται από όσους αγαπάς, από την οικογένειά σου, από τους φίλους σου, από τους γνωστούς σου, κι ακόμα περισσότερο, από τον τρόπο που όλοι αυτοι -κι εσύ μαζί- μάθατε να λέτε το «γεια σου», μάθατε να χαμογελάτε και να λυπάστε με τα ίδια πράγματα, αντιληφθήκατε με τον δικό σας τρόπο τον κόσμο γύρω σας …

Ποια είναι η πιο γερή φιλοδοξία; Μπερδεύεσαι!
Βλέπεις όλους αυτούς τους πετυχημένους, που αρέσκονται στο να πουλάνε μούρη, να σου σερβίρουν (από τηλεοράσεως και μη), με ύφος 100 καρδιναλίων, το θαυμαστό του ανταγωνισμού και της εξόντωσης, τσιμπάς και λες «αυτό είναι ευτυχία!»
Υπάρχουν βέβαια και πολλοί που ξέρουν ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα τους, στον εαυτό που ανακάλυψαν παρέα με τους αγαπημένους τους…

Όμως εδώ, δε μπαίνει μόνο θέμα φιλοδοξίας, είναι πλέον θέμα επιβίωσης. Είσαι νέος χωρίς δουλειά; Οι εντεταλμένοι, σου αφαιρούν, με δεξιοτεχνία, το οξυγόνο και σε στέλνουν πακετάκι στους «φίλους τους». Δυστυχώς δεν σου αφήνουν εναλλακτική…

Είσαι μεγάλος με οικογένεια αλλά η δουλειά σου δεν σε πληρώνει ή σε πληρώνει τόσο που να μην μπορείς να ταϊζεις τα παιδιά σου; Μην ανησυχείς οι «φίλοι» και οι εδώ εξυμνητές τους έχουν φροντίσει και για σένα.

Λογικό είναι να βρίζεις, παράλογο είναι όμως να σου φταίει η χώρα σου. Δεν ήταν η μόνη που δανείσθηκε, δεν είναι η μόνη που χρωστάει (μεταξύ μας δεν υπάρχει ούτε μια χώρα που να μη χρωστά) και σίγουρα δεν ήταν, είναι και ούτε θα είναι ΠΟΤΕ χειρότερη από τους «φίλους» … ακριβώς γιατί ξέρει και εχει αποδείξει τι σημαίνει αληθινή φιλία!

Γι’ αυτό και όλοι εσείς που αποφασίζετε να φύγετε, και το κάνετε γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι έξω δεν είναι ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι, και νιώθετε ευγνωμοσύνη για τη χώρα σας, συναισθανόμενοι τ’ ανθρώπινα και τα λογικά, ΟΛΟΙ, κερδίζετε τον σεβασμό μας και την εκτίμησή μας. Εσάς αναγνωρίζουμε ως πρεσβευτές μας στη γη.

Οι υπόλοιποι, αυτοί που φεύγετε βρίζοντας ή ενστερνιζόμενοι την οπτική των «φίλων», δηλαδή της εκδίκησης και του χλευασμού το μόνο που, ίσως, κερδίζετε είναι ο οίκτος μας, κι αυτός γιατί ξέρουμε ότι εάν δεν κατορθώσατε να προσδιορίσετε εδώ τον εαυτό σας, τότε δεν είναι πιθανόν να συμβεί αυτό ούτε εκεί …

(με αφορμή μια συζήτηση με μια φίλη που αν αποφασίσει να φύγει θα είναι -ευτυχώς για εμάς- από τους καλύτερους πρεσβευτές μας)

ΌΤΑΝ Η ΑΓΟΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ …

Μετάφραση :  Πέπη Σακελλαρίου

Δείτε εδώ

ή παρακολουθήστε από  εδώ την συνέντευση 

ΑΛΗΘΕΙΕΣ -ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ- για την αδυναμία αυτορρύθμισης της αγοράς εργασίας από τον Heiner Flassbeck Δ/ντή του τμήματος Globalization and Development Strategies του United Nations Conference on Trade and Development (ακούστε το όλο αξίζει).

Μεταφράζω περιληπτικά :

* Ο οργανισμός εξέδωσε report για το 2012 όπου αποδεικνύεται ότι τελικά η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ την ανταγωνιστικότητα αλλά τη μεταφορά πλούτου σε ένα πολύ μικρό ποσοστό στην κορυφή της πυραμίδας και ζημιώνει τη ζήτηση παγκόσμια. 

* Όποιος δει τι πραγματικά συμβαίνει σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ μπορεί να καταλάβει ότι Η ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ δεν ωφελεί καθόλου την ανταγωνιστικότητα αλλά ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΧΡΟΝΙΑ ΥΦΕΣΗ. Είναι επειδή το κεφάλαιο συνειδητοποίησε ότι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εργάτες μέσω του συνδικαλισμού, αυξήσαν το εισόδημά τους και τώρα η κρίση παρουσιάζεται ως ευκαιρία για να γίνει αναδιανομή εισοδήματος από τη μεσαία τάξη πρός την κορυφή της πυραμίδας σπάζοντας ταυτόχρονα το δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Κάτι που νομίζουν ότι δεν θα πλήξει καθόλου την κορυφή της πυραμίδας!

 

* Πριν από 30 χρόνια (επί Ρήγκαν και Θάτσερ) η παραπάνω προσέγγιση ήταν αλήθεια. Αποδυναμώθηκαν τα συνδικάτα, γεγονός που απέδωσε για κάποιο διάστημα γιατί ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ που με τη σειρά τους δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ευημερίας και στους εργαζόμενους.

 

* Όταν φθάνουμε στο σημείο όπου τα νοικοκυριά σταματούν την κατανάλωση και αρχίζουν την αποταμίευση, λόγω αβεβαιότητας, τότε το μόντέλο πεθαίνει. Η ζήτηση είναι το προαπαιτούμενο στοιχείο για τη δημιουργία κέρδους και η στασιμότητα οδηγεί στο θάνατο τους μηχανισμούς κέρδους. ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΟΝΤΕΛΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ!

 

* Ακόμα κι όταν φαίνεται, στην παρούσα φάση, ότι το μοντέλο (μείωσης των μισθών) ωφελεί ατομικά κάποιες επιχειρήσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Με βάση αυτή τη λογική οι ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ την αγοραστική ικανότητα του καταναλωτικού τους κοινού. Κάτι που διαπιστώθηκε στην Ευρώπη με την Γερμανία όπου το ακολούθησε πιστά, μειώνοντας δραματικά τους μισθούς για τους εργαζομένους χαμηλών προσόντων και τόνωσε την εξαγωγική της δραστηριότητα κάτω από τις ειδικές συνθήκες της ΕΕ.
Έτσι αυτό που ήταν «δωράκι» για τη Γερμανία, αποδείχθηκε καταστροφή για όλους τους άλλους και ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

 

* Έχουμε το παράδειγμα της καταστροφής, η οποία ακολούθησε με την εφαρμογή του μοντέλου, από τον προηγούμενο αιώνα, όταν όλοι έκοβαν συνεχώς τους μισθούς. Συνεπώς τώρα μέσα σε μια περίοδο, πάνω-κάτω, τριών χρόνων αναμένεται να συμβεί πάλι το ίδιο.
Ο μόνος τρόπος αποφυγής είναι οι μηχανισμοί εξισορρόπησης μέσω παρεμβάσεων στην αγορά εργασίας για να αποτραπούν αυτές οι δυνάμεις αποσταθεροποίησης της εργασίας καθώς και εφαρμογή δημοσιονομικών πολιτικές δηλ. χώρες με πλεονάσματα, όπως η Γερμανία, να τονώσουν την οικονομία.

