Αρχείο για Νοέμβριος 2010

Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

από την Πέπη Σακελλαρίου

Επειδή καλό είναι να θυμόμαστε που και που την ιστορία …

 

Η βαθύτερη αιτία του εκφυλισμού, είναι κατά το Θουκυδίδη, η ριζωμένη στη φύση των ανθρώπων «πλεονεξία» και «φιλοτιμία», η δίψα δηλαδή για επικράτηση. Συνέπεια είναι η εξαφάνιση της εμπιστοσύνης, η ορμή για ξεπέρασμα του άλλου στην κατεργαριά και η καινούργια αξιολόγηση.

«Ως και οι λέξεις άλλαξαν νόημα. Ο πονηρός, ο επιτήδειος, ο ύπουλος, ο ικανός για όλα, έχει τη μεγαλύτερη εχτίμηση και είναι περιζήτητος για σύντροφος και συνεργάτης. Οι συμφεροντολογικοί σύνδεσμοι («σύνοδοι») ασφαλίζουν την επιτυχία στην ορμή για δύναμη κι εξουσία. Οι μοντέρνοι αυτοί πολιτικοί προτιμούν να περάσουν για κακοί παρά για κουτοί. Η αλλαγή αυτή στα φρονήματα («καινούσθαι τας διανοίας» ΙΙΙ 82, 3) είναι κατάπτωση κι εκφυλισμός. Εξωτερικά τα σημάδια τους είναι ότι κακές ιδιότητες πήραν χαϊδευτικά ονόματα. Αλογάριαστη τόλμη πέρασε για παλικαριά, ωφέλιμη στους συνεταίρους («ανδρεία φιλέταιρος»), μανιακή εμπάθεια («εμπλήκτως οξύ») για βασικό προσόν του άνδρα («ανδρός μοίρα προσετέθη»).

Αντίθετα περιφρονήθηκαν οι άλλοτε τιμημένες αρετές. Η προβλεπτική επιφύλαξη («μέλλησις προμηθής») πέρασε για εύσχημη δειλία («δειλία ευπρεπής»), η φρονιμάδα («το σώφρον») πρόσχημα ανανδρίας, η στοχαστικότητα σε όλα («το προς άπαν συνετόν») χαλαρότητα σε όλα («επί πάγαν αργόν»). Ο αδιάκοπα χολιασμένος («χαλαιπένων») απόλυτα ασφαλής, όποιος του αντιλέγει ύποπτος. Όποιος στήνει παγίδες («επιβουλεύων») και τα καταφέρνει, έξυπνος, αυτός που τον προλαβαίνει ικανότερος. Το κοινό έγκλημα («κοινή παρανομείσθαι») στερεότερος δεσμός παρά ο όρκος στους θεούς. Πιο ευχάριστο τους είναι να εκδικηθούν παρά να μην πάθουν κακό. Γι’ αποτελεσματικότερο από την ανοιχτή επίθεση έχουν να χτυπήσουν ύπουλα τον απροετοίμαστο, που έχει την αφέλεια να πιστεύει σε συνθήκες κι όρκους. Έτσι πηγαίνουν στα σίγουρα κι αναγνωρίζεται ακόμα η αξία τους, επειδή τα κατάφεραν με δόλο. Οι κατεργαραίοι, όπως είναι γνωστό, κερδίζουν ευκολότερα τη φήμη του ικανού παρά οι αδέξιοι του τίμιου.«

Το παραπάνω κείμενο είναι πιστή αντιγράφη από το έργο «Επίκουρος – Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου» του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη.

 

Γράφει ο Θεοδωρίδης για την εποχή των πολέμων μετά τον χρυσό αιώνα : «Οι λαϊκές τάξεις γίνονται ολοένα αδιάφορες ή ανίκανες να σκεφθούν για τη διοίκηση της πολιτείας. Την πολιτεία δεν την αισθάνονται πια σαν κοινή υπόθεση, που η καλή και η κακή διοίκησή της κάνει την ευτυχία ή τη δυστυχία τους. Οι πλούσιοι αποφεύγουν με διάφορα μέσα τις υποχρεώσεις στην πολιτεία. Οι πολιτικοί είναι, όπως και σήμερα (η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1954!!) επαγγελματίες που τρυπώνουν στη βουλή και στην εκκλησία για να πλουτήσουν, να ζήσουν άνετα και με το μικρότερο κόπο. Οι ιστορικοί συνηθίζουν να λένε πως ο άμετρος εγωισμός χάλασε τα δημόσια και ιδιωτικά ήθη είτε πως ο άνθρωπος τον 4ο  π.χ. αιώνα έγινε ατομικιστής και προσπαθούν μ’ αυτές τις έννοιες να ερμηνέψουν διαφορότατα φαινόμενα. Σα να μπορούσε ο άνθρωπος από θέλησή του ή από καπρίτσιο να γίνει αλτρουϊστής ή εγωιστής. Η απότομη οικονομική κρίση έκοψε τα φτερά του πολίτη, του στέρεψε μαζί με την άνεση και το ψυχικό σφρίγος, που του επέτρεπε να φροντίσει για κάτι πέρα από τις φτωχές ατομικές υποθέσεις του ….«

