Αρχείο για Μαρτίου 2010

Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο ύποπτη φράση από την φράση «Εύγε! εσύ θα προκόψεις μια μέρα».

Κρύβει έναν απίστευτο ατομικισμό και όταν κάποιος σκεφθεί «τι να το κάνω να προκόψω εγώ όταν γύρω μου άλλα πράγματα μένουν στάσιμα ή οπισθοχωρούν;» τότε αρχίζουν να διαφαίνοται οι αδυναμίες της έκφρασης. Πως θα ήταν χρήσιμη η προκοπή κάποιου με τους όρους που παίζεται το παιχνίδι στις μέρες μας; Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και περισσότερο εμφανές ότι το πλαίσιο στο οποίο αναζητά να λειτουργήσει η ευχή και οι κανόνες του συνοψίζονται σε έναν ιδιότυπο κανιβαλισμό στις τάξεις των εργαζομένων και έτσι οι συλλογικά δρώντες άνθρωποι εύλογα θα σκεφθούν «ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ να εντοπίσω την δική μου προκοπή στο μέγεθος του κανιβαλισμού των άλλων».  Αυτοί οι κανόνες είναι απαράδεκτοι για την εξέλιξη της φύσης μας… και η ευχή για προκοπή θα ακουγοταν καλύτερη αν εκφραζοταν σε ένα σύστημα που θα ισορροπούσε σε αξίες διαφορετικές από αυτές που θέτει μια άλλη έκφραση, αυτή που λέει «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Διαβάζω στα taxalia.blogspot.com για την «κατσίκα του γείτονα» και τα λόγια του Κρισναμούρτι -πιο επίκαιρα από ποτέ- έρχονται στην σκέψη μου,  τώρα που διάφοροι κερδοσκόποι απατεώνες συνεχίζουν να σημειώνουν ως πρόοδο και προκοπή την ισορροπία που τους βολεύει :

«Η ισορροπία δεν είναι κάτι που μπορούν να το κρίνουν οι βαθειά απογοητευμένοι ή οι επιτυχημένοι της ζωής. Οι επιτυχημένοι μπορεί να μην έχουν ισορροπία και οι αποτυχημένοι γίνονται πικρόχολοι και κυνικοί ή βρίσκουν διαφυγή σε κάποια αυταπάτη που προβάλλει ο εαυτός μας.

Η ισορροπία δεν βρίσκεται στα χέρια των αναλυτών. Το να ταιριάζει κανείς μέσα σ’ ένα υπόδειγμα, δεν σημαίνει πως είναι ισορροπημένος. Το ίδιο το υπόδειγμα μπορεί να είναι προϊόν ενός ανισόρροπου πολιτισμού. Μια άπληστη κοινωνία με τα μέτρα και τα υποδείγματά της, δεν είναι ισορροπημένη, είτε είναι της αριστεράς είτε της δεξιάς, είτε η απληστία της παίρνει την μορφή του Κράτους είτε των πολιτών της.

Ισορροπία είναι η έλλειψη της κτητικότητος.

Η ισορροπία βρίσκεται στο πεδίο της σκέψης και η σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από μια καθορισμένη ανταπόκριση όπου με τα υποδείγματά της και τις κρίσεις της δεν είναι αληθινή. Η αλήθεια δεν είναι μια ιδέα ή ένα συμπέρασμα. Συνήθως εκείνο που βρίσκουμε από τις αναζητήσεις μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προβολή του εαυτού μας, είναι εκείνο που θέλουμε και η επιθυμία δεν είναι η αλήθεια.

Αναζητώ την αλήθεια σημαίνει αρνούμαι την αλήθεια.

Μπορεί η αλήθεια να βρεθεί σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον; Σε ένα ειδικό κλίμα; Ανάμεσα σε ορισμένους ανθρώπους; Είναι εδώ και όχι εκεί; Είναι αυτός ο οδηγός προς την αλήθεια και όχι ο άλλος; Υπάρχει οδηγός;

Δεν μπορείτε να αναζητήσετε την αλήθεια. Πρέπει να παύσετε εσείς για να υπάρξει η αλήθεια.

