Αρχείο για Απρίλιος 2009

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ!

glamorouSmoking1612 στην Βόρεια Αμερική στο Jamestown της Virginia καλλιεργείται συστηματικά καπνός με σκοπό το κέρδος. 1865 ο Washington Duke πουλούσε τα πρώτα τσιγάρα στους στρατιώτες στο τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Αμερική. 1881 ο James Bonsack ανακαλύπτει την μηχανή κοπής τσιγάρων, συνεργάζεται με τον υιό Duke και η πρώτη μάρκα τσιγάρων γίνεται πραγματικότητα με το όνομα Duke of Durham ενώ η πρώτη εταιρεία τσιγάρων (American Tobacco Company) παίρνει σάρκα και οστά.

Μόλις το 1964 εμφανίζεται μια έρευνα από το Surgeon General of the U.S. για τους κινδύνους του καπνίσματος γεγονός που το 1965 ωθεί την Αμερικανική Γερουσία να περάσει την «Πράξη για την Σήμανση και Διαφήμιση» των τσιγάρων που καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή της έκφρασης «Το τσιγάρο μπορεί να είναι επικίνδυνο για την υγεία» στα πακέτα. Αλλά στην ουσία οι κυβερνήσεις της Αμερικής και οι καπνοβιομηχανίες στηρίζουν οι μεν τις δε αφού παρ’ όλες τις ιατρικές εκθέσεις η απρόσκοπτη πώληση τσιγάρων και οι διαφημίσεις καπνού συνεχίζουν να υφίστανται και μέχρι τη δεκαετία του 1980 κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν λαμβάνεται για την μείωση των κινδύνων αυτών.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 οι αμερικανικές καπνοβιομηχανίες αναγκάζονται να στραφούν σε αγορές όπως την Αφρική, τη Νότια Αμερική, την Ινδία, το Πακιστάν, τις Φιλιππίνες, την Ελλάδα, την Ταϊλάνδη και την Δομινικανή Δημοκρατία για να πουλήσουν τσιγάρα μιας και στην Αμερική αρχίζουν οι απαγορεύσεις για τις διαφημίσεις καπνού καθώς και ο περιορισμός για το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους.

Παρόλα αυτά όπως δήλωνε και ο David E. R. Dangoor (αντιπρόεδρος της Phillip Moris) “We have the best partners in the world : the governments. In a lot of countries, it’s incredibly important to the whole welfare state that we sell our products to collect taxes.” (Πηγή «How Do They Live With Themselves?» Roger Rosenblatt, The New York Times Magazine, 3/20/94). Δηλαδή οι καλύτεροι εταίροι για τις καπνοβιομηχανίες είναι οι κυβερνήσεις αφού οι φόροι είναι σημαντικό έσοδο.

Και αφού όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν κάνουν ουσιαστικά τίποτα, ξαφνικά τις πιάνει πρεμούρα να απαγορεύσουν το κάπνισμα παντού.

Μανιώδης αντι – καπνίστρια ούσα, λογικά κάτι τέτοιο θα έπρεπε ιδιαιτέρως να με χαροποιήσει, ειδικά όταν κάθε γάϊδαρος/α που κάθεται δίπλα σου στη καφετερια φυσάει στη μούρη σου τον καπνό του, τινάζοντας αυτάρεσκα την στάχτη προς το μέρος σου, κοροϊδεύοντας έτσι με έναν καφέ και ένα τσιγάρο την μίζερη πραγματικότητά του. Ανίκανος γαρ να σκεφθεί μέσα στον τρελό ατομικισμό του και με τον υπέρμετρο εγωισμό του να χτυπά κόκκινο, ότι ο ελάχιστος κανόνας συμβίωσης συνοψίζεται στην απλή σκέψη του να μην ενοχλείς τον διπλανό σου ειδικότερα όταν έχεις εναλλακτικές (π.χ. να φυσάς τον καπνό σου σε άλλη μεριά που δεν ενοχλεί).

Έρχεται λοιπόν το κράτος να το παίξει καλό….

Έλα μου όμως που όταν το κράτος διατείνεται ότι κάνει κάτι για το καλό μας εμένα μου χτυπάει το καμπανάκι συναγερμού και ψάχνομαι να βρω τι θα μου ‘ρθει και από πού θα μου ‘ρθει.

Και αρχίζει στο μυαλό μου θύελλα ερωτημάτων όπως :

Και ο μολυσμένος, από τους ρύπους των βιομηχανιών, χαλάει πολύ περισσότερων πολιτών την υγεία αλλά γιατί κανένα μέτρο γι’ αυτό;

Και τα βρώμικα, σάπια, καρκινογόνα φαγητά χαλάνε πολύ περισσότερων πολιτών την υγεία αλλά γιατί κανένα μέτρο γι’ αυτό;

Και η φτώχια, η πείνα, η μιζέρια χαλάνε την υγεία του κόσμου αλλά γιατί κανένα μέτρο γι’ αυτά;

Και η εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως η υγεία, η παιδεία χαλάνε την υγεία μας αλλά γιατί κανένα μέτρο γι’ αυτά;

Σαν πολύ εύκολα δεν δέχεται το κράτος να μειώσει τα έσοδά του από τους φόρους λόγω της επικείμενης μείωσης των πωλήσεων στον τομέα του καπνού;

Και γιατί αφού το κράτος το κόφτει τόσο για την ερίτιμο υγεία μας δεν λαμβάνει μέτρα όχι δια της επιβολής αλλά μέσω της πειθούς της κοινής γνώμης για τα κακά του καπνίσματος ώστε να μην μας χαλάει και τον ψυχισμό;

Ερωτήματα στα οποία οι απαντήσεις προβάλλουν αβίαστα μέσα από άλλα ερωτήματα:

Ρε μπας και ο ατσαλάκωτος μας δουλεύει και τελικά και αυτό το μέτρο εξαγγέλλεται στο στυλ που εξαγγέλλονται κάθε χρόνο και οι προσλήψεις στην υγεία (με χρήση ενεστώτα διαρκείας παρακαλώ κάθε φορά ώστε να ακούγονται ακόμα πιο σοβαρές οι εξαγγελίες) αλλά ποτέ δεν γίνονται και εξαγγέλλονται μόνο και μόνο για να τονώσουν το προφίλ κάποιων;

Ή μήπως είναι κάτι πιο σοβαρό; Και είναι και αυτό ένα μέτρο (όπως οι κάμερες παρακολούθησης, κ.ά.) που αποσκοπεί στην εκπαίδευση των πολιτών στην υπακοή; Υποταγμένοι πολίτες = Ευτυχισμένο κράτος!