 

Στην αυγή της ανθρωπότητας ο άνθρωπος έζησε την πρώτη του προσπάθεια να γίνει πραγματικά άνθρωπος. Έκτοτε κάθε προσπάθειά του ματαιώνεται από μια επίμονη Ολιγαρχία (Αριστοκρατία) συνεπικουρούμενης της ιδιωτικής «πλεονεξίας» και «φιλοτιμίας», καταλύοντας κάθε προσπάθεια συλλογικότητας.
Οι κρίσεις (οι οικονομικοί πόλεμοι, τα σοκ) έχουν ένα μόνο σκοπό : να διαιωνίζουν τα προνόμια ορισμένων (στην παρούσα περίπτωση ενός σαθρού χρηματοπιστωτικού συστήματος και ορισμένων ωφελούμενων) αποπροσανατολίζοντας την ανθρωπότητα από τον πραγματικό της σκοπό, την κοινότητα των ανθρώπων.


…ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΟΜΩΣ ΟΥΔΕΙΣ ! … Ή ΜΗΠΩΣ Ο,ΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ;

Σύνταγμα των ΗΠΑ, άρθρο 1ο, εδάφιο 8 :

«Το Κογκρέσο έχει την εξουσία να δημιουργεί νόμισμα, να ρυθμίζει την αξία του …»

Προφανώς από τότε που συντάχθηκε το πρώτο σύνταγμα των ΗΠΑ κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και το χρήμα εκδίδεται από την FED (Ομοσπονδιακή Τράπεζα) η οποία όμως είναι πλέον ιδιωτική πολυμετοχική εταιρεία. Το κράτος εκδίδει ομόλογα, τα δίνει ως εγγύηση σε ιδιώτες οι οποίοι το δανείζουν με τόκο.

Η Αμερική σήμερα χρωστά δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια σε ιδιώτες οι οποίοι κατασκευάζουν χρήμα[1]. Και μεταξύ μας τι κοστίζει στα διεθνή τοκογλυφικά λαμόγια του τραπεζικού καρτέλ να τυπώνουν σε ένα κομμάτι χαρτί τη φάτσα του Φραγκλίνου (100δόλαρο) ή μοντέρνες αρχιτεκτονικές του 20ου αιώνα (500 ευρώ) πέρα από το μελάνι και τον ειδικό εξοπλισμό; Φαντάζεσθε τι περιθώριο κέρδους έχουν;

Ιδιωτικές έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες και οι κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ε.Ε. και συνεπώς και της Ευρωζώνης. Μέλη των ιδιωτικών κεντρικών τραπεζών απαρτίζουν το διοικητικό συμβούλιο την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) το οποίο αποφασίζει για τη διακίνηση του χρήματος σε όλη την Ένωση!!

Σας λένε τίποτα τα ονόματα Rothschild, Schiff, Warburg, Rockefeller, Soros, Paulson, Kissinger κά;

Μήπως τα ονόματα JP Morgan, Citigroup, Wells Fargo, Goldman Sachs, Morgan Stanley σας λένε κάτι; Αν όχι -μετά τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα- σίγουρα γνωρίζετε για την Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. που ως κεντρικότερες των κεντρικών ( 😉 !!!) του τραπεζικού καρτέλ συντονίζουν τις επιθέσεις απομύζησης των εθνών.

Το αγαπημένο παιχνιδάκι τους; Ο κατευθυνόμενος πληθωρισμός και η καθοδηγούμενη ύφεση.

Πως; Οι τράπεζες ρίχνουν αβέρτα χρήμα στην αγορά (θυμάστε τις ωραίες διαφημισούλες για δανειάκια πατ κιουτ) έτσι δημιουργείται ανάπτυξη και ανοίγουν δουλειές, ενώ στη συνέχεια με αφορμή οποιοδήποτε γεγονός (και με τη βοήθεια των ΜΜΕ για τη δημιουργία του απαραίτητου σοκ) στεγνώνουν την αγορά από τα δάνεια συνεχίζοντας όμως να εισπράττουν κανονικά τις δόσεις των προηγούμενων δανείων. Δηλαδή μαζεύουν το χρήμα από την αγορά.

