Αρχείο για Ιουλίου 2011

ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ «ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ»



Το φαινόμενο παρατηρήθηκε κατά κόρον παλαιότερα, χωρίς όμως να έχει εξαλειφθεί και στις μέρες μας. Κι’ αυτό διότι στον πολιτικό στίβο υπήρχαν αρκετοί που χρειάζονταν φροντιστήριο.

Σάμπως έτσι δεν γινόταν πάντα (βλέπε τους ανά εποχές «αυλικούς»)! Είναι γιατί διάφοροι επίδοξοι του πολιτικού στίβου πρέπει να μπορούν να κερδίζουν τις εντυπώσεις με τις δηλώσεις τους, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ άσχετα αν συμφωνούν ή διαφωνούν οι ίδιοι με αυτά που λένε.

Όταν ο σαφής, απέριττος και στοχευμένος λόγος είναι το ζητούμενο για τον wannabe first πολιτικό, το φροντιστήριο με το διανοούμενο είναι η απάντηση στο πρόβλημα αφού προσδίδει την απαραίτητη έξωθεν καλή μαρτυρία για τις «ΑΓΑΘΕΣ» προθέσεις των επίδοξων πρώτων.

Διότι ο δρόμος για την πρωτιά στον πολιτικό στίβο φαίνεται πως πρέπει να περάσει μέσα από την «επιστημονική» καθοδήγηση των διανοούμενων για τον πολύ απλό λόγο που οι επίδοξοι της πολιτικής δείχνουν να απολλύουν σταδιακά -όσο ανέρχονται στην πρωτιά-: την επαφή με την πραγματικότητα.

Αυτό μέχρι και τις τελευταίες εκλογές!!! Γιατί;;

Γιατί πέρα από τους λόγους που παρατίθενται πιο κάτω, οι διανοούμενοι, τουλάχιστον αυτού που μπορούν με αξιώσεις να διεκδικούν το χαρακτηρισμό, καταλαβαίνουν ότι η μόνη πραγματική βοήθειά τους δεν είναι πλέον το φροντιστήριο στους πολιτικούς (μπας και τους «ξεκουνήσουν» λίγο) αλλά η παράθεση της «καθαρής» σκέψης τους στη βάση της αφύπνισης της συλλογικότητας της κοινωνίας.

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που δείχνουν ότι οι φροντιστηριακές πρακτικές είναι απλά περιττές:

1)      Δεδομένων των συνθηκών (βλέπε Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο, και ότι άλλο προκύψει οσονούπω με την ανοχή των πολιτών) είναι πολύ εύκολο πλέον για οποιονδήποτε, χωρίς την «επιστημονική» βοήθεια κανενός διανοούμενου, να εκφέρει με πειστικό, σαφή, λιτό και στοχευμένο τρόπο τα αντι-μνημονιακά του επιχειρήματα. Η συνταγή είναι απλή. Αφήνεις τα συναισθήματα ανθρωπιάς (αυτά δηλαδή που τα ξεχνάμε χαμένοι στον ατομικισμό μας) να σε κατακλύσουν, παίρνεις μετά διαβάζεις λίγο από μνημόνιο, λίγο από μεσοπρόθεσμο και τσούούούούπ να ‘τος ο λόγος ο «πειστικός», καταλαμβάνει αμέσως το χώρο του στο κενό που δημιουργεί η οργή.

2)      Οι ίδιοι οι διανοούμενοι (ακόμη και αυτοί που καπηλεύονται τον χαρακτηρισμό) δείχνουν πλέον πολύ απρόθυμοι να συνεχίσουν το παιχνίδι της εξουσίας αφού καθώς φαίνεται, άμα τη αναλήψη της εξουσίας, οι επίδοξοι πρώτοι έχουν χ#σμ#νους τους διανοούμενους και τις διδαχές τους.

3)      Ο Αισώπειος μύθος[1] με τον σκορπιό και τον βάτραχο έχει εμπεδωθεί στις συνειδήσεις όλων (βλέπε και αγανακτισμένους) οπότε τα «λουλούδακια της πολιτικής μας» μάλλον πρέπει να αρχίσουν να βρίσκουν άλλους τρόπους -εκτός φροντιστηρίων- για να ανθίζουν αν θέλουν να μην γίνονται σκορπιοί.

4)      Οι Μπαμπ(ου)η(νο)ς- like δημοσιογράφοι (με εξαίρεση τις φωτεινές υπάρξεις της αναζήτησης της αλήθειας των Βαξεβάνη, Χατζηστεφάνου, Αυγερόπουλου, και άλλων κυρίως ανώνυμων των blogs) κάθε τρεις και λίγο αναπαράγουν διάφορες ανοησίες ακόμα και για διανοούμενους και φροντιστήρια, στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από αυτό που πραγματικά γίνεται, καθιστώντας τα φροντιστήρια αυτοστιγμεί ανεπιθύμητα.

 Έτσι κύριοι Επίδοξοι Πρώτοι αφήστε τους διανοούμενους να «ζυμώνουν» τις συνειδήσεις των πολιτών με τις έννοιες της συλλογικότητας και της δικαιοσύνης, ξεχάστε τα φροντιστήρια κι ακούστε επιτέλους τη συνείδησή σας που φωνάζει να βρείτε την επαφή με την ανθρώπινη πλευρά σας, αυτή που ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΕΙ κανέναν άνθρωπο από την ευημερία και δεν ρίχνει το βιοτικό επίπεδο κανενός πολίτη στο όνομα άλλων ΔΗΘΕΝ εξοργισμένων πολιτών που στρέφονται εναντίον κάποιων -και καλά- βολεμένων πολιτών.