 

* Το παράγειγμα της Ιαπωνίας δείχνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όσο το εισόδημα των εργαζομένων παραμένει σταθερό ή πέφτει, ταυτόχρονα μειώνεται και η κατανάλωση.
Χωρίς τόνωση της κατανάλωσης είναι αδύνατον οι ανεπτυγμένες χώρες να βγουν από την ύφεση. Σε Ιαπωνία, Ευρώπη και Αμερική η κατανάλωση (ως στοιχείο της οικονομίας) φθάνει το 85% και είναι δύσκολο να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο στοιχείο.

 

* Είναι στη φύση του κεφαλαίου να μας αφήσει να πνιγούμε δεδομένου ότι η αγορά δεν έχει μηχανισμούς εξισορρόπησης. Και αφού η αγορά δεν μπορεί να αυτορρυθμισθεί ουσιαστικά αυτοκτονεί όπως έχει δείξει και η ιστορία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ικανή κυβέρνηση η οποία θα καντανοεί πλήρως αυτή τη λογική της αποσταθεροποίησης της αγοράς και θα παρεμβαίνει. Έχουμε εκλογές σε Αμερική και Γερμανία ενώ στην Γαλλία, το αποτέλεσμα των εκλογών, τελικά δεν αποδείχθηκε καλό με την έννοια της αντίθετης δύναμης στην Ευρώπη. Στην Ιαπωνία η πολιτική κατάσταση είναι εύθραυστη όσο και η οικονομική της κατάσταση. Η Αμερική ίσως θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά μιας και δεν δεν έμεινε κάποια μεγάλη ελπίδα.

 

* Το 1946 οι εργάτες στην Αμερική έκαναν μαζικές διαδηλώσεις και υπήρξε εξαιρετικά μεγάλη πίεση για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης κάτι που τελικά οφέλησε και τις επιχειρήσεις. Τώρα τα συνδικάτα σε όλον τον κόσμο αποδυναμώθηκαν λόγω της κυρίαρχης ιδεολογίας και των επιλογών των πολιτικών αλλά έχουμε, στην παρούσα φάση, την ευκαιρία να μάθουμε το μάθημά μας μιας και οι αποδείξεις είναι πασιφανείς. Και υπάρχει ελπίδα να μην το μάθουμε με το σκληρό τρόπο του 1930 αλλά αν έχουμε μερικούς πεφωτισμένους πολιτικούς και οικονομολόγους θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία πριν να είναι πολύ αργά.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ-ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΑΙΨΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ!!


Σε αμφιβολία η Απροσδιοριστία του Heisenberg;

Για να βοηθήσω λίγο ώστε να καταλάβετε καλύτερα το άρθρο :
Βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής θεωρίας είναι η αβεβαιότητα, η μη προβλεψιμότητα. Βάσει αυτής της αρχής της αβεβαιότητας (Heisenberg) δεν μπορούμε να ξέρουμε ταυτόχρονα και την θέση και την κίνηση ενός υποατομικού σωματιδίου. Έτσι αν ο παρατηρητής ζητάει την θέση του ατόμου μπορεί να την βρει, αν ζητάει την κίνησή του (ή πιο σωστά την ορμή του) τότε πάλι μπορεί να βρει ένα άτομο με κάποια ταχύτητα. Ποτέ όμως ο παρατηρητής δεν θα παρατηρήσει ένα άτομο που κινείται από μία θέση σε άλλη, η πραγματικότητα που διαμορφώνεται για την παρατήρηση δεν είναι ανεξάρτητη από την βούληση του παρατηρητή. Το σωματίδιο θα το δει ο παρατηρητής εκεί που αναμένει να το δει χωρίς όμως ποτέ να γνωρίζει την κίνηση που διέγραψε το σωματίδιο για να βρεθεί εκεί που αναμενόταν. Τα σωματίδια παρουσιάζουν συμπεριφορά φαντάσματος, βρίσκονται σε πολλές θέσεις ταυτόχρονα δηλαδή σε μια υπέρθεση καταστάσεων. Η στιγμή της μέτρησης είναι αυτή που καταστρέφει την υπέρθεση και την αβεβαιότητα. Αυτή η σχέση αβεβαιότητας είναι άμεση συνέπεια του κυματοσωματιδιακού δυϊσμού της ύλης. Έτσι στο σχήμα όπου παρουσιάζεται το πείραμα του Heisenberg η πράσινη ακτίνα γ πέφτει ως κύμα πάνω στο ηλεκτρόνιο (μπλε κουκίδα) και αυτή τη στιγμή ακριβώς παύει να συμπεριφέρεται ως κύμα και συμπεριφέρεται ως σώμα (φωτόνιο). Αυτό έχει ως συνέπεια τη σκέδαση της ακτίνας (κόκκινη ακτίνα) προς κάποιο σημείο του κώνου και την μετατόπιση του ηλεκτρονίου.

Για να το δώσω ακόμη ΠΙΟ ΑΠΛΑ, ουσιαστικά για να βρούμε με ακρίβεια τη θέση και την ταχύτητα του σωματιδίου (μπλε) ρίχνουμε πάνω του φως (πράσινη ακτίνα). Το φως ανακλάται (σε κόκκινη ακτίνα) και έτσι φανερώνεται η θέση του σωματιδίου. Αυτή η ακρίβεια της θέσης όμως δεν είναι μεγαλύτερη από το μήκος κύματος της ακτινοβολίας που ρίχνουμε οπότε για μεγαλύτερη ακρίβεια απαιτείτα πολύ μικρό μήκος κύματος. Η ελάχιστη ποσότητα φωτός που μπορούμε να ρίξουμε είναι ένα φωτόνιο αλλά ακόμα κι αυτό το φωτόνιο προκαλεί μετατόπιση στη θέση και την ταχύτητα του σωματιδίου που μετράμε. Όσο πιο μεγάλη ακρίβεια θέλουμε ως προς τη θέση, τόσο μικρότερη ακρίβεια θα έχουμε ως προς την ταχύτητα και το αντίστροφο.
Το πρόβλημα προέκυψε από τη διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη για όλο και περισσότερο ακριβείς μετρήσεις. Εξελίσσουμε συνεχώς τα όργανα μέτρησης ώστε να μειώνουμε τα σφάλαματα στις μετρήσεις. Στην κβαντομηχανική υπάρχει εγγενής «ανακρίβεια» μέτρησης την οποία δεν μπορούμε να περιορίσουμε κάτω από ένα όριο.
Αυτό το όριο λοιπόν είναι η Αρχή Απροσδιοριστίας του Heisenberg.
από την Πέπη Σακελλαρίου

ΟΙ (Α)ΡΥΘΜΟΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ … ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΒΛΕΠΩ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΑΝΤΟΥ ;-)

της Πέπης Σακελλαρίου

Επειδή τελευταία κάνω πολλές συζητήσεις με φίλους, αναλύοντας την κρίση, και απαιτούν να τους δίνω συγκεκριμένα στοιχεία, ιδού μερικά … έτσι για να τα έχετε πρόχειρα

 Ξεκινάω με τα πολύ – πολύ γενικά …

Το ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε 5 φορές από το 1990 όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα που εξήγαγα από τον ΟΟΣΑ (πηγαίνετε στο link, βάλτε τα κριτήρια που επιθυμείτε για το query και έχετε τα στοιχεία). http://stats.oecd.org/Index.aspx?DatasetCode=CSP2010#

Την ίδια περίοδο τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε για τα έτη 1995 – 2009 κατά 95% όμως οι αυξήσεις των μισθών ήταν της τάξεως του 10%.  Όχι μη με ρωτήσετε ποιος καρπώθηκε το όφελος με την ανοχή ορισμένων … ξύπνια παιδιά είστε, βρείτε το! (http://www.inegsee.gr/sitefiles/studies/EKTHESH_12.pdf).

Στο δημόσιο τομέα παίχθηκε -ορισμένοι συνεχίζουν ακόμα- το παιχνίδι του κοινωνικού αυτοματισμού. Εάν πραγματικά θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει, ρίξτε μια ματιά εδώ που έχει και σχετικές πηγές : http://tinyurl.com/brq7vmq για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας (και ορισμένοι από σας τα λέπια από τα μάτια) σχετικά με το αν είναι μεγάλος ο δημόσιος τομέας.