Εν τω μεταξύ διάφορα λαμόγια που είναι στο παιχνίδι ή το έχουν μυρισθεί, έχουν μαζέψει χρήμα εις βάρος των κορόϊδων και έχουν φτιάξει πλεονάσματα για να μπορούν να μας κουνούν το δάκτυλο (το οποίο θα προτιμούσαν να το χώσουν στον κ… τους) επιτιμητικά που ήμασταν τόσο μα….ες και αγοράζαμε τα προϊόντα τους.

Γιατί; Γιατί αγάπες μου έτσι αυξάνουν τα τεράστια κέρδη τους χωρίς κανένα απολύτως κίνδυνο!! Και επιπλέον εγγράφουν εμπράγματα δικαιώματα (τουτέστιν τα σπίτια μας, τα χωράφια μας κλπ) γιατί σιγά μην είναι τόσο χαζές να ενδιαφέρονται να εισπράξουν χαρτάκια με τη φάτσα του Φραγκλίνου ή με τις μοντέρνες αρχιτεκτονικές του 20ου αιώνα. Αφού τέτοια κόβουν όσα θέλουν βρε!

Η κρίση που ζούμε τώρα είναι ενδελεχώς σχεδιασμένη και απολύτως κατευθυνόμενη και έχει ως στόχο … όχι δεν θα σας τον αποκαλύψω. Να τον σκεφτείτε από μόνοι σας, γιατί αν τον βρείτε τότε σίγουρα υπάρχει κάποια ελπίδα ανάκαμψης ή σωστής προσαρμογής στο νέο που ετοιμάζεται (όχι οικονομικής αγάπες μου, σίγουρα όχι μόνο οικονομικής).

Ως πρώτο βήμα; Κοιτάξτε την εικόνα του άρθρου, προσέξτε όμως! Πρώτα πρέπει να βγάλετε την γλώσσα μπροστά στον καθρέπτη σας και αφού κατανοήσετε πλήρως έως που φθάνει η δική σας λαμογιά και μπορέσετε να την αφήσετε πίσω, τότε τίποτα μα τίποτε δεν τους γλυτώνει πιστέψτε με …

…unplugged…

_______________________________________________________________________ 


[1] Τα κράτη έχουν παραχωρήσει στο τραπεζικό σύστημα (ουσιαστικά είναι ένα παγκόσμιο καρτέλ) το δικαίωμα να δημιουργεί χρήμα από το μηδέν και να το δανείζει εισπράττοντας τόκους ή κατάσχοντας περιουσίες. Έτσι οι (ιδιωτικές) κεντρικές τράπεζες με το νόμιμο δικαίωμα που έχουν να ασκούν τη νομισματική πολιτική (την οποία δεν ασκούν για το συμφέρον των λαών αλλά για τα συμφέροντα των ιδιωτών μετόχων τους) γίνονται ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομίας και με την πράξη τους -να δημιουργούν δηλαδή χρήμα από το μηδέν- μπορούν να δανείζουν μέχρι και 9 φορές περισσότερο χρήμα από αυτό που αρχικά δημιούργησαν !!!

Από : (https://peopleinaction.wordpress.com/2010/05/06/wordeful_world/)

Μπορείτε να λύσετε αυτά τα quiz;

Διαβάστε τα παρακάτω δύο quiz. Το νόημα δεν είναι τόσο να βρείτε τις απαντήσεις, όσο να βρείτε τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη σύνθεση των δύο…

Quiz Α

Μπορείτε να βρείτε ποιος και πότε έγραψε το παρακάτω –γεμάτο διαχρονικές αλήθειες – κείμενο και κυρίως γιατί το έγραψε; (είναι ο αγαπημένος μου «ακτιβιστής»)

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.

Ε: Ποια είναι η θρησκεία σου;

Α: Η θρησκεία του Κεφαλαίου.
Ε: Ποια καθήκοντα σου επιβάλλει η θρησκεία σου;
Α: Δυο κύρια καθήκοντα: το καθήκον της παραίτησης και το καθήκον της εργασίας. Μου επιβάλλει να παραιτηθώ από το δικαίωμα να έχω έλεγχο πάνω στην εργασία των χεριών και του μυαλού μου, μου επιβάλλει ακόμα να παραιτηθώ από τα δικαιώματα πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό: από τη στιγμή που περνάω το κατώφλι του εργαστηρίου μου, δεν ανήκω πια στον εαυτό μου, είμαι κτήμα του αφεντικού μου. Η θρησκεία μου, μου επιβάλλει να δουλεύω από μικρός ως τον θάνατό μου, να δουλεύω με το φως του ήλιου και της ασετυλίvης, να δουλεύω μέρα νύχτα, να δουλεύω πάνω στη γη, κάτω από τη γη και μες στη θάλασσα. Να δουλεύω παντού και πάντα.