Μόνον οι εξαιρετικές φύσεις ανακαλύπτουν την αλήθεια; Παρέχεται η αλήθεια στους λίγους, στους εξαιρετικά νοήμονες;

Φτιάξαμε ένα υπόδειγμα ένα παράδειγμα που υποτίθεται ότι έχει ανακαλύψει την αλήθεια και επειδή το τοποθετούμε ψηλότερα από εμάς, δημιουργεί αβεβαιότητα μέσα μας. Με αυτόν τον τρόπο το παράδειγμα αποκτά μεγάλη σημασία και υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα σε εμάς και στο υπόδειγμα.

Χωρίς την κατανόηση του είναι μας η αναζήτηση της αλήθειας, της πραγματικότητας, της ισορροπίας μας είναι απλώς διαφυγή. Χωρίς αυτογνωσία το μόνο που αναζητούμε είναι η πλάνη και η πλάνη φέρνει σύγκρουση και θλίψη. Η αυτογνωσία δεν είναι ο τελικός σκοπός, είναι η σφήνα που θα ανοίξει τον δρόμο για το ανεξάντλητο.

Η αυτογνωσία ανακαλύπτεται μέσα από τις σχέσεις μας και κάθε είδους δράση μας είναι μια σχέση.»

Έτσι δεν έχω παρά να πω ότι όλοι αυτοί που έχουν, προτείνουν και υπερασπίζονται μαγικές λύσεις για όλα, θα έπρεπε να στραφούν προς τον εαυτό τους και να κάνουν μια βαθεια ενδοσκόπηση αναζητώντας αν η προκοπή τους, η ισορροπία και η αλήθεια τους συμπεριλαμβάνει και την διάσταση άνθρωπος και όχι μόνο ψυχρούς αριθμούς και απάνθρωπες διαδικασίες…

Th.S.

Advertisements

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΛΑΜΟΓΙΩΝ

Η κρίση ως ευκαιρία … καταγραφής των ειδών 🙂 !

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 1η : ΛΑΜΟΓΙΑ KNOW HOW

Mια τράπεζα αγοράζει ομόλογα ενός κράτους και ασφαλίζει το ποσό που έδωσε για την αγορά τους σε άλλη τράπεζα, η οποία υποχρεώνεται να πληρώσει στην περίπτωση που το κράτος οδηγηθεί σε πτώχευση και φθάσει σε σημείο να μην μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του. Προφανώς όσο πιο αβέβαιη είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας τόσο πιο υψηλά θα είναι τα επιτόκια που θα ζητήσει η τράπεζα για να διασφαλίσει το χρέος. Το οικονομικό προϊόν ονομάζεται CDS (Credit Default Swap) και οι τρεις τραπεζικοί κολοσσοί που ελέγχουν το 75% της παγκόσμιας αγοράς των CDS είναι η γερμανική Deutche Bank και οι αμερικανικοί Goldman Sachs και J.P. Morgan.

Τον περασμένο Γενάρη, 10 μέρες πριν η Ελλάδα βρει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Deutche Bank εξέδωσε μια αναφορά για την Ελληνική Οικονομία η οποία καταδείκνυε την μιζέρια της και το ενδεχόμενο κατάρρευσής της.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1766723

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1096015&lngDtrID=251

Αμέσως μετά από αυτό το τμήμα των CDS της Deutche Bank κινητοποιείται και απαιτεί πολύ υψηλότερα επιτόκια για το Ελληνικό χρέος αφού όπως λέει η χώρα βρίσκεται σε επικίνδυνη θέση (σύμφωνα με την δική της αναφορά!).

Τα διεθνή ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εθελοτυφλίας ή Εξαθλίωσης) πάντα σε αγαστή αρμονία με το ζωικό βασίλειο, αναπαράγουν παπαγαλίζοντας τις φωνές των σπεκουλαδόρων που ουρλιάζουν ότι η Ελληνική οικονομία υποχωρεί τρομοκρατώντας με τον τρόπο αυτό το ανυποψίαστο κοινό. Οι γνωρίζοντες κατανοούν ότι η Ελλάδα έγινε στόχος και οδηγείται σε οικονομική κρίση.