Τα λοιπά καλόπαιδα (βλέπε Μπαμπ(ου)η(νο)ς-like επαγγελματίες ή αλλιώς Μάνοι) που στο χώρο της συνείδησής τους έχουν παραχώσει χρήμα, ΑΥΤΟΙ χρειάζονται επειγόντως εντατικό φροντιστήριο ανθρωπιάς μπας κι ανθίσουν λιγάκι ΟΙ ΜΑΡΑΜΕΝΟΙ.

Th.S.
============================================================================================================

[1] Ο σκορπιός θέλει να περάσει το νερό αλλά δεν γνωρίζει κολύμπι.  Βλέπει τον βάτραχο, εξαίρετο κολυμβητή, και του ζητά να τον πάρει στην ράχη του για να περάσουν μαζί.  Ο βάτραχος διστάζει: «άμα σε πάρω επάνω μου, μπορεί να με κεντρίσεις».  Ο σκορπιός προσβάλλεται: «μα, άμα σε κεντρίσω και πεθάνεις, θα βουλιάξουμε και οι δυο μαζί!»  Το ξανασκέφτεται ο βάτραχος, πείθεται, βάζει επάνω του τον σκορπιό, μπαίνουν στο ρεύμα.  Κάποια στιγμή που βρίσκονται στα μισά, ο σκορπιός τον κεντρίζει.  Και ενώ ο βάτραχος ξεψυχάει και αρχίζουν και οι δυο να βουλιάζουν, ρωτάει τον σκορπιό: «γιατί;».  Και ο σκορπιός αποκρίνεται: «δεν μπορούσα αλλιώς! είναι στην φύση μου…«

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ …

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ
ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ,
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος


Όσο ο καπιταλισμός ήταν μια αυστηρά εθνική υπόθεση, ένα είδος αυτόνομου ανεξάρτητου οργανισμού, τα φαινόμενα της όποιας κρίσης, δηλαδή οι παθογένειες του ενός καπιταλισμού μπορεί, και συνήθως ήταν ευκαιρίες για τους ανταγωνιστές και αντίπαλους καπιταλισμούς, ευκαιρίες που γίνονταν προσπάθειες να μεγιστοποιηθούν. Με τη «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», δηλαδή με τον πόλεμο, γινόταν προσπάθειες να ξεπεραστεί και να μετακυληστεί η κρίση στον αντίπαλο ή και σε κάποιον άλλον. Αυτός ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των εθνικών καπιταλισμών, προέκταση του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, οδηγούσε μεταξύ των άλλων και στην αποδυνάμωση τους απέναντι στις εργαζόμενες κοινωνίες και συνολικά απέναντι στην εργαζόμενη ανθρωπότητα. Αυτό το θέμα το κεφάλαιο προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με τα διάφορα τραστ, τα κονσέρν, τις τοπικές, εθνικές και διεθνείς ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων κ.λπ., αλλά και με τις περιφερειακές ενώσεις και τις διεθνείς οικονομικές κοινότητες, χωρίς ωστόσο να βρεθεί οριστική και αποτελεσματική λύση γιατί ο ανταγωνισμός συνεχίστηκε και μεταξύ των διεθνών οικονομικών συνασπισμών.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τόσο ως αποτέλεσμα της τεράστιας υπερσυσσώρευσης και υπερσυγκεντροποίησης του κεφαλαίου, όσο και ως προσπάθεια υποταγής, (μέσω του ΟΗΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΝΑΤΟ, των ‘πράσινων επαναστάσεων’, των ‘προληπτικών πολέμων’ και κύρια, υπό την επίβλεψη του εργολάβου της παγκοσμιοποίησης με τις χίλιες στρατιωτικές βάσεις στον πλανήτη, των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής), είχε μοναδικό στόχο την υπαγωγή όλων των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο συντονιστικό κέντρο. Δημόσια έκφραση αυτής της συσσωμάτωσης των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο μόρφωμα είναι η Ομάδα των 7, 8, 10, 20, (G7, G8, …G20) και δε συμμαζεύεται, υπό τον αφανή έλεγχο του σκληρού πυρήνα του ηγεμονικού κεφαλαίου. Ο ρόλος του εκδικητή φαντομά έχει ανατεθεί στις λεγόμενες ‘αγορές’, τα κερδοσκοπικά funds και τους ‘οίκους αξιολόγησης’ με αποτέλεσμα, και μέσω της πρωτοφανούς σε έκταση ιδιωτικοποίησης, την αποεθνικοποίηση με την έννοια της κατάργησης της αυθυπαρξίας των επιμέρους καπιταλισμών, πράγμα που οδήγησε στην αφύσικη πολλαπλή σιαμαιοποίηση και τελικά την φρανκενστάϊνοποίηση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Με αυτό το βίαιο τρόπο οι επιμέρους καπιταλισμοί έχασαν την αυθυπαρξία τους και έγιναν μέρος ενός τεράστιου ενιαίου οργανισμού.

Για τη συνέχεια αυτού του πολύ ωραίου κειμένου διαβάστε εδώ : http://epithesh.blogspot.com/2011/06/blog-post_8303.htm