Ε: Και ποια καθήκοντα σου υπαγορεύει απέναντι στον εαυτό σου;

Α: Να ροκανίζω τις οικονομίες μου, να ζω μέσα στην βρώμα και την εξαθλίωση.

Ε: Ποια είναι τα καθήκοντα που η θρησκεία σου, σου επιβάλλει απέναντι στην κοινωνία;

Α: Να αυξάνω τον κοινωνικό πλούτο πρώτα με τη δουλειά μου και μετά με τις αποταμιεύσεις μου.
Ε: Τι σου επιβάλλει να κάνεις με τις οικονομίες σου;
Α: Να τις καταθέτω στο Κρατικό Ταμιευτήριο για να καλύπτουν το κρατικό έλλειμμα ή να τις εμπιστεύομαι στις εταιρίες που έχουν ιδρύσει οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι για να τις δανείζουν στα αφεντικά μου. Τις οικονομίες μας πρέπει να τις βάζουμε πάντα στη διάθεση των αφεντικών μας.
Ε: Σου επιτρέπει να αγγίζεις τις καταθέσεις σου;
Α: Όσο το δυνατόν σπανιότερα. Μας επιβάλλει να μην επιμένουμε όταν το Κράτος αρνείται να τις αποδώσει και να παραιτούμαστε από κάθε διεκδίκηση όταν οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι, προλαβαίνοντας τις ανάγκες μας, μας αναγγέλλουν ότι οι οικονομίες μας έγιναν καπνός.
Ε: Έχεις πολιτικά δικαιώματα;
Α: Το κεφάλαιο μου έχει παραχωρήσει την αθώα διασκέδαση να εκλέγω τους νομοθέτες που φτιάχνουν νόμους για να μας τιμωρούν. Αλλά μας απαγορεύει να ασχολούμεθα με την πολιτική και να ακούμε τους σοσιαλιστές.
Ε: Για ποιο λόγο;
Α: Επειδή η πολιτική είναι προνόμιο των αφεντάδων και επειδή οι σοσιαλιστές είναι κατεργάρηδες που μας ληστεύουν και μας κοροϊδεύουν. Μας λένε ότι ο άνθρωπος που δεν εργάζεται δεν πρέπει να τρώει, ότι όλα ανήκουν στους εργάτες αφού εκείνοι τα παράγουν όλα και ότι το αφεντικό είναι ένα παράσιτο που πρέπει να εξολοθρευτεί Η αγία θρησκεία του Κεφαλαίου μας, διδάσκει, αντίθετα, ότι η σπατάλη των πλουσίων γεννά την εργασία που μας δίνει ψωμί, ότι οι πλούσιοι συντηρούν τους φτωχούς, ότι αν δεν υπήρχαν πλούσιοι, οι φτωχοί θα χάνονταν. Μας διδάσκει ακόμα να μην είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε πως οι γυναίκες και οι κόρες μας θα ήξεραν να ντυθούν με τα μετάξια και τα βελούδα που υφαίνουν, αφού οι ίδιες δεν θέλουν να στολίζονται παρά με κακόγουστα βαμβακερά και πως εμείς δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τα γνήσια κρασιά και να γευτούμε τα ωραία φαγητά, αφού είμαστε συνηθισμένοι σε απαίσια βοδινά και νοθευμένα ποτά.
Ε: Ποιος είναι ο θεός σου;
Α: Το Κεφάλαιο.
Ε: Είναι προαιώνιος;
Α: Οι σοφότεροι ιερωμένοι μας, οι ανώτεροι οικονομολόγοι, ισχυρίζονται ότι υπήρχε από καταβολής κόσμου. Επειδή τότε ήταν πολύ μικρός, ο Δίας, ο Ιεχωβάς, ο Ιησούς και άλλοι ψευτοθεοί, βασίλεψαν στη θέση του και επ’ ονόματί του. Αλλά από το 1500 περίπου, μεγάλωσε και δεν παύει να μεγαλώνει σε όγκο και ισχύ. Σήμερα είναι ο κυρίαρχος του κόσμου.
Ε: Ο θεός σου είναι παντοδύναμος;
Α: Ναι. Η κατοχή του εξασφαλίζει όλα τα επίγεια αγαθά. Όταν αποστρέφει το πρόσωπό του από μια οικογένεια και ένα έθνος, αυτά βυθίζονται στην αθλιότητα και τον πόνο. Η δύναμη του Θεού-Κεφαλαίου μεγαλώνει όσο αυξάνεται ο όγκος του. Κάθε μέρα κατακτά και καινούργια κράτη. Κάθε μέρα μεγαλώνει το κοπάδι των μισθωτών που, σ’ όλη τους τη ζωή είναι ταγμένοι να αυξήσουν τον όγκο του.