Επίσης τα ΜΜΕ αναπαράγουν συνεχώς το τροπάρι της αναγκαιότητας απολύσεων των Δ.Υ. και κάνουν ότι δε γνωρίζουν τον παρακάτω πίνακα της 4ης Αναθεώρησης του Οικονομικού Προγράμματος όπου σημειώνεται ότι οι αποχωρήσεις γίνονται με ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΕΣ συνταξιοδοτήσεις και καθόλου απολύσεις!!!

Να θυμίσω τέλος και κάποια άλλα γενικά νουμεράκια όπως για παράδειγμα ότι η Ελλάδα δαπανά 4% του προϋπολογισμού της -ενώ για πολλά χρόνια ξόδευε το 7%- σε αγορές όπλων (ο μέσος όρος της ευρωζώνης είναι στο 2%) όπως σημειώνει η Έλενα Σμιθ της “Guardian” ενώ για παράδειγμα η Γερμανία τα τελευταία 62 χρόνια δεν χρειάστηκε να κάνει στρατιωτικές δαπάνες.

http://www.guardian.co.uk/world/2012/apr/19/greece-military-spending-debt-crisis

Επίσης να θυμίσω σε κάποιους ότι την ίδια περίοδο η ροή των μεταναστών στην Ελλάδα ήταν τεράστια. Οι μετανάστες, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ισοδυναμούν με το 10% του εργατικού δυναμικού της χώρας, ποσοστό που κρίνεται ως ιδιαίτερα υψηλό. (http://emn.ypes.gr/media/18716/final%20report_greek%20version.pdf )

Επιπλέον το αρρύθμιστο πλαίσιο εργασίας τους και η μη καταβολή των εισφορών ή η καταβολή εξαιρετικά χαμηλών εισφορών (http://tinyurl.com/cvyvnc8) είχε σοβαρότατες επιπτώσεις στο ασφαλιστικό το οποίο και επιβαρύνθηκε και με άλλες πρακτικές (http://www.insurancedaily.gr/blog/?p=16110).

Τώρα όσον αφορά σε στοιχεία μετάλλαξης της οικονομίας μας σε άκρως καταναλωτική (μέσα από πρακτικές συναίνεσης και συνενοχής), θα σας δώσω στοιχεία άλλη φορά.

…και από τα γενικά του παρελθόντος, στα ειδικά των μνημονίων…

Όλα τα στοιχεία που σας παρουσιάζω παρακάτω προέρχονται από το Center for Economic and Policy Research, το ΔΝΤ και τον ΟΟΣΑ … και ΟΧΙ αγαπητέ μου Έλληνα άνεργε, ιδιωτικέ, δημόσιε υπάλληλε ΔΕΝ φταις εσύ για τίποτα! Η υφέρπουσα πολιτική ιδεολογία (πες την και αχταρμά και δεν θα κάνεις λάθος) και τα συμφέροντα κάποιων πολύ ειδικών προνομιούχων ομάδων φταίνε …

  • Από την 1η Αναθεώρηση και έπειτα έχουμε μείωση του ΑΕΠ μας κατά 6,9%. Τα 2/3 της μείωσης αυτής συνέβησαν τους 5 μήνες ανάμεσα από την 4η και 5η Αναθεώρηση.
  • Από τις αποκρατικοποιήσεις (όχι δεν εξετάζω αν μας συμφέρει να πουλήσουμε τώρα ή όχι) αναμενόταν έσοδα 25% για τα επόμενα 2 χρόνια και 22% έως το 2017 και αυτό θα συνέβαλε ώστε το χρέος προς ΑΕΠ να έπεφτε στο 120%. Η 5η αναθεώρηση όμως έγινε … αναθεώρηση προς τα πάνω και τελικά δεν θα συμβάλει και τόσο μιας και το αντίστοιχο ποσοστό προβλέπεται στο 138%. Το Σεπτέμβριο του 2011 υπολογίζαμε έσοδα 1,7 δις αλλά τελικά με τις μειώσεις των αξιών ακόμα και κατά 50% τα έσοδα επαναπροσδιορίσθηκαν στα 390 εκ.
  • Εάν -λέμε εάν- η οικονομία της Ελλάδας ανέκαμπτε μέσα στο 2012 θα είχε χάσει το 15,8% του ΑΕΠ της σε σχέση με την προ κρίσης εποχή γεγονός που θα την κατέτασσε στις χώρες με την μεγαλύτερη χασούρα για τους δύο τελευταίους αιώνες, τον 20ο και τον 21ο !!!
  • Στην προ κρίσης εποχή η ανεργία κυμαινόταν στο 7,7% και η αύξηση που παρουσίασε μεταξύ της 1ης και 5ης Αναθεώρησης ήταν από το 14,5% στο 19,5%. Η ανεργία τον Νοέμβριο του 2011 μετρήθηκε στο 20,9%.
  • Το εργατικό δυναμικό έπεσε κάτω από τα όρια του 1994 και κατά 6% σε σχέση με το 2008.
  • Στην έκθεση IMF’s Fifth Review Under the Stand – By Arrangement (12/2011) αναφέρεται ότι η Ελλάδα θα έχει χάσει το 14,4% του ΑΕΠ της σε σχέση με το peak της το 2007. Προσαρμόζοντας βέβαια στα στοιχεία σε πραγματικές τιμές αυτό το ποσοστό φθάνει στο 15,8% !!
  • Η απαίτηση για μείωση κατά 150.000 Δ.Υ. (2010-2015) αντιπροσωπεύει το 22% του εργατικού δυναμικού τους και το 12% του συνολικού εργατικού δυναμικού. Στο τέλος λοιπόν, δηλ. το 2015, η Ελλάδα θα βρεθεί σε μια από τις θέσεις του πάτου στον πίνακα του ΟΟΣΑ αφού το ποσοστό Δ.Υ. θα έχει μειωθεί κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες  σε σχέση με το 2008. Ρίξτε μια ματιά και στον πίνακα του ΟΟΣΑ παρακάτω.

  • Το 2020 η δημοσιονομικές δαπάνες της κυβέρνησης θα είναι στο 33,6% του ΑΕΠ από το 42,8% του 2007 οπότε και θα μοιάζουμε με τις ΗΠΑ αφού θα έχουμε πιάσει πάτο στον πίνακα του ΟΟΣΑ για τις δημόσιες δαπάνες (με ότι αυτό συνεπάγεται για μας που θα πρέπει να πληρώνουμε για να λαμβάνουμε υπηρεσίες που μέχρι χθες ήταν δημόσιες).
  • Τα πολύ μελαγχολικά στοιχεία έχουν να κάνουν με τις αυτοκτονίες. Παρουσιάζεται αύξηση των αυτοκτονιών κατά 17% το 2009 και το 2010 σε σχέση με το 2008. Ενώ ο Υπ. Υγείας ανέφερε ότι για το 2011 υπήρξε αύξηση κατά 40% σε σχέση με το 2010.
  • Οι κλοπές διπλασιάστηκαν στα έτη 2007 – 2009.
  • Παρουσιάσθηκε αύξηση του HIV κατά 52% το 2011 σε σχέση με το 2010.

Όλα αυτά συμβαίνουν βέβαια επειδή ως λύση προκρίθηκε το νεοφιλελεύθερο εργαλείο της «εσωτερικής υποτίμησης» αλλά μετά από 4 χρόνια συνεχούς κρίσης δεν το βλέπω να αποδίδει και πολύ αυτό το εργαλείο …

Αναμενόμενο! Η συνεχιζόμενη δημοσιονομική μείωση έχει ως επίπτωση τη μείωση της ζήτησης στην οικονομία και συνεπώς τη συρρίκνωση της οικονομίας. Να το κάνω πιο λιανά : μειώνεται η ζήτηση, μειώνονται τα έσοδα από φόρους, μειώνονται οι μισθοί, αυξάνονται οι απολύσεις, αυξάνονται τα έξοδα για επιδόματα ανεργίας και αρχίζει το σπιράλ της ύφεσης (το γαϊτανάκι της τρελής το ονομάζω εγώ).

