Αρχείο για Νοέμβριος 2009

TELEKINESIS : Α QUANTUM LEVIATION ?

Μια εκπληκτική αποκάλυψη αποτελεί την βάση για την εξήγηση της τηλεκίνησης (περιοδικό Ταχυδρόμος 21/11/2009).

διαβάστε τα παρακάτω :

http://www.sciencedaily.com/releases/2009/01/090107161422.htm

http://www.seas.harvard.edu/capasso/index.htm

Τα οποία μπορούν να συνοψισθούν στα εξής :

Οι επισήμονες ανακάλυψαν ότι κβαντικές αυξομειώσεις (αυξομειώσεις στο μικροεπίπεδο) δημιουργούν διαμοριακές δυνάμεις που διαχέονται στα σώματα (δυνάμεις που επιδρούν στο μακροεπίπεδο) οι οποίες είναι διαφορετικές όταν μετρώνται σε διαχωρισμό υλικού μικρότερο από μερικά νανόμετρα και άλλες όταν μετρώνται σε μεγαλύτερες αποστάσεις και διαφορετικού είδους υλικών. Έτσι ανακάλυψαν ότι μια αλλαγή υλικού ανάμεσα σε δύο σώματα μπορεί -από δυνάμεις έλξης που αναπτύσσονται ανάμεσα στα (ίδια) υλικά- να δημιουργήσει δυνάμεις απώθησης.  Τέλος οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι αν δημιουργείται μια δύναμη απώθησης παρατηρείται κάποια μορφή μετεωρισμού (Casimir – Lifshitz forces). Είναι μια νέα δύναμη που εμφανίζεται σε μοριακό επίπεδο και οι επιστήμονες με δοκιμές υλικών ανακάλυψαν το φαινόμενο αυτό τοποθετώντας μια χρυσή μπάλα και μια χρυσή πλάκα μέσα σε υγρό (ή σε κενό αέρος). Οι δυνάμεις που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στις επιφάνειες των (ίδιων) υλικών ήταν δυνάμεις έλξης. Αλλάζοντας την πλάκα χρυσού με πλάκα σιλικόνης παρατήρησαν δυνάμεις απώθησης και μετεωρισμού.

Η εξήγηση που δίδεται από την ομάδα του καθηγητή Capasso που έκανε την παρατήρηση (ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2009) είναι ότι αλλάζοντας το πάχος των μοριακών στρωμάτων αλλάζουν και τα ενεργειακά επίπεδα των ηλεκτρονίων μέσα σε αυτά τα υλικά. Έτσι δημιουργούνται νέα υλικά που δεν ελέγχονται μόνο από τα άτομά τους αλλά και από το στρωματικό τους πάχος. Εάν καταφέρνεις να τροποποιείς το πάχος του υλικού τότε μπορείς να αλλάζεις και το μήκος κύματος που το συγκεκριμένο υλικό εκπέμπει και προφανώς να δημιουργείς διαφορετικές δυνάμεις.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στο έργο του «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» είχε εξηγήσει -ανάμεσα σε άλλα- με μοναδικό τρόπο την αντίληψη των ανθρώπων για την μαγεία της επιστήμης.
Ανατρέχοντας στα παραπάνω δεν έχω παρά να συμπληρώσω ότι αν μπορέσουμε να δράσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον -όλοι εμείς οι διαφορετικοί άνθρωποι ως ένα- το επίπεδο της επιστημονικής γνώσης που θα κατακτήσουμε μόνο ως μαγεία το αντιλαμβανόμαστε τώρα…

Τh.S.

Advertisements

ΧΡΟΝΟΣ ΠΛΑΝΕΥΤΗΣ

Το 1971 ο Χαφέλ και ο Κίτινγκ δανείσθηκαν τέσσερα ατομικά ρολόγια δέσμης καισίου από το παρατηρητήριο του Ναυτικού, τα φόρτωσαν σε εμπορικά αεροπλάνα και πέταξαν πρώτα προς Ανατολή και έπειτα προς την Δύση.

Τα αεροπλάνα ταξιδεύουν με λιγότερο από ένα εκατομμυριοστό της ταχύτητας του φωτός έτσι η χρονική παραμόρφωση ήταν πολύ μικρή (1 μικροδευτερόλεπτο ανά ημέρα πτήσης).

Έπειτα από το ταξίδι προς την Ανατολή και την επιστροφή στην Αμερική τα τέσσερα ρολόγια επέστρεψαν κατά 59 νανοδευτερόλεπτα πιο αργά σε σχέση με ένα πρότυπο σύνολο ατομικών ρολογιών που φυλάσσονταν στο Παρατηρητήριο.