Ε: Πώς σε ανταμείβει ο Θεός σου;

Α: Προσφέροντας συνεχώς δουλειά, σε μένα, τη γυναίκα μου και τα μικρό μου παιδιά.
Ε: Αυτή είναι η μοναδική σου ανταμοιβή;
Α: Όχι. Ο Θεός μας επιτρέπει να ικανοποιούμε την πείνα μας καταβροχθίζοντας με τα μάτια τις ορεκτικές βιτρίνες με τα κρέατα και τα τρόφιμα που δεν γευτήκαμε ούτε θα γευτούμε ποτέ, με τα οποία τρέφονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Η καλωσύνη του μας επιτρέπει να ζεστάνουμε τα μουδιασμένα από την παγωνιά μέλη μας κοιτάζοντας τις γούνες και τα παχιά παπλώματα με τα οποία σκεπάζονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Μας παραχωρεί επίσης την εκλεπτυσμένη οπτική απόλαυση να βλέπουμε να περνά εποχούμενη, από τις λεωφόρους και τις πλατείες, η ιερή φυλή των εισοδηματιών και των καπιταλιστών, αστραφτεροί, καμαρωτοί ματσωμένοι, κοιλαράδες, τριγυρισμένοι από ένα συρφετό από βαλέδες με γαλόνια και ψιμυθιωμένες κοκότες. Και καμαρώνουμε στη σκέψη πως αυτά τα θαυμαστά πράγματα, που απολαμβάνουν οι εκλεκτοί και εμείς το στερούμαστε, είναι έργα των χεριών και του μυαλού μας.
Ε: Οι εκλεκτοί ανήκουν σε διαφορετική ράτσα από τη δική σου;

Α: Οι καπιταλιστές πλάστηκαν από τον ίδιο πηλό με τους εργαζόμενους, αλλά επιλέχτηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες και εκατομμύρια.
Ε: Τι έκαναν για να αξίζουν μια τέτοια διάκριση;
Α: Τίποτα. Ο Θεός αποδεικνύει την παντοδυναμία του χαρίζοντας την εύνοιά του σε αυτούς που δεν κουράστηκαν να την κερδίσουν.
Ε: Δηλαδή το Κεφάλαιο είναι άδικο;
Α: Το Κεφάλαιο είναι η ίδια η Δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη του όμως ξεπερνά την αδύνατη νόησή μας. Αν το Κεφάλαιο ήταν αναγκασμένο να παραχωρεί τη χάρη του σε εκείνους που την αξίζουν, δεν θα ήταν καθόλου ελεύθερο, η δύναμή του θα είχε όρια. Το Κεφάλαιο επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του διαλέγοντας τους εκλεκτούς του, αφεντικά και καπιταλιστές, μέσα από το σωρό των ανίκανων, των μασκαράδων, των τιποτένιων.
Ε: Πώς σε τιμωρεί ο θεός σου;
Α: Καταδικάζοντάς με στην ανεργία. Με τον τρόπο αυτό με αφορίζουν. Μου απαγορεύουν το κρέας, το κρασί, τη φωτιά. Με καταδικάζουν να πεθάνω της πείνας, εγώ, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου.
Ε: Ποια σφάλματα πρέπει να διαπράξεις για να καταδικαστείς στην ανεργία;
Α: Κανένα. Το Κεφάλαιο αρέσκεται να επιβάλλει την ανεργία για λόγους που το μικρό μυαλό μας αδυνατεί να συλλάβει.
Ε: Ποιες είναι οι προσευχές σου;
Α: Δεν προσεύχομαι καθόλου με λόγια. Η δουλειά είναι η προσευχή μου. Κάθε προφορική προσευχή θα παρενοχλούσε την αποδοτική προσευχή της δουλειάς, την μόνη προσευχή που είναι αρεστή γιατί είναι η μόνη χρήσιμη και επικερδής για το Κεφάλαιο, η μόνη που δημιουργεί υπεραξία.