Επιπλέον ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (CPI) είναι αυξημένος κατά 6-7% τον Ιανουάριο του 2011 σε σχέση με το 2006 οπότε 4 χρόνια εφαρμογής του εργαλείου «εσωτερικής υποτίμησης» δεν φαίνεται να πίεσαν και πολύ τις τιμές ε?? Τέλος οποιαδήποτε μείωση του εργατικού κόστους και αναμονή για αύξηση των εξαγωγών ως συνέπεια της μείωσης αυτής, φαίνεται να χάνεται μέσα στην ενίσχυση του Ευρώ ως νόμισμα στις διεθνείς αγορές!!

Τις ή τι πταίει?? Μάλλον ότι κάποιοι αποφάσισαν να γίνουμε η χωματερή των τοξικών ομολόγων τους …

Πως θα βγούμε από το γαϊτανάκι της τρελής? Εδώ πρέπει να γίνει συνδυασμός πολλών πραγμάτων … δύσκολο για την ψυχοσύνθεσή μας (βλέπε επικυριαρχία θυμικού έναντι λογικής και πως αυτό αποτυπώνεται στην ψήφο μας και στις διαθέσεις των κομμάτων)! Οι διεθνείς συσχετισμοί επίσης παίζουν κύριο ρόλο.

Ναι έχω στο μυαλό μου λύση όμως ΔΕΝ θα σας τη δώσω γιατί θα καταλήξουμε σε φιλοσοφικές συζητήσεις. Εγώ απλά καταγράφω …. Και ρίχνω και καμιά ευχή μπας και σωθούμε.

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΛΙΜΑΤΟΣ;

Τι συμβαίνει στη Γερμανία; Ξαφνικά υπάρχουν κανάλια που αρχίζουν να λένε αλήθειες … είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται; Δηλαδή δίκαια κάποιοι βάζουν τα πράγματα στη θέση τους ή μήπως προετοιμάζουν το έδαφος εκεί για τα προβλήματα που έχουν αρχίσει να φαίνονται στην οικονομία τους; Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν πόσο στενά δεμένες είναι οι τύχες των λαών της Ευρώπης και στο οικονομικό επίπεδο;

Θα δείξει …

Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης

Ένα  από τα καταπληκτικά κείμενα του Κώστα Λάμπου
Για άλλα κείμενά του πατήστε εδω http://www.infoneuhumanism.blogspot.com ,

 

Οι άνθρωποι αποφάσισαν από πολύ νωρίς να συμβιώνουν σε Κομμούνες και στη συνέχεια σε κοινωνίες για να μετριάσουν τα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες τους και να αντιμετωπίσουν τις αντίξοες συνθήκες της ζωής τους. Γι’ αυτό ένωσαν τη λογικής τους, τις δυνάμεις της φαντασίας και του σώματός τους, τη νοημοσύνη, την εξυπνάδα, τις γνώσεις τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους, δηλαδή ένωσαν την ανθρωποσύνη τους[1], με το συνειδητό στόχο τόσο της διασφάλισης της επιβίωσή τους, όσο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκαν και οι κοινωνίες, ως ανθρώπινα δημιουργήματα, και συμπτύχθηκαν σε κράτη και τα κράτη σε Ενώσεις κρατών με το συγκεκριμένο στόχο, οι λαοί να ζήσουν σε συνθήκες ευημερίας και ειρηνικής συνεργασίας στα πλαίσια ενός δημιουργικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Βέβαια υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα ατομικές, συλλογικές, ταξικές και κρατικές αποκλίνουσες τάσεις και συμφέροντα που νόθευσαν το κοινωνικό όραμα και αποπροσανατόλισαν τις κοινωνίες από τον κύριο σκοπό τους, με αποτέλεσμα να εμποδίζουν, να φρενάρουν και να καθυστερούν την πορεία των επιμέρους κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας προς ένα καλύτερο κόσμο, ποτέ όμως δεν κατάφεραν να ακυρώσουν συνολικά και διαπαντός αυτή την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία χτίζεται πάνω στους ενδοευρωπαϊκούς καπιταλιστικούς και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, στους ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους και στις εμφυλιοπολεμικές καταστροφές με σκοπό το ξεπέρασμά τους για την ευημερία και την ειρηνική συμβίωση των λαών της Ευρώπης. Παρά τις εγγενείς αντιφάσεις-αντιθέσεις και τις στραπάτσες της γέννας της, η ΕΕ κατάφερε να κάνει μερικά, δειλά ίσως, βήματα προς την κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς σε βάρος του γεωγραφικού και του κοινωνικού ευρωπαϊκού Νότου, δηλαδή σε βάρος των μεσογειακών λαών και όλων των εργαζόμενων της ΕΕ. Η αιτία γι’ αυτή την εξέλιξη είναι βέβαια ο  πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός, ο οποίος ως εθνοκαπιταλισμός, ως γερμανικός ηγεμονισμός, δηλαδή ως νεογερμανισμός συμπεριφέρεται ως διάδοχος του εθνικοσοσιαλισμού, με εχθρότητα απέναντι στα μικρότερα έθνη-μέλη της ΕΕ και απέναντι στις καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις και τα φτωχά κοινωνικά στρώματα.

Σήμερα η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο, ίσως στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Ο ένα δρόμος είναι αυτός του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ο οποίος υπό την ηγεσία του γερμανικού κεφαλαίου είναι ενταγμένος στη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του ηγεμονικού κεφαλαίου. Με την έννοια αυτή η ιδεολογία του νεογερμανισμού, ως κυρίαρχης ιδεολογίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, λειτουργεί συμπληρωματικά ως δίδυμη αδελφή ιδεολογία του αμερικανισμού[2], της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του παγκοσμιοκυβερνητισμού που σταδιακά ολοκληρώνεται και από τους λαούς βιώνεται ως παγκόσμια καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του σταδιακού μετασχηματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένωση των κεφαλαίων σε αντικαπιταλιστικά προσανατολισμένη και ανασυγκροτημένη ΕΕ των Λαών που θα οικοδομηθεί πάνω στα γερά θεμέλια των αγωνιστικών –ουμανιστικών παραδόσεων των λαών της Ευρώπης, με προεξάρχουσα μορφή αυτή της τοπικής Άμεσης Δημοκρατίας. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή οι λαοί της Ευρώπης οραματίζονται και αγωνίζονται για μια ΕΕ που θα εκφράζεται ως Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατιών Βάσης σε αμεσοδημοκρατικά έθνη και θα ολοκληρώνεται ως Συνομοσπονδία αμεσοδημοκρατικών εθνών στις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με συγκεκριμένο κοινό στόχο την οικοδόμηση της αταξικής ευρωπαϊκής κοινωνίας και ενός καλύτερου δημιουργικού και ειρηνικού κόσμου.

Αντίθετα γίνεται προφανές πως ο αμερικανισμός και ο νεογερμανισμός απεργάζονται σχέδια διάλυσης της ΕΕ με σκοπό να αποκλείσουν το παραπάνω ενδεχόμενο, δηλαδή την εμφάνιση των λαών στο προσκήνιο και την ανάληψη της ευθύνης της πορείας της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Άμεσης Δημοκρατίας. Στα πλαίσια αυτών των σχεδίων ήταν εύκολο για το νεογερμανισμό να εμφανίσει τη μικρή και γονατισμένη Ελλάδα, ως το μαύρο πρόβατο, που τάχα φταίει για τη μεγάλη καπιταλιστική κρίση και για την καταλήστευση των ευρωπαϊκών λαών από το κεφάλαιο. Μια συκοφαντία που έφτασε να γίνει και απειλή για την έξωση της Ελλάδας από το νεογερμανικό παράδεισο με σκοπό την κατατρομοκράτηση των άλλων λαών της ΕΕ για να αποδεχτούν τη  μοίρα που τους επιφυλάσσει το αρπακτικό κεφάλαιο και ο μανιακός καπιταλισμός.