Ή μήπως είναι κάτι πιο απλό όπως ένα τερτίπι σαν αυτά που ανά εποχές υιοθετούνται για να αλλάζει λίγο η ατζέντα;

Ή τέλος γίνεται με καλή διάθεση αλλά είναι τόσο άσχετοι που ακόμα και αυτό δεν μπορούν να κάνουν σωστά;

Δεν ξέρω… μπορεί να ‘ναι και όλα αυτά μαζί!

Βλέπεις δεν είναι που το τσιγάρο κάνει όντως πολύ κακό και πρέπει να σταματήσει, είναι το ρημάδι το υποχρεωτικό του μέτρου που με χαλάει και η πατερναλιστική διάθεση του κράτους – το οποίο μας αντιμετωπίζει συνεχώς σαν τα παιδιά που έχωσαν το χέρι στο βάζο με το γλυκό και πρέπει να τιμωρηθούν – που με κάνει να σκέφτομαι ότι μάλλον έφθασε η ώρα να αρχίσω το κάπνισμα ΠΑΝΤΟΥ!

Th. S

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ : ΕΡΓΑΣΙΑ! ΘΡΗΣΚΕΙΑ! ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ!

Σε έναν από τους καλύτερους μηχανισμούς ελέγχου της ανθρώπινης σκέψης, στο εκπαιδευτικό σύστημα, οφείλει η generation X της Ελλάδας την πρόσφατη πρωτιά στην έρευνα του ΟΟΣΑ για την παραγωγικότητα. Ναι οι Έλληνες τελικά πείσθηκαν να δουλεύουν πολύ!

Ας κάναν και αλλιώς αν μπορούσαν! Μπορούσαν βέβαια αλλά ας όψονται οι ερμηνείες που έδιναν οι βολεμένοι δάσκαλοί μας σε ρήσεις του τύπου «τα αγαθά κόποις κτώνται»  μαθαίνοντάς μας – τηλεοράσεως συνεπικουρούμενοι – πως με το ουσιαστικό αγαθά εννοούνται τα υλικά και μόνο. Βέβαια που να μας μάθουν στα σχολεία μας ότι τα αγαθά των κόπων της εργασίας δεν τα απολαμβάνουν σχεδόν καθόλου αυτοί που καταβάλλουν τον κόπο αλλά οι ολίγοι εκλεκτοί που έχουν την εξουσία να τον εκμεταλλεύονται. Έχω ρίξει πολύ γέλιο τελευταία όσο σκέφτομαι τις ατέλειωτες εκθέσεις στο σχολείο για το εργατικό μυρμήγκι και τον τεμπέλη τζίτζικα, και την επί χρόνια πλύση εγκεφάλου στα παιδικά μυαλά για τα αγαθά της εργασίας.

Και δεν ξέρω βέβαια αν είναι για γέλια ή για κλάματα η απόκρυψη της πληροφορίας ότι οι ώρες εργασίας έχουν χαρακτηρισθεί ως “μικροί θάνατοι” γεγονός που καταδεικνύεται από τις στατιστικές για τα εργατικά ατυχήματα και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της εργασίας στην υγεία των εργαζομένων. Για το 2007 στην Ελλάδα είχαμε 2.105 εργατικά ατυχήματα εκ των οποίων 15 ήταν θανατηφόρα (Πηγή: Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας).  Αλλά βέβαια η σοβαρή τάξη των δημοσιογράφων (που τρωγοπίνουν στην υγεία των μεγαλοεκδοτών των οποίων τα συμφέροντα σιγά μην ταυτίζονται με αυτά του απλού μυρμηγκιού) που να αναδείξει τέτοια θέματα, κάνουν τζιζ!!

Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλαδίτσα ούτε δηλώνονται, αλλά και από όσα δηλώνονται δεν καταγράφονται όλα, τα ατυχήματα που σχετίζονται με την εργασία, και βεβαίως δεν μετριούνται οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων από την έκθεσή τους σε βλαπτικούς παράγοντες κατά την εργασία τους (και μην ξεχνάτε! και το άγχος – ή στρες ελληνιστί – είναι από τους βλαπτικότερους παράγοντες για την υγεία).

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να παρατηρεί κανείς στην εξέλιξη της ιστορίας την φοβερή προσαρμοστικότητα και εφευρετικότητα των ολίγων εκλεκτών ώστε να μην παραχωρούν ποτέ κάτι από παραγόμενα αγαθά σε αυτούς που τα παράγουν! (δουλεία στην αρχαιότητα, φεουδαρχία στον μεσαίωνα, αστική τάξη στους τελευταίους αιώνες και έπεται συνέχεια…).