Στην συνέχεια η Deutche Bank με την Goldman Sacs αναλαμβάνουν να προωθήσουν τα Ελληνικά Ομόλογα. Και η Ελλάδα προσφεύγει για δανεισμό σε αυτούς που την υποτίμησαν οι οποίοι τώρα ετοιμάζονται για τον επόμενο γύρο προετοιμάζοντας το σκηνικό για ακόμα μεγαλύτερες τιμές φυσικά!!

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 2η : ΛΑΜΟΓΙΑ ΘΕΣΜΙΚΑ

Κάθε χρόνο πληρώνουμε 420-450 εκατομμύρια ευρώ για εισαγωγή κρέατος και γάλακτος σε κάθε μια από τις Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία και 80 εκατομμύρια ευρώ για εισαγωγές τσιγάρων και πούρων από την Γερμανία.

Ταυτόχρονα δανειζόμαστε από την Γερμανία για να καταναλώσουμε τα προϊόντα που μας πουλάει!! Βάλε και αυτοκίνητα, ανταλλακτικά, ηλεκτρικές συσκευές, υποβρύχια που έχουν «πάρει σασί» κ.ά. και θα καταλάβεις πόσα χρήματα φεύγουν από την οικονομία μας και κατευθύνονται στις δικές τους!

Εάν σταματήσουμε να αγοράζουμε κρέας τότε εκτιμάται ότι 25.000 άτομα (στις τρεις παραπάνω χώρες) θα χάσουν την δουλειά τους. Λάβετε υπ’ όψιν σας ότι το κρέας μας το πουλάνε με 3-4.000 ευρώ τον τόνο την στιγμή που σε Αργεντινή, Ρουμανία, Βουλγαρία κοστίζει γύρω στα 1.200 ευρώ ο τόνος.

Εισάγουμε το 70% της κατανάλωσής μας σε κρέας και το 50% σε γάλα.

http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=138582

Στην αλιεία, στην γεωργία και την δασοκομία απασχολείται πλέον μόνο το 12% του πληθυσμού μας. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η αντι-αγροτική πολιτική της ΕΟΚ (επιδότηση για κατάληξη των προϊόντων μας στις χωματερές) και οι συμφωνίες που δεχθήκαμε για τα πλαφόν στην παραγωγή μας (και τις εξαγωγές μας) οδήγησαν τον πληθυσμό στο προλεταριάτο του παρασιτισμού : άνεργοι, γκαρσόνια, πωλητές, αεριτζήδες κ.ά.

Η πολιτική των χωρίς έλεγχο παροχής επιδοτήσεων (χωρίς καν να προβλεφθεί με νόμο η επανεπένδυση των κερδών στην Ελλάδα) οδήγησε στην μοναδική ανάπτυξη που γνώρισε ημέρες ανθηρές στην Ελλάδα … στην ανάπτυξη της λογικής του εύκολου κέρδους και της αρπαχτής!

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 3η : ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Σε αυτή την κατηγορία εντάσσω τους εν Ελλάδι καταναλωτές -και δεν λέω Έλληνες καταναλωτές διότι η διαπίστωση που κάνω αφορά και τους μετανάστες συμπολίτες μου- αφού κανείς ως καταναλωτής δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι όσοι ζούμε και εργαζόμαστε στην Ελλάδα, μας συμφέρει να στηρίζουμε τα Ελληνικά προϊόντα (που παράγονται εδώ από ελληνικά χέρια και από χέρια μεταναστών).

Καλό είναι να δίνουμε που και που ένα μαθηματάκι σε όσους μας παραπλανούν λέγοντάς μας ότι είμαστε τεμπέληδες και απατεώνες προσπαθώντας να κρύψουν το γεγονός ότι στην ουσία είμαστε οι ηλίθιοι που στηρίζουν τις δικές τους οικονομίες (και εσχάτως μέσω της «μαφίας» των Funds θέλουν να δουλεύουμε και για την στήριξη των ασφαλιστικών τους προγραμμάτων).