Μόνο που αυτά τα σχέδια σκόνταψαν πάνω στη συνειδητοποίηση των λαών, πως σε συνθήκες καπιταλισμού όλοι οι εργαζόμενοι είναι Έλληνες και συνεπώς μετά την Ελλάδα έρχεται και η δική τους σειρά, ως Pigs1, Pigs2 και πάει λέγοντας μέχρι ο νεογερμανισμός να στεριώσει την ηγεμονία του πάνω στην Ευρώπη ως υπεργολάβος του κεφαλαιοκρατικού ηγεμονισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με την ταμπέλα του αμερικανισμού ή του αναδυόμενου κινεζισμού. Είναι ιστορικά βέβαιο πως όπως ο εθνικοσοσιαλισμός έτσι και ο νεογερμανισμός θα ηττηθεί, αλλά το ζητούμενο είναι να μην ξαναζήσει η Ευρώπη και Ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Συνεπώς οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι υποχρεωμένες να αφοπλίσουν ιδεολογικά, οργανωτικά, πολιτικά και κοινωνικά το νεογερμανισμό και να τον καταστήσουν ανίσχυρο να επαναλάβει τα εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού σε βάρος της Ευρώπης και της Ανθρωπότητας, πριν να είναι αργά. Και θα είναι αργά αν ο νεογερμανισμός προλάβει να γίνει ο νεκροθάφτης της Ευρώπης.

Σημαντικό παραμένει το ζητούμενο της αποστασιοποίησης του γερμανικού λαού από τα σχέδια του νεογερμανισμού που είναι σχέδια του κεφαλαίου και καμιά σχέση δεν έχουν ούτε μπορούν να έχουν με τους γερμανούς εργαζόμενους, γιατί αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση ματαίωσης των σχεδίων διάλυσης της ΕΕ, πράγμα που θα σήμαινε πισωγύρισμα της Ευρώπης και συνολικά της Ανθρωπότητας στην εποχή των καταστροφικών ανταγωνισμών μεταξύ των φιλόδοξων ηγεμόνων της ανθρωπότητας.

Ας έρθουμε όμως στην περίπτωση της Ελλάδας και ας δούμε την εξέλιξή της κατά τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, μια περίοδος κατά την οποία οι μνήμες όσων γεννήθηκαν λίγο πριν από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο είναι ακόμα ζωντανές, για να δούμε ποιος φταίει που η Ελλάδα βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται.

1.      Είναι παγκόσμια γνωστό πως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) η ελληνική οικονομία υποτάχθηκε βίαια στα γερμανικά πολεμικά σχέδια, τα οποία αγνόησαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του από την πείνα. Ακόμα και αναγκαστικό δάνειο, της τάξης κάμποσων δισεκατομμυρίων Ευρώ, από την κατεχόμενη Ελλάδα πήρε η Γερμανία για να χρηματοδοτήσει την ιμπεριαλιστική της επέκταση προς τη Μέση Ανατολή. Τόσο κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής όσο και κατά την υποχώρηση των ηττημένων γερμανικών στρατευμάτων η ελληνική οικονομία ερειπώθηκε με την ολοκληρωτική καταστροφή από τη Βέρμαχτ όλων των οικονομικών και κοινωνικών υποδομών της χώρας. Εκατοντάδες χωριά και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς και περισσότεροι από εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία να μην μπορεί για δεκαετίες μετά να ξαναβρεί τον αναγκαίο αναπτυξιακό δυναμισμό της. Το αποτέλεσμα της γερμανικής θηριωδίας παραμένει ακόμα ανοιχτή πληγή, γιατί η μεταπολεμική Γερμανία, ακόμα και μετά την επανένωσή της, αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην Ελλάδα το αναγκαστικό δάνειο και να καταβάλει τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις[3], οι οποίες, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχονται στο ποσό των 168 δισεκατομμυρίων Ευρώ, χωρίς τους τόκους[4], γιατί αν λογαριάσουμε και τους τόκους, όχι βέβαια τους τοκογλυφικούς με τους οποίους δανείζει την Ελλάδα η Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι ‘Κεφαλαιαγορές’ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τότε η σημερινή Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ΕΡυρώ, τα τριπλάσια δηλαδή από όσα καταχρηστικά δάνεια (Odious Debt)[5] που υποτίθεται οφείλει η Ελλάδα στους δανειστές της. Με αυτά τα λίγα αποκαλύπτεται, πως η αυταπάτη του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού για το Γερμανικό Ράϊχ των χιλίων χρόνων, καταδίκασε με την καταστροφικότητά του και την απανθρωπιά του την Ελλάδα να γυρίσει πίσω εκατό χρόνια και να ξαναρχίσει από την αρχή το δρόμο της ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου.

2.      Ο καινούργιος μετά την ήττα του εθνικοσοσιαλισμού, ανταγωνισμός των καπιταλιστικών και κρατικοκαπιταλιστικών μεγάλων δυνάμεων για ‘ζωτικό χώρο’ και για σφαίρες επιρροής, έσπρωξε την καταστραμμένη Ελλάδα στον πιο καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), από τον οποίο η Ελλάδα, από αγγλικό, αναβαθμίστηκε σε αμερικανικό προτεκτοράτο. Η φτώχεια, η ανεργία, η καταπίεση και η δεξιά τρομοκρατία οδήγησαν περισσότερους από ένα εκατομμύριο Έλληνες στη μετανάστευση, από τους οποίους πεντακόσιες περίπου χιλιάδες κατάληξαν εργάτες στη Γερμανία (Gastarbeiter), οι οποίοι, στις συνθήκες του εξαντλητικού συστήματος εργασίας (Akordarbeit), του μίσους και του απροκάλυπτου ρατσισμού, πρόσφεραν, με τεράστιες θυσίες και απώλειες χιλιάδων ζωών, στη δημιουργία του λεγόμενου γερμανικού οικονομικού θαύματος, ενώ αν μπορούσαν να έμεναν στην Ελλάδα θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη της δικής τους χώρας, για να μην έχει ανάγκη να δανείζεται από τους τοκογλύφους ‘συμμάχους’ της.