Ε: Μετά το θάνατο, ποια θα είναι η ανταμοιβή σου;

Α: Πολύ μεγάλη. Μετά το θάνατο, το Κεφάλαιο θα με αφήσει να κάτσω και να ξαποστάσω. Δεν θα υποφέρω πια από το κρύο και την πείνα, δεν θα αγωνιώ για το καθημερινό ψωμί, ούτε για εκείνο της επόμενης μέρας. Θα απολαμβάνω την αιώνια ανάπαυση του τάφου.

Quiz Β

Διαβάστε τις παρακάτω ερωτήσεις και βρείτε την απάντηση σε κάθε ερώτηση. Εάν δεν τα καταφέρετε οι απαντήσεις δίνονται στη συνέχεια του quiz.

Ερωτήσεις

1. Ε: Τι είναι εμπόρευμα;
2.
Ε: Τι ονομάζεται αξία χρήσης του εμπορεύματος
3.
Ε: Τι ονομάζεται ανταλλακτική αξία του εμπορεύματος;
4.
Ε: Και το χρήμα που μπλέκεται;
5.
Ε: Πως καθορίζεται η ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων;
6.
Ε: Τι ονομάζεται εργασία;
7.
Ε: Τι ονομάζεται Κεφάλαιο;

Απαντήσεις

  1. Α: Οποιοδήποτε παραγόμενο αγαθό (προϊόν ή υπηρεσία) έχει αξία χρήσης και ανταλλακτική αξία.
  2. Α: Αξία χρήσης είναι η χρήση του εμπορεύματος που γίνεται για να ικανοποιήσει μια ανάγκη. Για παράδειγμα η αξία χρήσης ενός αυτοκινήτου είναι η ωραία βόλτα που θα σε πάει, ενώ η αξία χρήσης ενός κλιματιστικού inverter είναι η δροσιά που θα σου δώσει όταν το χρησιμοποιείς.
  3. Α: Όμως μ’ αρέσουν περισσότερο οι βόλτες από την τεχνητή δροσιά (ή τουλάχιστον η ιδέα ότι θα μπορώ να πάω βόλτες μιας και απαιτείται και βενζίνη!!), δεν παράγω όμως αυτοκίνητα αλλά παράγω κλιματιστικά inverter! ΟΚ θα ανταλλάξω κάποια κλιματιστικά με ένα αυτοκίνητο και είμαι εντάξει! Αυτό είναι η ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων.
  4. Α: Ουπς Πρόβλημα!! Θα πρέπει να κουβαλάω στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων κάμποσα κλιματιστικά για να αγοράσω το αυτοκινητάκι μου; Όόόόχι! Να ναι καλά το χρήμα. Οι ανταλλαγές γίνονται μέσω αυτού. Μεταφράζεται η ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων σε χρήμα και όλα είναι ΟΚ!
  5. Α: Και με ποια κριτήρια καθορίζονται οι αντίστοιχες αξίες των εμπορευμάτων; Γιατί φερ’ ειπείν το κλιματιστικό inverter κοστίζει πολύ λιγότερο από το ρημάδι το αμάξι και -αν δεν υπήρχε το χρήμα- θα χρειαζόταν να κουβαλήσω ένα σωρό κλιματιστικά για να το αγοράσω; Η κλασική Πολιτική Οικονομία απαντάει υπολογίζοντας το χρόνο που χρειάζεται προκειμένου να κατασκευασθεί ένα κλιματιστικό inverter και ένα αυτοκίνητο, λέγοντας ότι αφού για ένα κλιματιστικό χρειάζονται για παράδειγμα 8 ώρες για να φτιαχθεί, ενώ για ένα αυτοκίνητο χρειάζονται 160 ώρες τότε με 20 κλιματιστικά παίρνω αμάξι.
  6. Α: ΟΚ ! τι γίνεται όμως αν ο τύπος που φτιάχνει τα αυτοκινητάκια κάνει τη super γραμμή παραγωγής (τύφλα να χει ο Φορντ) που είναι απίστευτα εξελιγμένη τεχνολογικά και φτιάχνει ένα αμάξι μέσα σε 4 ώρες; Ή ακόμα χειρότερα, αν προσλάβει και καμιά εκατοστή άτομα και παράγει αυτοκίνητο σε 2 ώρες; Μπερδεψοδουλειά ε; Φανταστείτε τώρα αντίστοιχα να προσλάβει και αυτός που φτιάχνει κλιματιστικά κάποιους που θα του μειώσουν το χρόνο παραγωγής περισσότερο.
  7. Α: Και τι γίνεται με τον Κώτσο από δίπλα; Ο ταλαίπωρος δεν παράγει τίποτα και δεν έχει να πουλήσει εμπορεύματα, αλλά θέλει κι αυτός ένα αμαξάκι! Η λύση είναι απλή! Ο Κώτσος μπορεί να πουλήσει την εργασία του «προσωρινά» (γιατί αν την πούλαγε μια και έξω σε ένα αφεντικό τότε θα λεγόταν δούλος και από κάτοχος εμπορεύματος –της εργασίας του- θα γινόταν ο ίδιος εμπόρευμα). Η εργασία του είναι το δικό του εμπόρευμα και το θέτει και αυτός σε διαπραγμάτευση.
  8. Α: Απλά η ανταλλακτική αξία (ή απλώς αξία) κάθε προϊόντος γίνεται αντικείμενο παζαρέματος στην αγορά. Οι παραγωγοί βγαίνουν στην αγορά κάνουν κοινωνικές σχέσεις και διαπραγματεύονται την τιμή των εμπορευμάτων τους. Η σχέση αυτή που δημιουργείται ανάμεσα στους παραγωγούς από τα εμπορεύματα ονομάζεται Κεφάλαιο. Τώρα αν οι ιδιοκτήτες των μέσων διαχρονικά μας πιάνουν Κώτσο το θέμα είναι πολυπαραμετρικό και σχετίζεται με τη φάση της κεφαλαιακής συσσώρευσης, με προσφορά και ζήτηση, με τη θεώρηση του μισθού ως πραγματικού, ή ως αξία της εργασιακής δύναμης, ή ως τιμή της εργασιακής δύναμης στην αγορά κλπ, κλπ, κλπ ….