Το τελευταίο δίμηνο έπιασα τον εαυτό μου -όλες τις φορές που πήγα super market- να ψάχνω μανιωδώς τις ετικέτες για να βρω το «παρασκευάζεται – συσκευάζεται στην Ελλάδα» (άσε που άμα έβλεπα την ετικέτα αυτή αλλά παράλληλα έβλεπα και συμπλήρωση «με γάλα της ΕΕ» ΔΕΝ το αγόραζα αφού ήθελα να είναι εξ ολοκλήρου ελληνικό).

Επειδή λοιπόν δεν είναι και πολλά τα Ελληνικά προϊόντα -όπως διαπιστώνω- ψάχνω μανιωδώς καταστήματα Ελληνικών συνεταιρισμών για κάνω τις αγορές μου και από εκεί. Αν γνωρίζετε που βρίσκονται στην Αθήνα στείλτε μου email για να αρχίσω να ψωνίζω και από εκεί. Και δεν το συζητάω… σε κάτι καταστήματα συμφερόντων χωρών που μας χτυπούν αλύπητα ούτε απέξω δεν περνάω πλέον και ο μόνος τρόπος να αλλάξω γνώμη είναι να προσλάβουν σε ΟΛΕΣ τις θέσεις πολίτες που ζουν και φορολογούνται στην Ελλάδα με κατώτερο μισθό 2.500 Ευρώ καθαρά και να υποχρεώνονται να επανεπενδύουν ΟΛΑ τα κέρδη τους στην Ελλάδα …

Και για ρούχα και παπούτσια δεν το συζητώ. ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ πλέον και αυτό αποτελεί την δράση μου ενάντια στα κάθε λογής λαμόγια..

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ :

Τα λαμόγια του know how προκειμένου να κρύψουν ότι αυτό που θέλουν είναι υπάκουα γουρουνάκια  που δουλεύουν για να συνεχίζουν να στηρίζουν την οικονομία τους δρουν έξυπνα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Τα θεσμικά λαμόγια συναινούν διαχρονικά στις απαιτούμενες αλλαγές και διαμορφώνουν ένα περιβάλλον βίαιης αστικοποίησης και απρογραμμάτιστης ανάπτυξης η καθόλου ανάπτυξης ξεπουλώντας εθνική περιουσία π.χ. ΟΤΕ και τα κακόμοιρα χαζά γουρουνάκια γίνονται λαμόγια ευκαιρίας που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στην ακρίβεια απεμπολώντας το αύριο των παιδιών τους και το καλύτερο δικό τους τώρα…

Th.S.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΝΕΑ ΦΕΟΥΔΑ

«Πέτρινο Κλειδί» από www.apostoloskoustas.com

Της Πέπης Σακελλαρίου

Εάν θεωρήσουμε δεδομένη την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, εκείνο που μένει να απαντηθεί είναι το δίλημμα αν πραγματικά μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά μια  «πολύχρωμη» κοινωνία συλλογικά δρώντων υποκειμένων  ή αν τελικά ο ευτελισμός της κοινωνίας σε μια γκρίζα άμορφη μάζα αποτελεί αναπόδραστη πραγματικότητα;

Η αναζήτηση της πορείας μας που οδήγησε στην σημερινή κρίση, ενδεχομένως θα μας υποχρεώσει να σκεφθούμε εάν υπάρχει διέξοδος και ποια θα μπορούσε να είναι αυτή.