Και είναι πολύ πιθανό κάποιος που ανακαλύπτει τον Μαρξ να κατενθουσιάζεται από τις ιδέες του αλλά για εξηγήστε μου παρακαλώ αφού στην βάση του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού είναι το κεφάλαιο το οποίο στον μεν καπιταλισμό ανήκει σε ολίγους εκλεκτούς στον δε μαρξισμό ανήκει στο Κράτος, ποιά άλλη διαφορά έχουν;

Αφού και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει είτε για να ικανοποιεί την ακόρεστη δίψα των ολίγων εκλεκτών είτε για να ενδυναμώνει τη θέση του Κράτους! ποιά η διαφορά;

Θα μου πείτε ότι στην περίπτωση του Μαρξισμού υποτίθεται ότι γίνεται ορθολογικότερη διανομή των αγαθών, αλλά θα σας απαντήσω ότι τα είδαμε τα χαϊρια της εφαρμογής του συστήματος.

Και μη νομίζετε ότι αφού τα είπαμε ένα χεράκι για τον Μαρξισμό θα αφήσουμε τον καπιταλισμό αλώβητο. Κοιτάξτε τι ωραίο συστηματάκι μας προέκυψε και ο καπιταλισμός!

Ο καπιταλισμός – ακόμα πιο εξοντωτικός για την ανθρώπινη ύπαρξη – βασίσθηκε πάνω στην θρησκεία για το λόγο αυτό είναι και διαχρονικότερος και ισχυρότερος αφού αξιοποίησε τις μεταφυσικές αναζητήσεις του ανθρώπου προς όφελος λίγων.

Πως;

Η θρησκεία πολύ περισσότερο τους προηγούμενους αιώνες, όπου τέθηκαν και οι ισχυρές βάσεις του καπιταλισμού, και λιγότερο τώρα βοήθησε προς την κατεύθυνση αυτή. Έτσι με θαυμαστό τρόπο θρησκείες όπως η Καθολική, η Προτεσταντική, η Εβραϊκή, θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι δεν είναι τίποτε άλλο από κανόνες οικονομικών συστημάτων επενδεδυμένοι με μεταφυσικές προεκτάσεις.

Ο Max Weber στο έργο του “Προτεσταντική ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού” έδειχνε ότι οι Προτεστάντες ήταν δυσανάλογα περισσότεροι στις τάξεις των μεγάλων καπιταλιστών στην Γερμανία.

Σημείωνε επίσης ότι ενώ στην πρώτη μορφή προτεσταντισμού (Λούθηρος) αναπτύσσεται η πρωταρχική ιδέα (“κάλεσμα για εργασία”) που θα οδηγήσει στην μεθοδευμένη επιδίωξη του πλούτου, στην επόμενη μορφή της (Καλβίνος) απορρέουν τρεις ηθικοί κανόνες :

α) εργατικότητα – φιλοπονία,

β) απάρνηση υλικών αγαθών και

γ) εποικοδομητική χρησιμοποίηση κέρδους

Αυτοί οι κανόνες ήταν που έβαλαν την βάση για την καπιταλιστική συμπεριφορά.

Έκτοτε όλοι βιώνουμε την παράνοια του Καπιταλιστικού συστήματος και της εργασίας μας μέσα σ’ αυτό και νιώθουμε ενοχές αν δεν υπακούμε στα προστάγματα και τους κανόνες του συστήματος.

Τα άτομα που συνειδητά επιλέγουν να αποστασιοποιούνται από αυτό το σύστημα που στην ουσία εξευτελίζει και μειώνει την προσωπικότητα τους και υποτιμάει την ανθρώπινη ύπαρξη (νέοι απαξιωτικοί όροι προκύπτουν για τους εργαζόμενους όπως «απασχολήσιμος») θεωρούνται επικίνδυνα και ενίοτε απομονώνονται.

Και καλά, θα μου πείτε, το ένα σκάρτο το άλλο σκάρτο τι είναι αυτό που απομένει;

Θα έλεγα να δοκιμάσουμε και τον Λαφάργκ;

Διαβάστε κάποια από τα λόγια του παρακάτω, αφήστε την φαντασία σας να δει πως θα μπορούσε να ήταν τα πράγματα πάνω στην γη και θα καταλάβετε γιατί….

«…Αν ξεριζώνοντας από την καρδιά της το διεστραμμένο πάθος που την κυβερνά και διαστρεβλώνει τη φύση της, η εργατική τάξη ύψωνε το φοβερό ανάστημα της όχι για να απαιτήσει τα Δικαιώματα του ανθρώπου –που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα δικαιώματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης- ούτε το Δικαίωμα στη δουλειά –που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα στην εξαθλίωση- μα για να σφυρηλατήσει έναν ατσάλινο νόμο που θα απαγόρευε σε όλους να δουλεύουν περισσότερες από τρεις ώρες την ημέρα, η Γη, η γηραιά Γη, ξετρελαμένη από τη χαρά της, θα ένιωθε να γεννιέται πάνω της ένα καινούργιο σύμπαν…Πώς, όμως, να περιμένουμε από ένα προλεταριάτο, που το έχει διαφθείρει η καπιταλιστική ηθική, να πάρει μια αντρίκια απόφαση; …»

Th.S.

ΜΙΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΜΠΡΙΖΟΛΑ!

Το σκηνικό : ο πίνακας του Νταλί Soft Monster in Angelic Landscape,
Η ώρα : λίγο πριν χαράξει,
Η μουσική : Rituel του αγαπημένου Boulez
Εγώ : αποστασιοποιημένη από το σκηνικό και τον εαυτό μου παρατηρώ την παρακάτω ιστορία να ξετυλίγεται, λίγο αποσβολωμένη, λίγο χαρούμενη για την τρέλα που μου χαρίζει…
Στο βάθος περίλαμπρος ακτινωτός ήλιος αρχίζει να ανατέλλει χαρίζοντας τα χρώματα της ελπίδας στο τοπίο.
Όλα ωραία και γαλήνια ώσπου …. μα τι είναι αυτό εκεί πέρα στο βάθος;
Ένα ακαθόριστο σχήμα, κάτι που δεν μπορώ να πω με ακρίβεια τι είναι …
Τσιμπιέμαι και αναρωτιέμαι για τα περίεργα παιχνίδια του μυαλού μέχρι να καταλάβω ότι το παρανοϊκό συνεχίζει την εξέλιξή του…
Κάμποσα μέτρα μακριά απέναντι από το σχήμα βλέπω ένα τσούρμο ντυμένων με τον επιτηδευμένα elegant τρόπο της wannabe someone λογικής (μαύρο κουστούμι ή ταγιέρ και άσπρο πουκάμισο) να το κοιτάζει ξελιγωμένα, να στριμώχνεται, να σπρώχνεται και να ποδοπατιέται προσπαθώντας να το πλησιάσει … και το σχήμα όλο ν’ απομακρύνεται το ρημάδι
Αποφασίζω να διακόψω την ονειρική μου απραξία στο αγγελικό τοπίο (ούτως ή άλλως με χαλάει το σκηνικό που έχει αρχίσει και εξελίσσεται) και πλησιάζω το πλήθος για να το ρωτήσω τι στο καλό είναι το σχήμα στον ορίζοντα.
Η εικόνα φοβερή! Εκφράσεις τεντωμένες από την αγωνία και στόματα που καταλαμβάνουν τα δύο τρίτα του χώρου του προσώπου που τα φιλοξενεί με κάτι δοντάρες ακονισμένες και άσπρες να!
Σκέφτομαι : «τι ωραίο πλήθος για διαφήμιση οδοντόκρεμας» και πλησιάζω τον πρώτο που με τις γουρλωμένες αγριοματάρες του παρατηρεί το σχήμα και χώνει ένα χτύπημα κάτω από την μέση στον διπλανό του.
-«Τι βλέπετε κύριε»;
-«Μα καλά χαζή είσαι; Κοίτα κοίτα ! έχεις ξαναδεί τόσα λεφτά μαζεμένα να σε περιμένουν να τα μαζέψεις…»
Ωχ! σκέφτομαι ότι χρόνια πολλά πριν έπαψα να παρατηρώ τα λεφτά και μάλλον έχω ξεχάσει πως είναι. Κατεβάζω το κεφάλι ντροπιασμένη που δεν κατανοώ την αγωνία του και πλησιάζω την δεύτερη για την επιβεβαίωση.
-«Συγνώμη κυρία μου, αυτά τα λεφτά στο βάθος εκεί δεν ανήκουν σε κανέναν;»
-«Τι λες κοπέλα μου; Χάζεψες; Πήγαινε σε κανέναν οφθαλμίατρο. Αυτό εκεί στο βάθος είναι η καρέκλα του εξουσιαστή που άδειασε… όποιος προλάβει και κάτσει επάνω της θα αποκτήσει την υπέρτατη εξουσία, θα γίνει κάποιος…»
Μάλιστα! σκέφτομαι ότι το πράγμα αρχίζει να γίνεται όλο και καλύτερο!
Συνεχίζω τις ερωτήσεις και με μια πρόχειρη στατιστική ανάλυση που κάνω για το τι τελικά θα μπορούσε να είναι το σχήμα διαπιστώνω από τις απίθανες απαντήσεις που εισέπραξα ότι το σχήμα μάλλον είναι : α) χρήμα, β) εξουσία, γ) δύναμη, δ) ομόλογα, ε) μετοχές, ζ) πόλεμος (ναι το άκουσα και αυτό!) στ) φήμη ε) ηδονές …
Η ώρα έχει λίγο περάσει, το στομάχι μου γουργουρίζει, αλλά η μέρα είναι ακόμη μπροστά και ο ακτινωτός ήλιος έχει αρχίσει ελπιδοφόρα να ανεβαίνει στον ουρανό. Φθάνω στο τέλος του πλήθους και διαπιστώνω πως παράμερα στέκεται μια φιγούρα ρακένδυτη, αποστεωμένη με ένα χρυσό φως γύρω της και παρατηρεί και αυτή μια το πλήθος και μια εμένα.
Σκέφτομαι : «αστους να λένε, ποτέ η περιέργεια δεν σκότωσε την γάτα» και την πλησιάζω για να διαπιστώσω πως αυτή η φιγούρα δεν είναι ένας αλλά περίπου ένα δις πεινασμένοι όχι για εξουσία ή φήμη ή χρήμα αλλά για κάτι πιο απλό, κάτι που αυτή την ώρα της γουργούρας του στομαχιού μου απόλυτα αρχίζω να καταλαβαίνω τι θα μπορούσε να ήταν. Ρωτάω :
-«Πείτε μου σας παρακαλώ εσείς τι βλέπετε εκεί πέρα»;
-«Μα ότι βλέπεις και συ» μου απαντούν, «ότι βλέπει ένας άνθρωπος οφείλει να ικανοποιεί τις βασικές του ανάγκες σεβόμενος τους κανόνες της ανθρωπιάς και της αγάπης»
«Ώπα! Να σου και ο Maslow!» σκέφτομαι και στρέφω το βλέμμα μου στον ορίζοντα μισοκλείνω τα μάτια, γέρνω το κεφάλι μου αριστερά και αφήνω την αίσθηση της στιγμής να με συνεπάρει. Παρατηρώ ξανά το σχήμα…
Σα να ‘χουν δίκιο το σχήμα σαν ν’ αρχίζει να μορφοποιείται σε μια καλοψημένη μπριζόλα η οποία μάλιστα απομακρύνεται με μεγάλη ταχύτητα από το πλήθος και έρχεται καταπάνω μας!
«Αυτό είναι! το σχήμα έχει νόηση και μας εμπαίζει! Για εμάς μπριζόλα – φαγητό για άλλους μπριζόλα – σύμβολο των πρόστυχων ονείρων τους»
Χαίρομαι και φωνάζω τα λόγια του Λαίνγκ με άκρως εκδικητική διάθεση: «Παίζουν ένα παιχνίδι. Παίζουν ότι δεν παίζουν ένα παιχνίδι. Αν τους δείξω ότι καταλαβαίνω ότι παίζουν, θα παραβώ τους κανόνες και θα με τιμωρήσουν. Πρέπει να παίξω το παιχνίδι τους, ότι δεν καταλαβαίνω ότι καταλαβαίνω το παιχνίδι»
«Κακώς, κάκιστα τα ξεστομίζεις» μου φωνάζει η χρυσή φιγούρα, «θα σε καταλάβουν και τότε…»
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει
Το πλήθος νευρίασε, ο μαύρος καπνός απ’ τα κεφάλια τους σκέπασε τον ήλιο ο οποίος αφού πλέον δεν μπορεί να φωτίσει εδώ, αποφασίζει να πάρει των ομμάτιών του και να ψάξει για άλλο τοπίο πιο δεκτικό στην ελπίδα.
Εγώ και η φιγούρα κοιτάμε την μπριζόλα που αρχίζει να λιώνει πριν προλάβει να μας φθάσει… τοξικά ομόλογα, τοξικά απόβλητα, τοξικές υπάρξεις την αποτελειωσαν….