Μετά την επιστροφή από το ταξίδι στην Δύση τα ρολόγια ήταν πιο γρήγορα κατά 273 νανοδευτερόλεπτα!

Ο Αϊνστάιν είπε ότι η περιστροφή της γης προκαλεί διαστολή του χρόνου και όταν αφαιρέθηκε η επίδραση του φαινομένου της περιστροφής ο τύπος του Αϊνστάιν επιβεβαιώθηκε.

Ο τύπος για τον παράγοντα επιβράδυνσης είναι ο εξής : διαιρούμε την ταχύτητα με την ταχύτητα του φωτός, υψώνουμε το αποτέλεσμα στο τετράγωνο, το αφαιρούμε από την μονάδα και στο τέλος βρίσκουμε την τετραγωνική ρίζα του αποτελέσματος της αφαίρεσης.

Έτσι για υποθετική ταχύτητα 240.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο δια την ταχύτητα φωτός (300.000km/sec) έχουμε 0,8. Υψώνοντας στο τετράγωνο παίρνουμε 0,64 και αφαιρώντας το από την μονάδα έχουμε 0,36 ή τετραγωνική ρίζα του οποίου είναι 0,6.

Συνεπώς με ταχύτητα 240.000km/sec ή 80% της ταχύτητας του φωτός τα ρολόγια επιβραδύνονται κατά ένα παράγοντα 0,6 ή αλλιώς πηγαίνουν με το 60% του κανονικού ρυθμού τους ή 36 λεπτά της ώρας.

Πειράματα στον επιταχυντή CERN (το 1966 και το 1978) απέδειξαν ότι μιόνια (με χρόνο ημιζωής 2,2μs) που κινήθηκαν με 99,7% της ταχύτητας του φωτός διέστειλαν τον χρόνο ζωής τους κατά έναν παράγοντα δώδεκα (έζησαν 12 φορές περισσότερο από όσο θα ζούσαν αν βρίσκονταν σε ηρεμία).

Ο Έλιοτ έχει γράψει :

Και το τέλος και η αρχή ήταν πάντοτε εκεί

Πριν από την αρχή και μετά το τέλος

Ενώ όλα είναι πάντοτε και τώρα

Ο Σοπενάουερ έγραψε ότι «Το πιο ασήμαντο παρόν διαθέτει έναντι του πιο ασήμαντου παρελθόντος το πλεονέκτημα της πραγματικότητας» ενώ ο Αυγουστίνος έχει πει «Πως γίνεται το παρελθόν και το μέλλον να υπάρχουν όταν το παρελθόν έχει παρέλθει και το μέλλον δεν έχει έρθει; Όσο για το παρόν, αν ήταν πάντοτε παρόν και δεν προχώρησε ποτέ ώστε να γίνει παρελθόν, δεν θα ήταν χρόνος αλλά αιωνιότητα» και ο Αϊνστάιν κατέληξε στο ότι «η διάκριση μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος είναι απλώς ψευδαίσθηση, αν και πεισματική». Ο Ισαακ Μπάροου τέλος αποκάλεσε τους μαθηματικούς τσαρλατάνους «επειδή οι μαθηματικοί κάνουν συχνά χρήση του χρόνου, οφείλουν να έχουν μια σαφή ιδέα του νοήματος της λέξης, αλλιώς είναι τσαρλατάνοι».

Ζούμε στην πλάνη του χρόνου, μπερδευόμαστε με ρυθμούς και περιοδικότητες και ορίζουμε ως χρόνο την ανάγκη να εξηγήσουμε το Εγώ μας μπροστά στον φόβο της θνητότητάς μας. Όταν ο καταληψίας της συνείδησης –το ΕΓΩ– εκδιωχθεί τότε η αιωνιότητα θα παρουσιασθεί μπροστά στα μάτια του επόμενου ανθρώπου τόσο απίστευτα απλή και τόσο μεγαλοπρεπώς πραγματική που οι παλιοί, οι τωρινοί, και οι μελλοντικοί ως ένα θα βιώσουμε την μοναδική αλήθεια…

Th. S.

Κακομούτσουνε χρόνε,

ταίρι της δύσμορφης νύχτας,

γοργέ και αέρινε ταξιδιώτη,

μαντατοφόρε αηδιαστικών αναγκών,

φαγά της νιότης,

σκλάβε στην ψεύτικη απόλαυση,

ταπεινή αγρύπνια από θλίψεις,

άλογο φορτωμένο με αμαρτήματα,

παγίδα της αρετής,

συ έθρεψες και συ δολοφόνησες τα πάντα,

άκουσέ με λοιπόν άδικε, φευγαλέε Χρόνε!