Έχει καταγραφεί στη διαδρομή μας μέσα στο χρόνο ότι τελικά είναι οι εξελίξεις στο χώρο της εργασίας εκείνες που καθοδηγούν τις κοινωνικές εξελίξεις. Έτσι με την επικράτηση του φορντικού προτύπου οικονομικής ανάπτυξης -μεταπολεμικά- οι εργαζόμενοι μετασχηματίζονται αποκτώντας διπλή υπόσταση. Από απλοί φορείς της εργατικής δύναμης γίνονται και καταναλωτές, καθιστώντας εαυτούς αντικείμενα διπλής εκμετάλλευσης (εργαζόμενος – καταναλωτής). Η μισθωτή εργασία γενικεύεται και παράλληλα ενισχύεται ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων ενώ διευρύνονται οι συναινετικές διαδικασίες διαπραγμάτευσης των κοινωνικών εταίρων, με εγγυητή το κράτος (διαδικασία που αποκαλείται και θεσμοποίηση της ταξικής πάλης). Ταυτόχρονα παρατηρείται μαζική απασχόληση ημι-ειδικευμένης και ανειδίκευτης εργασίας, κάτι που έχει ως βασική επίπτωση την ενσωμάτωση και εκμετάλλευση εκατομμυρίων ανειδίκευτων μεταναστών, που προέρχονται κυρίως από φτωχές χώρες. Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας -στο πλαίσιο του Κεϋνσιανικού κράτους πρόνοιας- αποτελεί τη βάση μιας διαδικασίας που καταλήγει στον πολιτικό συμβιβασμό ανάμεσα σε εργοδοσία και συνδικάτα. Ως αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών, αρχίζει να οργανώνεται το κράτος πρόνοιας και να σχεδιάζεται κοινωνική πολιτική ενώ τα κόμματα γίνονται πολυσυλλεκτικά στοχεύοντας κυρίως στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Οι εργαζόμενοι ενσωματώνονται συνειδητά στην λογική της δημοκρατίας των μαζών και της καταναλωτικής κοινωνίας και όλα δείχνουν ότι η πολιτική κυριαρχεί επί της οικονομίας. Αυτά μέχρι τη δεκαετία του ’70!

Αντίθετα σήμερα όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε τη διαρκώς αυξανόμενη επικυριαρχία της οικονομίας έναντι της πολιτικής. Ουσιαστικά η οικονομία υποκαθιστά την πολιτική και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουμε οι εργαζόμενοι-καταναλωτές, ως αποτέλεσμα της αποπολιτικοποίησής μας και της αποδυνάμωσης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Τη δεκαετία του ’70, το πρότυπο αλλάζει. Η έναρξη της αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων διεφάνη ως αποτέλεσμα της επικράτησης του νέου προτύπου της ευέλικτης βιομηχανικής παραγωγής, προκειμένου να προσαρμόζεται στις διακυμάνσεις της αγοράς. Έτσι ενισχύεται η επιλεκτική χρήση της εργατικής δύναμης και ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός, ενώ η εισαγωγή της τεχνολογίας της πληροφορίας συμβάλλει καταλυτικά προς αυτή την κατεύθυνση. Η εργασία υποβιβάζεται ως έννοια -λεκτικά αλλά και ουσιαστικά- σε «απασχόληση» και νέες μορφές εμφανίζονται (μερική απασχόληση, κυλιόμενο ωράριο, κ.ά). Η εμφάνιση ισχυρών πολυεθνικών οικονομικών συγκροτημάτων, η απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων (κατάργηση της συμφωνίας του Bretton Woods), η μετατόπιση των μονάδων παραγωγής με μοναδικό κριτήριο την επίτευξη χαμηλού κόστους και κυρίως η μετατόπιση από τον παραγωγικό τομέα στον χρηματοοικονομικό (υπερ-χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας), μεταλλάσσουν το τοπίο των εργασιακών σχέσεων, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην αποδυνάμωση του βιομηχανικού συστήματος. Η απληστία των αγορών και η επικράτηση της λογικής του γρήγορου και μεγάλου κέρδους, οδηγούν στην απο-επένδυση, ενώ η υπερχρέωση των νοικοκυριών (εσχάτως και των κρατών) δεν αντανακλά παρά τον ενδο-τραπεζικό ανταγωνισμό.