Th.S.

ΣΥΜΠΡΑΞΕΙΣ + ΕΡΓΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ = ΑΠΟΤΥΧΙΑ;

Με χαρά περισσή και αγαλλίαση την τελευταία δεκαετία ανακαλύπτουν στην Ελλάδα οι ταγοί της φιλελεύθερης οικονομίας τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα. Εισαγόμενο εργαλείο των τελευταίων χρόνων για την ελληνική πραγματικότητα, λίγο πιο παλιό για την διεθνή πραγματικότητα και σε κάθε περίπτωση με σκοπούς που πλέον αξιολογούνται εκ του αποτελέσματος οι συμπράξεις (ή όπως μου αρέσει εμένα τις αποκαλώ : το σύνδρομο της μπριζόλας – θα σας εξηγήσω σε επόμενο post τι εννοώ με το σύνδρομο αυτό και πιστέψτε με θα γελάσετε πολύ) βασίζονται πάνω στο Αγγλικό μοντέλο των PFIs (Private finance initiative – σύλληψης και εμπνεύσεως των θαμπωμένων στελεχών των Εργατικών από επίσκεψή τους στην Αμερική τα τέλη του 70 και Θατσερικής εφαρμογής) και στηρίχθηκαν με αρκετά πειστική επιχειρηματολογία όλα αυτά τα χρόνια από πολλούς εμπλεκόμενους.

Πέρα από ένα σωρό επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν για το πόσο καλό είναι να βοηθάμε τους ιδιώτες να χρηματοδοτούνται από την τσέπη όλων για να κάνουν έργα που θα τους τα πληρώνουμε εσαεί, η βασική επιχειρηματολογία συνοψίζεται στην ιδέα ότι μέσω αυτής της μορφής χρηματοδότησης των έργων ουσιαστικά κάθε κόστος και κίνδυνος που μπορεί να προκύψει για το Δημόσιο Τομέα, μεταφέρεται στον Ιδιωτικό εξασφαλίζοντας ότι οποιαδήποτε στιγμή το έργο πάει στραβά ο Ιδιωτικός Τομέας είναι αυτός που θα επωμισθεί το κόστος.

Αμ δε! Η εκ των υστέρων διερεύνηση των αποτελεσμάτων τέτοιων εφαρμογών έρχεται να καταδείξει την τουλάχιστον ελλιπή προσέγγιση της εκ των προτέρων αιτιολόγησης για την αναγκαιότητα εφαρμογής τέτοιων μεθόδων. Γενικότερα για την αποτυχία των σχετικών deals έχει ενδιαφέρον να δείτε ένα άρθρο στο BBC (http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk_politics/7920522.stm) όπου καταδεικνύεται με εξαιρετικά σαφή τρόπο πόσο καλά οι κύριοι ιδιώτες ανέλαβαν και τον κίνδυνο και το κόστος όταν χρειάσθηκε!

Ναι αγαπητοί το ανέλαβαν με τα λεφτά που το κράτος τους παρείχε απλόχερα…

Και μένεις βλάκας να αναρωτιέσαι μα γιατί αφού τελικά πάλι το κράτος πλήρωσε την νύφη να μην φτιάξει τα έργα χωρίς την εμπλοκή των ιδιωτών; Τουλάχιστον έτσι ο κόσμος στην συνέχεια θα τα απολάμβανε χωρίς να χρειάζεται να πληρώνει έμεσα (π.χ. υπέρμετρες φορολογίες) ή άμεσα (π.χ. τσιμπημένα διόδια) για την χρήση τους τα αναπροσαρμοζόμενα – αναλόγως πως θα του καπνίσει του ιδιώτη – και μετακυλιόμενα κόστη.

ΟΚ και να δεχθώ ότι το να ανοίγει το «παιχνίδι» σε τρίτους (ιδιώτες) είναι ένα καλό πράγμα γιατί κινείται το χρήμα και διάφοροι «συμβούλοι και τριβούλοι» (παραφράζοντας αγαπημένη φράση της γιαγιάς μου) βρίσκουν δουλειά και κονομάνε, και κάποιοι άλλοι μπαίνουν στο παιχνίδι εφευρίσκοντας βαρύγδουπους τίτλους για την αφεντομουτσουνάρα τους και δίδεται ώθηση στην οικονομία … και μπλα μπλα μπλα…

Αλλά ποιος είπε ότι η οικονομία κινείται όταν μέσω διαφόρων μηχανισμών που στήνονται μαζεύεται το χρήμα σε λίγους, ποιος είπε ότι τελικά για να κινηθεί η οικονομία αυτό που χρειάζεται είναι και οι συμπράξεις;