3.      Αλλά και οι ελληνογερμανικές οικονομικές σχέσεις από το 1960 και μέχρι σήμερα, για τα τελευταία 50 χρόνια οικοδομήθηκαν πάνω στη λογική του ισχυρότερου και με τους άδικους όρους εμπορίου, διαμορφώνονταν σταθερά και αυξανόμενα παθητικά εμπορικά ισοζύγια, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ελλειμμάτων στην Ελλάδα και πλεονασμάτων στη Γερμανία. Οπότε η Ελλάδα για την κάλυψη των ελλειμμάτων της κατάφευγε και πάλι στη Γερμανία για δάνεια με τον όρο βέβαια να αυξάνει τις εισαγωγές γερμανικών βιομηχανικών προϊόντων και εξοπλισμών, όπως τανκς, υποβρύχια, αμυντικά συστήματα, αεροπλάνα κλπ. κλπ. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζονταν η απασχόληση των γερμανών, οι γερμανικές εξαγωγές προς την Ελλάδα και τα κέρδη των γερμανικών βιομηχανιών και τραπεζών, αλλά μειώνονταν η απασχόληση, συρρικνώνονταν η βιομηχανική ανάπτυξη στην Ελλάδα, μεγάλωνε η εξάρτηση της χώρας από τη Γερμανία και φυσικά μεγάλωνε ραγδαία το χρέος της Ελλάδας προς τη Γερμανία και τις άλλες αντίστοιχες χώρες. Όταν κάποια στιγμή η Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, άρχισε να σκέπτεται την εξομάλυνση της οικονομικής συνεργασίας με τους «προστάτες» και τη διεκδίκηση όρων αμοιβαίας συνεργασίας, αναζητώντας τη σύσφιξη των σχέσεών της με την Ευρώπη μέσω της σύνδεσής της με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (1962), τότε καταδικάστηκε για εφτά ολόκληρα χρόνια, (1967-1974), να ζει, κάτω από το φασιστικό ζυγό της αμερικανονατοϊκής χούντας, σε συνθήκες πολιτικής τρομοκρατίας, οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής καθυστέρησης. Έτσι ανατράπηκε ο όποιος δειλός ευρωπαϊκός αναπροσανατολισμός της Ελλάδας και η χώρα μετατοπίστηκε ακόμα περισσότερο προς το δορυφορικό στερέωμα του αμερικανισμού. Με την ανατροπή της χούντας και την επαναφορά μιας καχεκτικής αστικής δημοκρατίας η ελληνική οικονομία εξελίσσεται σε συμπλήρωμα των μητροπολιτικών οικονομιών της Ευρώπης και κύρια της γερμανικής οικονομίας, η οποία δορυφοροποιεί σταδιακά την Ελλάδα και επισπεύδει (1980) την ένταξή της στην ΕΟΚ, για να βγει υποτίθεται από την εξάρτηση και την καθυστέρηση[6]. Έτσι η Ελλάδα, ως γερμανικός δορυφόρος, βρέθηκε, θέλοντας και μη, με την προστασία της Γερμανίας και με περισσή γκλαμουριά και επαίνους, πλήρες μέλος της Ευρωζώνης (2001), αλλά και με αυτή την εξέλιξη η Ελλάδα απομακρυνόταν από τον καπιταλιστικό παράδεισο, ο οποίος σταδιακά πρόβαλε ως η πραγματική κόλαση για τους εργαζόμενους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

4.      Αυτή την περίοδο αναδύεται ξαφνικά για την κοιμώμενη Δύση, η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα η οποία τρελαίνει τις αγορές και αποσταθεροποιεί τη δυτική οικονομική ηγεμονία, με αποτέλεσμα τη βίαιη ανακατανομή της πίττας του παγκόσμιου λιανεμπορίου και τη σταδιακή αποβιομηχάνιση των παραδοσιακών καπιταλιστικών χωρών. Αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για να επιτάχυναν την έκρηξη της τρέχουσας μεγάλης συστημικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού[7], όπου τα μεγάλα στοκ εμπορευμάτων δεν μπορούν να πωληθούν και το υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια δεν μπορούν να επενδυθούν. Και όσο ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται πως έχουν εξαντληθεί τα όρια μεγέθυνσής του, τόσο επιστρέφει υπό την καθοδήγηση του αμερικανισμού, για τη βίαιη επιβίωσή του, στις γνωστές πολιτικές του και στις μεθόδους του καταστροφικού σοκ και της τρομοκρατίας, του θερμού αλλά και ψυχρού οικονομικού πολέμου ενάντια στην εργαζόμενη ανθρωπότητα και στις φτωχές και τις μικρές χώρες[8] και ιδιαίτερα σε χώρες με σημαντική, για τα συμφέροντα του ηγεμόνα, γεωπολιτική θέση και γεωστρατηγική σημασία με σκοπό τον έλεγχο της Ευρασίας. Ο απώτερος σκοπός είναι η, με ιδιωτικά και κρατικά τοκογλυφικά δάνεια, «επανασυγκρότηση» των οικονομιών και χωρών που κατάστρεψε η παγκόσμια πολεμοκάπηλη συμμορία του κεφαλαίου, η απόκτηση του ελέγχου των κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων ορυκτών και ο αποκλεισμός ανταγωνιστών στην κάθε κρίσιμη περιοχή. Η Κίνα όμως είναι μια μεγάλη χώρα με τεράστιο εργατικό δυναμικό που το κρατάει σε συνθήκες δουλείας για να παράγει και να πουλάει φτηνά και για να μπορεί να αγοράζει μαζικά τεράστιες ποσότητες κρατικών ομολόγων από χώρες της Δύσης με πρώτες και καλύτερες τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, πράγμα που της επιτρέπει να διεκδικεί ακόμα και την παγκόσμια καπιταλιστική ηγεμονία[9]. Για να επιβιώσει ο δυτικός καπιταλισμός καταφεύγει σε προγράμματα λιτότητας για τους εργαζόμενους, κινεζοποιώντας τις συνθήκες εργασίας, φτωχαίνοντας τους εργαζόμενους και σπρώχνοντας τις κοινωνίες στα όρια των αντοχών τους. Ίσως ακόμα και πέραν αυτών των ορίων με σκοπό να περιορίσει ακόμα και αυτή την ευνουχισμένη αστική δημοκρατία του κεφαλαίου με φασιστικά, κρατικοκαπιταλιστικά, ακόμα και με μαφιόζικα κυβερνητικά συστήματα που θα επιβάλλουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ρευστότητας του καπιταλιστικού συστήματος η Γερμανία προσπαθεί να κατοχυρώσει τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη και στο βαθμό που η ΕΕ αποτελεί εμπόδιο στα ηγεμονικά της σχέδια δεν έχει πρόβλημα ακόμα και να τη διαλύσει, για να υποτάξει στη συνέχεια μια-μια τις οικονομίες της Ευρώπης με όπλο το Ευρώ ή το Ευρωμάρκο. Αυτή η διαδικασία δείχνει πως η για δεκαετίες κρυμμένη ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού μεταλλάσσεται και σταδιακά μεταβάλλεται σε ιδεολογία του Νεογερμανισμού, στην υπηρεσία πάντα των βλέψεων του γερμανικού κεφαλαίου για την καθυπόταξη των χωρών και των λαών της Ευρώπης.

5.      Η Ελλάδα, ως σταυροδρόμι μεταξύ Βορά και Νότου, Ανατολής και Δύσης ήταν πάντα και για κάθε επίδοξο ηγεμόνα της περιοχής μια χώρα με μεγάλη γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία. Τελευταία μάλιστα με την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και στο χώρο της εδαφικής κυριαρχίας της η Ελλάδα απόκτησε ξαφνικά τεράστια οικονομική σημασία και έγινε το ‘μήλον της έριδας’, εξαιτίας και του ανταγωνισμού μεταξύ των ενδιαφερόμενων δυνάμεων να βάλλουν στο χέρι αυτούς τους θησαυρούς. Το στήσιμο του άξονα μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας για τη σύνδεση των Αυτόνομων Οικονομικών  Ζωνών τους, (ΑΟΖ) και την από κοινού εκμετάλλευση των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Μεσογείου φαίνεται πως έγινε με την υπόδειξη και προς το συμφέρον του αμερικανισμού. Το μπάσιμο του Διεθνούς Νομισματικού  Ταμείου στα οικονομικά των χωρών της ΕΕ με την υποστήριξη της Γερμανίας, αποτελεί προφανώς μια προσπάθεια συμβιβασμού μεταξύ αμερικανισμού και νεογερμανισμού, να γίνει δεκτή η Γερμανία από τον αμερικανισμό στη συνεκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων, ακόμα και αν αυτή η συνεργασία θα απαιτούσε τη διάλυση της ΕΕ. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πολιτική του καρότου και του μαστίγιου με την οποία η Γερμανία απειλεί από τη μια να πετάξει έξω από την Ευρωζώνη την Ελλάδα και από την άλλη να τη «σώσει» από τη χρεοκοπία[10]. Το σχέδιο αποσκοπεί στο να δεχτεί η Ελλάδα να ξεπουλήσει, για να ξεπληρώσει τάχα τους δανειστές της, όλο τον εθνικό της πλούτο, από βασικές υποδομές, μέχρι στρατηγικούς τομείς και ορυκτό πλούτο, ακόμα και αυτό το σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού, τον Παρθενώνα θα ήθελαν οι γερμανοί για να ξαναϋψώσουν τη σημαία του κατακτητή της Ελλάδας. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό το σχέδιο θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αναγκαστεί με κάθε τρόπο να δεχτεί νέα δανειακά βάρη «σωτηρίας» και να παραιτηθεί από όλα αυτά τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της, δηλαδή σε τελική ανάλυση από την εδαφική της ακεραιότητα και την εθνική της κυριαρχία. Ο νεογερμανισμός (ΕΚΤ) και ο αμερικανισμός (ΔΝΤ) θα καταφέρουν ίσως να πείσουν ελληνικές κυβερνήσεις να υποθηκεύσουν το μέλλον πολλών γενεών Ελλήνων και να υποτάξουν την  Ελλάδα στα ηγεμονικά τους σχέδια. Φαίνεται όμως να λογαριάζουν χωρίς τον ελληνικό λαό και χωρίς τους εργαζόμενους της ΕΕ και του κόσμου, που ακόμα δεν είπαν τον τελευταίο λόγο τους.