Οι εργοδότες προωθούν συστηματικά την εξατομίκευση των συνθηκών εργασίας, υπονομεύοντας έτσι τις συλλογικές συμβάσεις στη βάση του δόγματος του σοκ (φόβος απόλυσης). Η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων παύει να υφίσταται, ενώ αναδύεται ένας ιδιότυπος κανιβαλισμός ανάμεσα σε άτομα αλλά και ομάδες -κυρίως στον εργασιακό χώρο- καθ’ ήν στιγμή τα όργανα της ΕΕ προτείνουν ως λύση την πλήρη αναδιοργάνωση των εργασιακών σχέσεων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών (αυτό που κάποιοι αποκαλούν και «κατάντια» της ΕΕ!). Η αποδιοργάνωση του κοινωνικού κράτους είναι γεγονός και η παρέμβαση του κράτους εξαντλείται απλά στην επιλεκτική υποστήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Τα νέα Φέουδα λαμβάνουν μορφή με όχημα την ευέλικτη χρήση της εργατικής δύναμης, μέσα από το πάγωμα ή/και τη μείωση των μισθών με παράλληλη αύξηση των ωρών εργασίας! Ο φόβος της ανεργίας επιτείνεται και οι έξυπνοι κατασταλτικοί μηχανισμοί (μόδα, πρότυπα ομορφιάς, διασκέδασης κ.ά) προσφέρονται αφειδώς από τα «απαξιωμένα» και «απαξιωτικά» ΜΜΕ -με προεξάρχουσα την τηλεόραση- με σκοπό τον πειθαναγκασμό των ατόμων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα είναι πραγματικά οδυνηρό – για να μην πω οικτρό- να βλέπει κανείς διανοούμενους (ειδικότερα αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ή ετεροπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί) να «άδουν» το requiem του σοσιαλισμού, προκειμένου να παραμένουν στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Ή να αναγορεύουν τις λογικές του «τρίτου δρόμου» σε πανάκεια των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, παραβλέποντας τελικά ότι ακόμα και αυτή η εναλλακτική αποδεικνύεται αδιέξοδη, εφ’ όσον απλά αναλώνεται σε κορώνες προτροπής για την πραγματοποίηση αναδιαρθρώσεων ελάσσονος σημασίας, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι ο κόσμος μπορεί να βρει διέξοδο ώστε να αντιμετωπίσει την αναπόδραστη μοίρα της παγκοσμιοποίησης.

Μπορείτε να βρείτε την απάντηση στο ερώτημα της πολύχρωμης συλλογικότητας;

Η δική μου απάντηση βρίσκεται στη μετατροπή της «κρίσης των οικονομιών» σε «ευκαιρία των ανθρώπων»!!!

Και κάπου εδώ … έρχεται ο αληθινός διανοούμενος, ο κ. Zizek, να προτείνει λύσεις και διεξόδους …

Να δει την κρίση, ως ευκαιρία …

Δική μας ευκαιρία!!

Δηλαδή, ακριβώς όπως τη βλέπουν και οι νέοι φεουδάρχες…

Th.S.

Πολλά ευχαριστώ σε διανοούμενους όπως ο Νίκος Κοτζιάς, ο Ζήσης Παπαδημητρίου και ο Σταύρος Κυριαζής που με τα γραφόμενά τους αλλά και τα λεγόμενά τους «καθαρίζουν» την ματιά μου στον κόσμο.

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

«Μια τέτοιου είδους απάθεια, που φθάνει ως μέσα στο συναίσθημά μας, αποτελεί για την φύση μας καταφυγή και απόδραση, το βίαιο μέσο που χρησιμοποιεί προκειμένου να την αφήσουν σε ησυχία».

Δεν θυμάμαι σε ποιόν από τους φιλοσόφους -που μου κάνουν παρέα στις πιο δύσκολες στιγμές μου, στις πιο ωραίες στιγμές μου- το διάβασα.

Το βλέπω όμως πλέον καθημερινά να λαμβάνει χώρα δίπλα μου και υπεύθυνοι είναι για άλλη μια φορά όσοι σώνει και καλά παλεύουν να μας πείσουν για το κρίμα που πρέπει να αναλάβουν αυτοί που είναι ο πιο βολικός στόχος : οι ευάλωτοι.