Ας μην γινόμαστε γελοίοι αγαπητοί μου συνάνθρωποι…

Και περνάμε στο αγαπημένο μου θέμα, αυτό της τεχνολογίας… να το δούμε λίγο σε σχέση με αυτές τις συμπράξεις…

Πως το «σύνδρομο της μπριζόλας» λοιπόν (είπαμε αγαπημένο μου concept που περιγράφει διάφορα ωραία πράγματα της κοινωνίας μας) επιδρά καταλυτικά στον τομέα της τεχνολογίας και ειδικότερα στον τομέα των Τεχνολογιών Πληροφορίας… Όσον αφορά στην ελληνική πραγματικότητα μπορώ προς το παρόν να μιλήσω μόνο βιωματικά αφού μόλις ξεκίνησα να μαζεύω τα σχετικά στοιχεία μέσω των οποίων πείθονται κάθε λογής μεγαλόσχημοι (ενσωματωμένοι γαρ στο συστηματάκι μας) και πιστέψτε με έχω χρόνια στην καμπούρα μου παρατηρώντας εταιρείες που αναλαμβάνουν τέτοια έργα και μπορώ να περιγράψω το αποτέλεσμα όλων αυτών (όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ) ως φαιδρό!

Ναι καλά διαβάζετε φαιδρό,

Φαιδρό αφού πληρώνουμε ένα σωρό λεφτά για συστήματα που θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί με λογισμικά για τα οποία δεν θα απαιτούνταν άδειες χρήσης,

φαιδρό γιατί δεν έχει διασφαλισθεί διαφυλάσσοντας το δημόσιο συμφέρον ότι ο ιδιώτης θα περάσει την τεχνογνωσία στον δημόσιο μηχανισμό για να μην εξαρτάται για πάντα το συλλογικό συμφέρον από την βούληση του ιδιώτη,

φαιδρό γιατί κάθε τρεις και δυο ο ιδιώτης αναπροσαρμόζει και μετακυλίει διάφορα κόστη σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος,

φαιδρό γιατί οι συμφωνίες είναι ατελείς και γιατί τελικά είναι τουλάχιστον χαζό να πιστεύουμε ότι ο κερδοσκόπος ιδιώτης δεν θα βρει τρόπο (ενδεχομένως και με την ευρέως διαδεδομένη μέθοδο της μίζας) να αντιπαρέλθει οποιεσδήποτε δυσκολίες βρεθούν στον δρόμο προς την κονόμα…

Και για το τέλος κράτησα το καλύτερο, την επιβεβαίωση όλων των παραπάνω από την καταγραφή της διεθνούς εμπειρίας…

Ω ναι! Υπάρχουν δύο μεγάλα ΙΤ έργα που έγιναν στην Γηραιά Αλβιώνα (και μάλιστα γύρω στη δεκαετία του ’90 και τα δύο) που δείχνουν με τον πιο ωραίο τρόπο την αποτυχία εφαρμογής αντίστοιχων μεθόδων σε έργα πληροφορικής. Σας προτρέπω λοιπόν να διαβάσετε την μελέτη των Pamela Edwards και Jean Shaoul (http://www.emeraldinsight.com/Insight/viewContentItem.do?contentId=869860&contentType=Article) για τις συμπράξεις αυτές αλλά εν περιλήψει (για την περίπτωση που βαριέσται να διαβάσετε όλο αυτό) σας λέω ότι το ένα παράδειγμα αφορά στο έργο αντικατάστασης του υπάρχοντος συστήματος έκδοσης διαβατηρίων και το άλλο στην προμήθεια νέου συστήματος καταγραφής των συνεισφορών κοινωνικής ασφάλισης. Και τα δύο έργα ξεκίνησαν στην δεκαετία του ‘90 και έπειτα από συνεχείς αξιολογήσεις τους και έρευνες από το ΝΑΟ (National Audit Office) της Βρετανίας χαρακτηρίσθηκαν ως αποτυχημένα…

Αυτά για να μαθαίνουμε…

Θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να κλείσω με τα λόγια βουλευτή των εργατικών (μιας και αυτοί ξεκίνησαν την ιστορία των PFIs) David Taylor : «It’s a bit of a climbdown really. It’s deeply ironic that public funds are needed to save the private finance initiative.»

Ειρωνικό όντως! πολύ ειρωνικό! αλλά αναμενόμενο…

Th.S

ΟΤΑΝ Ο ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ…

Και μόνο τα δύο αυτά θέματα – τεχνολογία , Μακιαβέλι – αν τα εξετάσεις ξεχωριστά, δεν σου φθάνουν τόμοι ολόκληροι για να τα εξαντλήσεις, όμως υπάρχει μια βασική αρχή που βοηθά να μην χάνεσαι σε πολύπλοκες, ανέξοδες αναλύσεις και σε οδηγεί κατ’ ευθείαν στην καρδιά του θέματος αγγίζοντας μόνο την ουσία του.
Όταν τα πράγματα λοιπόν περιπλέκονται είναι καιρός να γυρνάμε στα απλά, στα πολύ απλά, στα αυτονόητα. Σ’ αυτά που όλη μας την ζωή εκπαιδευόμαστε να παραβλέπουμε τόσο εύκολα.