 

Το κερασάκι στην τούρτα – τα συμπεράσματα δικά σας!

«Μια αποδοτική εργάτρια γνέθει με τ΄ αδράχτι της το πολύ πέντε τούφες το λεπτό, ενώ ορισμένες κυκλικές πλεκτομηχανές κάνουνε 30.000 τούφες στον ίδιο χρόνο.Κ

άθε λεπτό μηχανής επομένως ισοδυναμεί με 100 ώρες δουλειάς της εργάτριας – ή με άλλα λόγια κάθε λεπτό που δουλεύει η μηχανή χαρίζει στην εργάτρια δέκα μέρες σχόλη.

Αυτό που αληθεύει για την πλεκτοβιομηχανία αληθεύει λίγο ή πολύ και για όλες τις βιομηχανίες που έχει εκσυγχρονίσει η σύγχρονη μηχανική.»

Λαφάργκ

Υ.Γ. και που να ζούσε ο άμοιρος αν δει και τα χάλια της υπερ-χρηματιστηριοποίησης της οικονομίας

…unplugged…

MON(K)EY

Τι αποκαλύπτουν κρυφά στατιστικά στοιχεία για το παγκόσμιο χρεος

Διαβάστε προσεκτικά αγαπητοί μου το παρακάτω άρθρο που αλίευσα από τη σελίδα Σοφοκλέους 10 !

Θα καταλάβετε πολλά για τις μαϊμουδιές, για τα λεφτά και τη φοβερή σχέση ανάμεσά τους 🙂

ΧΑ ΧΑ ΧΑ !! «…οι αγορές βάζουν τα χέρια τους και βγάζουν τα μάτια τους…» όπως έγραφα σε κάποιο σχόλιο. Σιγά – σιγά θα τα βγάλουν εντελώς!

Και μέχρι να τα βγάλουν θα υποβάλουν και καμιά χώρα σε νέο μνημόνιο για να δίνουν το καλό παράδειγμα σε όσες σκέφτονται να μην καταβάλλουν τις τοκογλυφικές απαιτήσεις των διεθνών λαμόγιων, ενόσω διάφοροι ανίκανοι μαθητευόμενοι μάγοι θα συνεχίζουν τις οικονομικές αλχημείες τους στου κασίδι το κεφάλι (τουτέστιν στη δική μας κεφάλα)!

Λύστε μου την απορία! Έχω καταλάβει καλά ότι η διαφορά ανάμεσα σε έναν τοκογλύφο και στους διεθνείς δανειστές είναι μόνο στο όνομα;

Th.S.

n’ joy !