6.      Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα ως έκφραση μίσους και εκδίκησης για την αντίστασή της ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό, που του χάλασε τα σχέδια. Μπορεί , αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πολιτική του νεογερμανισμού ως πολιτική της Κλεπτοκρατίας, της Δανειοκρατίας και της Πλουτοκρατίας δεν υπαγορεύεται από συναισθήματα, αλλά από συμφέροντα και γι’ αυτό η πολιτική του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα βρωμάει πετρέλαιο, μπαρούτι και αίμα. Η μέθοδος του νεοκαπιταλισμού είναι απλή. Στρατολογεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο και με τη βοήθεια των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων, των διάφορων Στοών και Λεσχών και των μυστικών υπηρεσιών του, από τις χώρες στόχο πρόθυμους συνεργάτες τους οποίους βοηθά, κύρια με το μαύρο πολιτικό χρήμα, να αναρριχηθούν σε κυβερνητικά και κρατικά πόστα με αντάλλαγμα να μεγαλώσουν με κάθε τρόπο οικονομικής συνεργασίας, αλλά και με αλόγιστο δανεισμό την εξάρτηση της χώρας τους από την οικονομία των προστατών-εργοδοτών τους, μέχρι οι οικονομίες των μικρών χωρών να πάθουν ασφυξία και να εκλιπαρούν γονατιστές για βοήθεια σωτηρίας σε δόσεις, δηλαδή για ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.

7.      Όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα λιγότερο από την καπιταλιστική παρακμή που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί και να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Πρόκειται όμως για μια κατάσταση από την οποία δεν θα γλυτώσουν, όπως δεν γλύτωσαν και από τον εθνικοσοσιαλισμό, ούτε οι γερμανοί εργαζόμενοι. Γι’ αυτό σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν πως απέναντι στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και στην καπιταλιστική βαρβαρότητα η μόνη απάντηση είναι ο κοινός αγώνας για την απελευθέρωση όλων των χωρών και συνολικά της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό, είτε αυτός εκφράζεται ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός, ή παγκοσμιοκυβερνητισμός.

8.      Ιδιαίτερα οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν όλοι να κατανοήσουν πως κάθε ευημερία σε βάρος άλλων ανθρώπων και λαών είναι, όπως διδάσκει η ιστορία, προσωρινή και αργά ή γρήγορα αποδείχνεται ανθρωποτροφική πολιτική για να προσφέρει τους λαούς ως κρέας στις κρεατομηχανές αυτάρεσκων και αναποτελεσματικών ηγεμονικών ληστρικών πολέμων για να πλουτίζει μια απειροελάχιστη μειονότητα διεστραμμένων εγκληματιών σε βάρος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Αυτή η βαρβαρότητα, είναι βέβαιο, πως στις μέρες μας , στον 21ο αιώνα, θα πάρει ένα τέλος, γιατί, όπως έλεγε ο Λίνκολν «Μπορεί κάποιοι να εξαπατούν ένα τμήμα του λαού για μεγάλο διάστημα, Κάποιοι μπορούν να εξαπατήσουν για λίγο ολόκληρο το Λαό, αλλά ποτέ και κανένας δεν μπόρεσε να εξαπατήσει για πάντα τους Λαούς».

9.      Οι λαοί της ΕΕ, αλλά και του κόσμου ολόκληρου σφυρηλατώντας, στη βάση των κοινών αντικαπιταλιστικών συμφερόντων τους, την αγωνιστική ενότητά τους μέσα από την αλληλεγγύη, μπορούν να σταματήσουν την πολιτική του καπιταλισμού πριν φτάσουμε στη μεγάλη σφαγή που ετοιμάζουν στον ευρύτερο χώρο της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας για τον έλεγχο της Ευρασίας. Ιδιαίτερα ο γερμανικός λαός μπορεί και πρέπει να κατανοήσει πως δεν είναι οι έλληνες εργαζόμενοι υπεύθυνοι για τη δική τους κατάσταση, αλλά οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες που τους σέρνουν κάθε λίγο και λιγάκι σε καταστροφικούς πολέμους με θύματα πρώτα τους ίδιους και συνεπώς ο νεογερμανισμός δεν μπορεί να είναι δική τους ιδεολογία.

10.  Μετά από όλα αυτά γίνεται αντιληπτό πως απέναντι στην καταστροφική και απάνθρωπη ιδεολογία και πολιτική του καπιταλισμού και τις ειδικότερες εκφράσεις της ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός κλπ. κλπ., οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή ολόκληρη η εργαζόμενη ανθρωπότητα έχουν, ως κληρονόμοι του παγκόσμιου πλούτου των επιστημών, της τεχνολογίας και του πολιτισμού να αντιπαραθέσουν τον ανθρωπισμό, τον Ουμανισμό, ως κοσμοαντίληψη που βασίζεται στην αρχή, πως όλων των πραγμάτων μέτρο είναι ο άνθρωπος και όχι το κέρδος. Και συνεπώς απέναντι στην κεφαλαιοκρατία και στην ψεύτικη αντιπροσωπευτική δημοκρατία του κεφαλαίου έχουν να αντιπαραθέσουν την πανάρχαια και τώρα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη Άμεση Δημοκρατία, τη μόνη και ικανή συνθήκη για να βγει η ανθρωπότητα από την καπιταλιστική παρακμή και να πορευτεί προς την κοινωνική ισότητα, την αταξική κοινωνία και την ευημερούσα και ειρηνική ανθρωπότητα.

Αυτός ο καλύτερος κόσμος σήμερα δεν είναι μόνο αναγκαίος, αλλά για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία είναι και εφικτός.

 


[1]  Ανθρωποσύνη, Ανθρωπία, Ανθρωπινότητα, βλέπε: Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, υπό έκδοση.

[2] Βλέπε αναλυτικά Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Roth Karl Heinz, Die offene Reparationsfrage. Die Profiteure des Raubzugs müssen zahlen , (Ανοιχτό το θέμα των αποζημιώσεων. Αυτοί που κέρδισαν από την αρπαγή πρέπει να πληρώσουν), στο Περιοδικό: LUNAPARK21, Heft 15/Herbst 2011. Βλέπε επίσης Παπαδημητρίου Ζήσης, Η Ελλάδα, το Ευρώ και οι γερμανικές αποζημιώσεις, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 31/Οκτώβρης.

[4] Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ, Μηνιαίο Δελτίο του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων, διάφορα τεύχη.

[5] Λάμπος Κώστας, Odious Debt, (δυσβάστακτος, δόλιος, καταχρηστικός δανεισμός) και τρία ερωτήματα, στο http://epithesh.blogspot.com/2010/06/odious-dept.html

[6] Βλέπε Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981 και Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.