Πάνω σου το κρίμα για τον θάνατό μου

Shakespeare

ΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

flower

Έτσι μιλάω από καιρού εις καιρόν… με κώδικες! Γιατί αυτό που φανερώνουν οι έννοιες κανένας τακτικά βαλμένος λόγος δεν θα το βγάλει. Ούτως ή άλλως ο λόγος, ο προσεκτικά διατυπωμένος φτιάχνεται για να κρύψει και όχι να φανερώσει.

Από την σκόνη των ημερών μας θα μείνει μόνο ότι μας πείσουν ότι έμεινε. Όπως πάντα, από την μια πλευρά, θα βλέπουμε τα πράγματα μέσα από τα φίλτρα των άλλων, των υπέρ ή των κατά, αυτών που νομιμοποιήθηκαν με κάθε τρόπο και μέσο, σε κάθε περίσταση, σε κάθε χρόνο παλιό ή νέο ενώ από την άλλη πλευρά θα βλέπουμε μέσα από τα δικά μας φίλτρα αυτά που φτιάχνουμε με γνώμονα το ΕΓΩ μας και σίγουρα όχι το ΟΛΟΙ.

Είναι η ανάγκη βλέπεις του κάποιου, του πλούτου, ακόμα και η ανάγκη των άυλων πραγμάτων -μερικές φορές πολύ πιο ακαταμάχητη- αφού μόνο έτσι δίνεται η νομιμοποίηση της ύπαρξής τους ή της δικής μας.

Ο ιδιότυπος φασισμός μιας κατωτερότητας που ποτέ δεν θα το παραδεχθεί πολύ δε περισσότερο να το φωνάξει να αυτοσαρκασθεί και να αυτοτιμωρηθεί για να μπορέσει να γεννηθεί ξανά… ΑΝΘΡΩΠΟΣ αυτή τη φορά. Αυτό ήταν πάντα σε όλες τις εποχές ένας καλυμμένος φασισμός.

Και έτσι κάθε αρχή που γίνεται με αισιοδοξία και επιθυμίες και αναμονές προσκρούει στον ιδιότυπο φασισμό της κατωτερότητάς τους.

Μερικοί το αποδίδουν στο ότι ο θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησεν».

Δεν θα μπορούσαν όμως να γνωρίζουν ότι όσο παραμένει προσωπική υπόθεση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ τότε μόνο μπορεί να αποκαλείται Θεός, όταν τον κάνουν υπόθεση πολλών τότε γίνεται θρησκεία και δικαιολογία για να τον κάνουν υποχρεωτικό κανόνα και να καταλήξει να λέγεται πόλεμος. Αυτό είναι ο θεός τους, και όλα όσα εποίησε εν τη σοφία που του καταλογίζουν είναι ένας πόλεμος πολλές φορές προσωπικός, πολλές φορές διαπροσωπικός, άλλες φορές μαζικός και οφείλει την ύπαρξή του στον ιδιότυπο φασισμό τους.

Οι περισσότεροι το αποδίδουν στον άνθρωπο (τους άλλους εννοούν πάντα) και τις συμφωνίες και τους θεσμούς και τους νόμους και….

Για να μπορώ να παίρνω ένα μολύβι και να σημειώνω στο χαρτί το σημείο του φταιξίματος να διαγράφω για κάθε αιτιολογία μια γραμμή που καταλήγει πάντα στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε. Ο κύκλος του ιδιότυπου φασισμού τους σχηματίζει στο χαρτί μου ένα λουλούδι. Οξύμωρο!

…..

Χαζεύω το λουλούδι, με διασκεδάζει αφάνταστα και συνειδητοποιώ ότι μόνο αυτό επιτρέπω να γίνεται το δικό μου φίλτρο.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχάσω αυτό που -στο αέναο κυνήγι μου για τη γνώση- διάβασα από τον Τζόν Ουίλερ ο οποίος έθεσε την υπόθεση ότι : όλα τα ηλεκτρόνια στο σύμπαν είναι ένα σωματίδιο που απλώς αναπηδά μπρος πίσω στο χρόνο. Έτσι εσείς, εγώ ο Ήλιος είμαστε το ίδιο ηλεκτρόνιο (και πρωτόνιο και νετρόνιο) που επαναλαμβάνεται άπειρες φορές.

….

Όσο πλησιάζει ο χρόνος μου, τόσο αναλογίζομαι αν τελικά οφείλω να κοιτάξω τον καθρέπτη ή την παλάμη μου…

Th. S.

(Προτροπή : μη διαβάσετε το παραπάνω κείμενο με τη λογική σας, μόνο με τις αισθήσεις σας ίσως έτσι καταφέρετε να σπάσετε τον κώδικά του…)