Άρθρο του Πάνου Παναγιώτου από Σοφοκλέους 10

Η Ελλάδα έχει βρεθεί στο στόχαστρο των διεθνών ΜΜΕ για το δραματικό πρόβλημα του χρέους και των ελλειμμάτων της και τα στατιστικά της στοιχεία περνούν κάθε είδους έλεγχο και αναθεώρησης προκειμένου να αποκαλυφθεί το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα (;) μέτρα. Τί θα συνέβαινε, όμως, αν ο ζήλος για την αποκάλυψη της αλήθειας δε σταματούσε στην Ελλάδα και επεκτείνονταν στην προσπάθεια αποκάλυψης των κρυφών χρεών και ελλειμμάτων κρατών όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Κίνα κ.α;

Τα ‘στατιστικά του χρέους’ αποκαλύπτουν έναν κόσμο που βουλιάζει στο χρέος με τα κράτη να κρύβουν υποχρεώσεις τους που σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνούν πολλές φορές το ΑΕΠ τους.

Ξεκινώντας από το γράφημα του χρέους της ομάδας των G7 κρατών ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ τους διαπιστώνουμε πως από 35% το 1974 έφτασε στο 80% το 2010 ενώ προβλέπεται να αυξηθεί στο 120% μέσα στα αμέσως επόμενα χρόνια.

Το ακαθάριστο δημόσιο χρέος στην Ιαπωνία είναι στο 227% του ΑΕΠ, στην Ιταλία στο 120%, στις ΗΠΑ στο 93%, στη Γαλλία στο 84% του ΑΕΠ και στη Βρετανία στο 78%. Το διαρθρωτικό κρατικό έλλειμμα στη Βρετανία κυμαίνεται στο 10% του ΑΕΠ, στις ΗΠΑ στο 9% και στην Ιαπωνία στο 7%. Τα παραπάνω στοιχεία που είναι από ανεξάρτητες εκθέσεις του ΔΝΤ και της Τράπεζας των Διεθνών Διακανονισμών είναι μόνη η κορυφή του παγόβουνου.

Πολλές χώρες έχουν κρυφές υποχρεώσεις που δεν εμφανίζονται στα επίσημα στατιστικά τους στοιχεία. Έτσι η Βρετανία έχει υποχρεώσεις στα συνταξιοδοτικά της ταμεία που αντιστοιχούν στο 78% του ΑΕΠ της, με το αντίστοιχο ποσοστό για τις ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων και των υποχρεώσεων στον κλάδο υγείας να φτάνει στο 700% του ΑΕΠ. Συνολικά υπολογίζεται ότι οι ΗΠΑ ‘τρέχουν’ ένα έλλειμμα κρατικά ταμεία της τάξης των 100 τρις δολαρίων. Σύμφωνα με στοιχεία του OECD οι αντίστοιχες κρατικές υποχρεώσεις της Γαλλίας αντιστοιχούν στο 330% του ΑΕΠ, της Γερμανίας στο 190%, της Ιαπωνίας στο 150% και της Ιταλίας στο 130%.

Υπάρχουν, όμως, και οι χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις που προέκυψαν από την εγγύηση του κράτους για τα χρέη τραπεζών και εδώ τα στατιστικά στοιχεία είναι ακόμη πιο δύσκολο να αποκαλύψουν την πραγματική εικόνα του προβλήματος η οποία στη Βρετανία φαίνεται να αφορά στο 50% του ΑΕΠ της.

Το πρόβλημα, όμως, εκτείνεται και στις αναδυόμενες οικονομίες όπου τα επίσημα στατιστικά στοιχεία είναι ακόμη πιο αδιαφανή από αυτά των αναπτυγμένων κρατών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το χρέος της Κίνας ως ποσοστό του ΑΕΠ της ανέρχεται στο 20%, όμως πρόσφατες ανεξάρτητες έρευνες αποκάλυψαν σωρεία κρυμμένων χρεών που απογειώνουν το πραγματικό χρέος σε ποσοστά της τάξης του 90% του ΑΕΠ.

Αν ξεχάσουμε τα κρυφά χρέη και μελετήσουμε μόνο αυτά που προκύπτουν από τα επίσημα στοιχεία των κρατών, διαπιστώνουμε πως το 1999 το παγκόσμιο χρέος ανερχόταν στα 19 τρις δολάρια και σήμερα έχει αυξηθεί στα 41 τρις. Αν συμπεριλάβουμε τα κρυφά χρέη το ύψος του παγκόσμιου χρέους σήμερα ξεπερνά κατά πολύ τα 150 τρις δολάρια (αυτό συμπεριλαμβάνει το παγκόσμιο κρατικό και όχι και το ιδιωτικό και το χρηματοοικονομικό χρέος).

Και η αλήθεια είναι ότι αυτό το χρέος δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ποτέ. Ένα τμήμα αυτού θα διαγραφεί και ένα άλλο θα αναχρηματοδοτείται αιώνια δημιουργώντας την εξάρτηση δανειστών – δανειοληπτών η οποία κινεί τον κόσμο.