Μέσα σ’ αυτήν την έξαρση των τεχνολογικών θαυμάτων, όμως, πως γίνεται να παραβλέψεις το γεγονός ότι ενώ η κοινωνία των ανθρώπων θα έπρεπε ήδη να βρίσκεται σε άλλα επίπεδα συνειδητότητας και συνύπαρξης καταντά να σακατεύεται περισσότερο;

Όταν ο Bertold Brecht ευρισκόμενος εξόριστος στην Δανία πληροφορείται για τις καταστροφικές συνέπειες της πυρηνικής ενέργειας και μερικά χρόνια αργότερα για τα αποτελέσματα αυτής στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι είχε ήδη καταδικάσει με τον πιο εναργή τρόπο τον επιστήμονα στο έργο του «Η ζωή του Γαλιλαίου». Ο Γαλιλαίος στο έργο του Brecht κατηγορεί τον εαυτό του λέγοντας «Αν είχα καταλάβει να μη διαδίδω γνώσεις χωρίς περίσκεψη…»

Πόσο απόλυτο δίκιο είχε! κοιτάξτε γύρω σας : η πυρηνική ενέργεια αξιοποιείται ως όπλο μαζικής καταστροφής ή καταστρέφει το περιβάλλον, τα κινητά τηλέφωνα, οι κάμερες αξιοποιούνται από διάφορους μηχανισμούς κρατικούς ή μη για τον έλεγχο των επικοινωνιών των ανθρώπων, η πρόοδος στην επιστήμη των μεταμοσχεύσεων οδηγεί στον αφανισμό ανήμπορων, φτωχών, αδύναμων ανθρώπων και ου γάρ έστιν τέλος στο κατάλογο των επιτευγμάτων που αξιοποιούνται εναντίον της ανθρωπότητας.

Η τεχνολογία, η εξέλιξη, η πρόοδος ευτελίζονται στην υπηρεσία αδίστακτων μηχανισμών που στόχο έχουν την καθυπόταξη των λαών και την ενδυνάμωση της θέσης τους με οποιοδήποτε μέσο.

Ο Μακιαβέλι ανέλυσε με ρεαλισμό και σαφήνεια τον παραλογισμό της κακής φύσης του ανθρώπου είτε εξουσιάζει είτε εξουσιάζεται. Σύμφωνα με τον Μακιαβέλι ο επιτυχημένος ηγεμόνας καθοδηγείται από την αυστηρά ωφελιμιστική επιλογή των μέσων που είναι κατάλληλα για τους σκοπούς του. Ο Μακιαβέλι εντόπισε ακριβώς αυτό το διαχρονικό πρόβλημα που οδηγεί σε κάθε εποχή ανάλογα με τα μέσα που διατίθενται στην αμοραλιστική χρήση τους προς την εξυπηρέτηση ατομικών ή – στην εποχή μας – συντεχνιακών συμφερόντων.

Η εποχή μας δυστυχώς δεν διαφέρει, παρέχει το θαύμα της τεχνολογικής εξέλιξης ως μέσο πραγμάτωσης ευτελών σκοπών που σχεδόν όλες τις φορές αντιτίθενται στο συλλογικό καλό….

Πόσο ίδιοι είμαστε σε κάθε εποχή, πόσες φορές πρέπει να σκοτώσουμε τα όνειρά μας και πόσες ακόμα φορές θα χρειασθεί θρηνούμε το παράλογο;

Th.S

ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΑΛΗΤΕΣ!!

Τα παιδιά που κρύβουν μια δήθεν απελπισία σε κουκούλες,

Για να δηλώνουν οι συνετοί, οι οικογενειάρχες υποκριτικά κουνώντας δεξιά – αριστερά το κεφάλι τους με απαξίωση την αντίθεσή τους, επειδή φοβούνται να φωνάξουν ΜΠΡΑΒΟ! και μεις θα ξεσπάγαμε αν δεν είχαμε παιδιά, δουλειές (γιατί με μια δεν βγαίνει), τον φόβο ότι θα το πληρώσουμε με τα λιγοστά που αποκτήσαμε.

Για να βρυχώνται οι δυνατοί «πιάστε τους τους αλήτες», γιατί φοβούνται για τα κεκτημένα τους, γιατί κάνουν πως φοβούνται ότι ο χείμαρρος θα ενωθεί με άλλους και θεριεύοντας θα ξεπλύνει στο διάβα του την ρηχή, άπληστη, κακή υπαρξή τους.
Αλλά ξέρουν πως ο χείμαρρος, χείμαρρος θα μείνει γιατί αυτό είναι το σχέδιο.

Όμως εγώ λέω ότι η βία θα φέρει βία, και θα νομιμοποιήσει την άσκηση μεγαλύτερης εξουσίας σε όλους μας. Δίνει το δίκαιο σ’ αυτούς που εισβάλλουν στα σπίτια μας.
Δυστυχώς για όλους η ανατροπή δεν θα φέρει τίποτα αν δεν μετουσιωθεί σε επανάσταση, δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα θα επιφέρουν όλα αυτά αν δεν νιώσουμε όλοι πως ΝΑΙ υπάρχει αναγκαιότητα για τέτοιες πράξεις – όταν οι πράξεις αυτές είναι αυθόρμητες – και αν δεν γίνει συνείδηση στους «κουτσοβολεμένους» ότι οι ίσες ευκαιρίες για όλους είναι αδιαπραγμάτευτος όρος συνύπαρξης.

Τι λείπει για να νιώσουμε την αναγκαιότητα αυτή; τα παιδιά με τις μαύρες κουκούλες αν δρούν αυθόρμητα απλώς δεν ξέρουν πως να δράσουν σωστά, δρουν μόνο αντιδραστικά και δεν καταφέρνουν πολλά… δεν καταφέρνουν το πιο σημαντικό να γίνουν η ΕΜΠΝΕΥΣΗ για τους υπόλοιπους. Λείπει η έμπνευση.
Που να βρεθεί η έμπνευση;
Μα στο δίκαιο των δράσεων μόνο μπορεί να βρεθεί.
Και ποιό το δίκαιο;
Το δίκαιο είναι να πληρώνουν πρώτα οι λίγοι αυτοί που κινούν πραγματικά τα νήματα.