Το είχα προβλέψει όμως σε παλαιότερο άρθρο μου (λίγο πριν τις εκλογές) :

«…μην μου κρύβεστε γιατί αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να υπάρξει κυβέρνηση που θα έχει την βούληση να γίνει λίγο πιο δίκαιη κοινωνικά μοιράζοντας χρήμα σε περισσότερο κόσμο ανατρέποντας το φαγοπότι των λίγων, τότε θα την περιμένετε στην γωνία για να την απαξιώσετε και να βοηθήσετε να στηθεί ένα νέο σκηνικό.  Είναι σαφές πως όταν η επιλογή θα είναι δουλειά και χρήματα για όλους, θα βάλετε τους όμοιούς σας μεγαλο-εργοδότες να δημιουργήσουν τεχνητό πρόβλημα π.χ. ανεργία (βλέπε Ισπανία) δημιουργώντας έτσι το σκηνικό της ανατροπής της…»

Γιατί όλοι αυτοί που δίνουν συμβουλές στην κυβέρνηση για ακόμα σκληρότερα μέτρα ουσιαστικά το μόνο που θέλουν είναι είτε να την εκδικηθούν είτε να δρέψουν το κουφάρι των ψηφοφόρων της.

Την στρίμωξαν έτσι ως ανέμενα για τα καλά την κυβέρνηση … όχι, όχι μόνο οι εκ Βρυξελών ορμώμενοι τιμητές μας! Πολύ περισσότερο οι εγχώριοι συναινούντες «διαρροϊκοί» (όχι δεν έχουν διάρροια αν και θα τους άξιζε! Απλώς παπαγαλο-φέρνουν) άσχετοι σωτήρες μας.

Και μέσα στο κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται και συντηρείται από διάφορα κέντρα εξουσίας ή αποφάσεων (ελληνικά ή ξένα), ένα εκ των οποίων τα εγχώρια ΜΜΕ, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται:

Πόσα πρέπει λοιπόν τώρα να βρούμε μέσα στον χρόνο;
5 δις περίπου

Πόσο θα συνεισφέρουν οι επιπλέον περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα;
300 εκατομμύρια ή αλλιώς το 1/16 περίπου!

Πόσο θα συνεισφέρουν οι έχοντες και κατέχοντες; Και κυρίως ΠΟΤΕ προβλέπεται να πληρώσουν;
Εγώ δεν ξέρω εσείς γνωρίζετε; Πείτε το μου και μένα να μάθω.

Πότε θα πληρώσουν τα χρέη τους στο δημόσιο οι μεγαλο-οφειλέτες; (αλήθεια κανένα από τα ΜΜΕ που πυροβολούν όλα μαζί τους εργαζόμενους δημιουργώντας και συντηρώντας ως είθισται πλέον το απαραίτητο κλίμα κανιβαλισμού, δεν μας λέει αν προτίθεται να πληρώσει και πόσα χρωστά στο δημόσιο;)
Ούτε αυτό το ξέρω.

Το είχα γράψει όμως με ειρωνική διάθεση και σε ανύποπτο χρόνο σε κάποιο blog πριν σκάσει το πρόβλημα :

«…συναισθανόμαστε απολύτως το δίκαιο διαφόρων μέτρων που λαμβάνονται παγκόσμια και οδηγούν στην ακόμα δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου (προς όφελος του 0,00 κάτι%) και σε αναπτυξιακές τροχιές.

Ποιού πλούτου είπαμεεεε;

Α ναι! των Εθνών!

Απορία : από πότε τα έθνη περιορίζονται στον αριθμό τους σε ομάδες ολίγων εκλεκτών της τάξεως του 0,00κάτι%;

Α ναι! από τότε που o καπιταλισμός στράφηκε εναντίον του πλανήτη (όπως κατέγραφε ο συντάκτης του άρθρου) με τον σοσιαλισμό να γίνεται το δεκανίκι του όταν τα πράγματα αγρίευαν λίγο (συμπληρωνα εγώ) …»

Έτσι δεν έχω παρά να προχωρήσω την σκέψη :

«στην κόψη του τρόμου ο άνθρωπος έγινε απαθής,
ο απαθής άνθρωπος σιώπησε και έγινε ευάλωτος,
στην κόψη του τρόμου ο άνθρωπος ξέχασε την ανθρώπινη χροιά του»

Και να παρηγορηθώ στην σκέψη ότι ευτυχώς σε όλο τον κόσμο υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν ακόμα :

Peaceful

Irradiating

Gentle

Souls

…ξέρετε αυτοί που μπορούν να δρουν συλλογικά

Th. S.