[7] Βλέπε, Roth Karl Heinz, Die globale Krise (Η παγκόσμια κρίση), VSA: VERLAG, HAMBURG 2009.

[8] Βλέπε Klein Naomi, No Logo, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, καθώς επίσης και Klein Naomi, Το δόγμα Schock, Αθήνα 2010.

[9] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιατσικοκαπιταλισμού ή το κατώταο στάδιο του πολιτισμού;, ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[10] Η γερμανική πολιτική του καρότου και του μαστίγιου εκφράζεται από την μετριοπαθή τάχα Merkel και από τον αδυσώπητο Schäuble.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ … ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Το έλαβα από φίλο και σας το δίνω:

Η σιωπή ΔΕΝ είναι πάντα χρυσός. Είναι κάποια πράγματα που άπαξ και τα σκεφθείς και τα κλωθογυρίσεις στο μυαλό σου για χρόνο πολύ, οφείλεις να τα καταθέσεις.

Ο πολύς καιρός που έχω να γράψω δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι ούτως ή άλλως όταν έχεις 10 παραμέτρους οι ελάχιστες σχέσεις που προκύπτουν ανάμεσα σε αυτές -και οφείλεις να προβλέψεις- είναι 45 (θεωρία γράφων : n*(n – 1)/2), είναι επίσης που όταν στις αντικειμενικές παραμέτρους προσθέσεις την υποκειμενικότητα των ατόμων, τότε θα πρέπει να μπλέξεις στους αυστηρούς μαθηματικούς τύπους σου και την διάσταση των ατόμων που καθορίζουν τους όρους του παιχνιδιού (αναλόγως των συμφερόντων που εξυπηρετούν). Να ξεφύγεις δηλαδή από την αυστηρότητα των τύπων και να υπεισέλθεις στην εντροπία της ψυχολογίας των αντικρουόμενων συμφερόντων των παικτών.

Συνεπώς εάν θέλεις να είσαι έντιμος με αυτά που λες ή γράφεις, οφείλεις να θέτεις τα πάντα στην κρίση αυτών που θα κάνουν τον κόπο να τα διαβάσουν ή να τα ακούσουν με την ελπίδα ότι θα μπορέσεις να συμβάλεις λίγο προς την ανακουφιστική διάσταση του Prigogine (για τον μαγικό τρόπο να προκύπτουν εύτακτες δομές ακόμη και σε συστήματα υψηλού βαθμού εντροπίας). Να θέτεις τα λεγόμενά σου ή τα γραφόμενά σου όχι με την υστερόβουλη τακτική της υπαγόρευσης τήρησης της μιας ή της άλλης στάσης μέσα από βαρύγδουπα συμπεράσματα που τα έχεις ντύσει με την κατάλληλη-βολική επιχειρηματολογία, αλλά στη βάση της αφύπνισης και του δικαιώματος αυτού που διαβάζει να έχει την τελικό λόγο στην επιλογή του.

Ο μόνος σίγουρος τρόπος σεβασμού του δικαιώματος του άλλου να αποφασίζει ο ίδιος γι’ αυτά που τον αφορούν δεν είναι λοιπόν η παράθεση και η στήριξη των δικών σου επιχειρημάτων αλλά η υπόδειξη του δρόμου που θα τον οδηγήσει στην αλήθεια. Κι αυτό γίνεται μόνο μέσα από ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν από τον ίδιο (προϋπόθεση η ωριμότητα και η γνώση).

Θα θέσω λοιπόν ερωτήματα (το έχω άλλωστε και μανία να βάζω τα ερωτήματα στα οποία βεβαίως εγώ έχω ήδη απαντήσει) και θα σας αφήσω να απαντήσετε μόνοι σας.

Και βεβαίως επειδή η κατάσταση είναι δεδομένη, μάλλον θα ήταν μεγάλη βλακεία να αναλωνόμαστε πλέον σε ερωτήματα του τύπου γιατί δημοψήφισμα και γιατί τώρα και μεγάλο κέρδος χρόνου να ασχοληθούμε με την ουσία. Δηλαδή πως μπορούμε μέσα από μια δεδομένη κατάσταση να «βγάλουμε ζουμί» προς όφελος της συλλογικότητας.

  • Δημοψήφισμα λοιπόν! Όμως ο τρόπος με τον οποίο θα διατυπωθούν τα ερωτήματα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού; Και κατ’ επέκταση όλων των λαών που έχουν σειρά στην εξαθλίωση;
  • Υπάρχουν ερωτήματα που θα αποκαλύψουν επιτέλους την ανεπάρκεια των ηγετών της Ευρωζώνης να συμπεριφερθούν αλληλέγγυα (κοινώς ως οφείλουν να συμπεριφέρονται οι εταίροι) στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λαών και όχι των αγορών;
  • Υπάρχει αληθινή θέληση να διατυπωθούν τα ερωτήματα με τέτοιο τρόπο που να δηλώνουν ότι δεν έχουμε πρόθεση μας να βγούμε από την Ευρωζώνη αλλά ούτε δεχόμαστε και τις επαίσχυντες συνθήκες που μας υπαγορεύουν;
  • Έχουμε καταλάβει πως η ΕΕ ή η Ευρωζώνη ΔΕΝ είναι αποκλειστικό μαγαζάκι κάποιων για να μας υπαγορεύουν το χρόνο που θα βγούμε κοροϊδεύοντας μας ότι αυτό θα είναι και δική μας πρωτοβουλία μόνο και μόνο επειδή έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους ή τα συμφέροντα αυτών που υπηρετούν;
  • Έχουμε καταλάβει πως το ερώτημα δεν είναι αν θα βγούμε από το Ευρώ. Κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να βγούμε αλλά και ούτε να μας βάζει τέτοιο δίλλημα. Μήπως το βάζουν γιατί δεν προβλέπεται από πουθενά τέτοια διαδικασία, οπότε αν αναγκαστούν να μας διώξουν θα υποστούν και οποιαδήποτε συνέπεια (νομική ή άλλη);
  • Μήπως τώρα είναι η ευκαιρία να αναγκάσουμε όλους τους «ηγέτες» να αναλάβουν την ευθύνη να μας θέσουν οι ίδιοι εκτός Ευρωζώνης και να γίνουν υπόλογοι στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης (και να υποστούν οποιαδήποτε νομική συνέπεια μπορεί να προκύψει);
  • Κι αλήθεια, εάν τελικά τα ερωτήματα διατυπωθούν με τρόπο που δεν θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, έχουν σκεφθεί τι θα γίνει εάν κανείς δεν πάει να ψηφίσει; Τι θα γίνει αν ο λαός γυρίσει την πλάτη του και δεν λάβει καμιά θέση (θετική ή αρνητική) σε μια κατάσταση αυτοεκπληρούμενης προφητείας;

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Απάντηση της κατόχου του blog :

Λοιπόν τελικά η αποψινή ξινισμένη μούρη των εκπροσώπων των αγορών που τους ήλθε  ταμπλάς από την ανακοίνωση ενός δημοψηφίσματος που δεν περίμεναν (όπως τουλάχιστον φάνηκε), θα παραμείνει στα πρόσωπά τους αν τα παραπάνω ερωτήματα απαντηθούν με τρόπο που αρμόζει στην αξιοπρέπεια και την συλλογικότητα των λαών (γιατί δεν είναι μόνο ο Ελληνικός λαός που πονάει, είναι και οι λαοί που παίρνουν σειρά στο «παιχνίδι των λυγμών») αλλιώς μάλλον πρόκειται για πολύ καλούς θεατρίνους ….

Εγώ πάντως τα απάντησα ήδη…

και βάζω μια ερώτηση με τη σειρά μου : σοβαρά πιστεύουμε όλοι ότι έχουμε επιλογή, ποιά είναι αυτή, πρέπει να διαλέξουμε αν θα «πεθάνουμε» με ευρώ ή με δραχμή;

 Th. S.