Τα παιδιά με τις μαύρες κουκούλες τα αποκαλούν αλήτες!!
Εγώ όμως τα αποκαλώ μηχανισμό.
Μήπως τα παιδιά με τις μαύρες κουκούλες είτε δρουν κατευθυνόμενα είτε όχι δίνουν την νομιμοποιητική άδεια στους εξουσιαστές μας να μας ζώσουν χειρότερα;

Εγώ λέω ότι τα παιδιά με τις απελπισμένες κουκούλες δεν βγήκαν ακόμη στους δρόμους, αυτά τα παιδιά ψάχνουν τον τρόπο να γίνουν έμπνευση. Οι απελπισμένες κουκούλες αυτών των παιδιών είναι διάφανες γιατί δεν φοβούνται να κρύψουν το όμορφο πρόσωπό τους. Δρουν ήσυχα και υπόγεια και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή.
Θα αποζητήσουν την εξουσία και δεν θα ενσωματωθούν ποτέ σ’ αυτή ουσιαστικά, για να μπορέσουν μέσω αυτής να κάνουν την επανάσταση.
Αυτά τα παιδιά σιγά-σιγά χτίζουν τον κόσμο που θέλουν γύρω τους και περιμένουν να γίνουν η κρίσιμη μάζα. Και τότε θα θεριέψουν παντού σ’ όλο τον κόσμο, η δικαιοσύνη τους θα απλωθεί παντού και τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Ένας καινούριος κόσμος θα προβάλλει και όλοι οι δυνατοί μαζί θα είναι ανίκανοι να το ανατρέψουν.

Γιατί αυτά τα παιδιά
αλήθεια νιώθουν στο πετσί τους την απελπισία και το αδιέξοδο,
ξέρουν πως όλοι πληρώνουμε για μια εξουσία που την απολαμβάνουν οι λίγοι που δεν πληρώνουν μάλιστα το αντίτιμό της
γιατί αυτά τα παιδιά το μόνο φράγκο που μάθαν να μην δίνουν είναι αυτό της ζωή τους και του βολέματός τους
γιατί αυτά τα παιδιά δεν φοβήθηκαν ποτέ τίποτα και κανέναν
ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Th.S

Ο ΣΙΧΑΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ Χ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

kalakratiete3Τον γνωρίζετε τον σιχαμένο κύριο Χ;

Όχι; δεν σας πιστεύω! μερικές φορές είναι εκεί κάθε πρωί στον καθρέπτη και σας κοιτάζει μέσα από την νιρβάνα των έχω και των θέλω του! Μέσα από τους ιδιοτελείς σκοπούς του και τις μικρές ή μεγάλες κακίες του.

Ο σιχαμένος κύριος Χ έχει την τάση να ισοπεδώνει την λογική και το συναίσθημα. Όλοι γεννιόμαστε με τα ίδια χαρακτηριστικά : πόδια, χέρια, κεφάλι τη δυνατότητα να αναπτύξουμε την συνείδησή μας, τη δυνατότητα να μεταβούμε σε μια μετα-κοινωνία ανθρώπων όπου θα μπορούμε να είμαστε συναισθηματικά λογικοί και λογικά συναισθανόμενοι…

Αν έχεις την τύχη (ατυχία;) σε μια στιγμή απρόσμενη να γίνεις κοινωνός της ουσίας των πραγμάτων τότε αυτόματα γίνεσαι και στόχος για τον κύριο Χ.

Η διαφορά στην σκέψη, στις ιδέες, στην συμπεριφορά σου θα κάνουν τον σιχαμένο κύριο Χ να σε κυνηγήσει ανελέητα προκειμένου να σε φέρει στα μέτρα του, προκειμένου να φτιάξει άλλον έναν κύριο Χ και μαζί παρέα αλληλοσπαρασσόμενοι να νιώθετε ότι δημιουργικά βάζετε τα πράγματα στη θέση που τους δίνετε.

Οταν ο σιχαμένος κύριος Χ αναλαμβάνει την εξουσία, κύριο μέλημά του είναι να γλυψει και να συρθεί για να παραμείνει σ’ αυτή. Ανοίγει την πόρτα του και τα αυτιά του σ’ αυτούς που θέλουν να γκρεμίζουν και να σκάβουν.  Βγάζει όλο το μένος του σε αυτούς που ο ίδιος με τα σάπια κριτήριά του ονομάζει «αδύναμους» επειδή δεν φρόντισαν εφαρμόζοντας την σαπίλα να γίνουν – αυτό που ο ίδιος ονομάζει – «δυνατοί».

O  σιχαμένος κύριος Χ κάνει τα πάντα για να αποκτήσει λεφτά να τα διατηρήσει και να τα «αυγατίσει». Δεν διστάζει να σκοτώσει το περιβάλλον, τους ανθρώπους, οτιδήποτε σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Ο πόλεμος για τον σιχαμένο κύριο Χ είναι αναγκαίο κακό και οι απώλειες ψυχών αναγκαίες παράπλευρες απώλειες προς την επίτευξη των σκοπών του. Ο σιχαμένος κύριος Χ φθονεί και  κακιώνει αλλά είναι πονηρός και φροντίζει να κρύβεται και να ελίσσεται και να χτυπάει όπου μπορεί, μέχρι μια μέρα να μπορεί να χτυπάει παντού.

Ο σεβασμός, η αγάπη, η δικαιοσύνη λαμβάνουν στα χέρια του σιχαμένου κύριου Χ μια άλλη διάσταση και προσαρμόζονται αναλόγως των στόχων που θέλει να εξυπηρετήσουν.  Και για συλλογικότητα ούτε κουβέντα.

Μερικές φορές γινόμαστε ο σιχαμένος κύριος Χ  κάθε φορά που αφήνουμε την πλευρά του σκουληκιού να κάνει κουμάντο. Μακάρι να είναι λίγες μόνο οι φορές, πολύ λίγες, όσο παίρνει μια ανάσα και μια ματιά στο ουρανό για να νιώσουμε πάλι την ένταση της δόνησης στην διάσταση της ευτυχίας της ύπαρξης.

Th.S