Αρχείο για Ιουνίου 2009

ΕΣΕΙΣ ΠΟΣΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙA ΉΣΑΣΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ;

mafalda2Έχω τονίσει σε παλαιότερα post πόσο σημαντικό είναι να συναισθανόμαστε όλοι ότι ο ελάχιστος κανόνας συμβίωσης συνοψίζεται στην φράση «μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να κάνουν σε εσένα».

Έχοντας αυτό ως δεδομένο ανακαλύπτω κάθε μέρα ότι υπάρχουν άνθρωποι που παράγουν απαράδεκτα υψηλές στάθμες θορύβου γκαζώνοντας τα οχήματά τους όσο περισσότερο τους παίρνει και άρα αυτό το κάνουν επειδή μάλλον τους αρέσει να εκτίθενται και οι ίδιοι σε υπερβολικό θόρυβο.

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Sϋddeutsche Zeitung έδειξε ότι πολίτες που κατοικούσαν σε θορυβώδη δρόμο είχαν σε διπλάσιο ποσοστό προβλήματα αρτηριακής πίεσης από εκείνους, στην ίδια περιοχή, που κατοικούσαν σε έναν ήσυχο δρόμο. Η έκθεση σε υπερβολικό θόρυβο υπονομεύει την ψυχική και σωματική υγεία των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η έκθεση σε θόρυβο προκαλεί :

  • Πόνους και αίσθημα κόπωσης
  • Tinnitus (εμβοές)
  • Ενόχληση
  • Επιπτώσεις στην συμπεριφορά (π.χ.επιθετικότητα) – λέτε γι’ αυτό να έχουμε καταντήσει όλοι έτσι;
  • Προβλήματα επικοινωνίας
  • Διαταραχές υπνού με τις ανάλογες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην υγεία μας
  • Ορμονικές διαταραχές (stress hormones) με συνέπειες στον μεταβολισμό και το ανοσοποιητικό σύστημα
  • Αρνητικές επιπτώσεις στην εργασία και το σχολείο

Σε ευρωπαϊκές πόλεις, προκειμένου να ελαχιστοποιούνται οι επιπτώσεις του θορύβου στην υγεία των πολιτών, λαμβάνονται είτε κατασταλτικά μέτρα όπως η αυστηρότατη τήρηση του ορίου ταχύτητας πενήντα χιλιομέτρων την ώρα στους κεντρικούς δρόμους και τριάντα χιλιομέτρων στους δρόμους περιοχών αμιγούς κατοικίας όλες τις ώρες του 24ώρου, είτε ενισχυτικά μέτρα για μείωση θορύβων από οχήματα όπως χρήση του ποδηλάτου σαν μεταφορικό μέσο, που όχι μόνο δεν παράγει θόρυβο, αλλά και δεν μολύνει το περιβάλλον.

Όποτε επιστρέφω από ταξίδι σε κάποια βόρεια ευρωπαϊκή χώρα παθαίνω σοκ και χρειάζομαι τουλάχιστον δυο ημέρες προσαρμογής προκειμένου να ξεχάσω ότι παρ’ όλο το βαρύ χειμώνα που έχουν (8 μήνες το χρόνο), όλοι οι δρόμοι τους έχουν όχι μόνο τεράστια πεζοδρόμια, αλλά και ποδηλατόδρoμους και βεβαίως όσον αφορά στα όρια ταχύτητας οι πολίτες όχι μόνο κατανοούν την αναγκαιότητα των ορίων αυτών και τα σέβονται, αλλά απαιτούν και από τους άλλους να το κάνουν.

Στην Αθήνα, σύμφωνα με μετρήσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ (κατά την γνώμη μου είναι σημαντικά υψηλότερο το ποσοστό αλλά σιγά μην το παραδεχθούν), 60% του πληθυσμού της Αθήνας και του Πειραιά ζει με απαράδεκτα υψηλές στάθμες κυκλοφοριακού θορύβου. Οι στάθμες θορύβου κυμαίνονται από 90-100 dB όλες τις ημέρες και δυστυχώς όλες τις νύχτες, στις σημαντικές αρτηρίες της πρωτεύουσας και το πρόβλημα αντιμετωπίζεται σαν να μην υφίσταται καν.

Βέβαια οι οδηγοί – γαϊδούρια με την ευλογία της «ευνομούμενης» πολιτείας μας δεν σέβονται ποτέ τα όρια ταχύτητας αφού στα 20 και τόσα χρόνια που οδηγώ ποτέ μα ποτέ δεν είδα μπλόκο που να ελέγχει όρια ταχύτητας ή θορύβου μέσα στην πόλη. Από την άλλη μηχανές που προορίζονται μόνο για αγώνες και μηχανάκια με αλλαγμένες εξατμίσεις κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στους πεζόδρομους, στα νεύρα μας…

Και η πολιτεία που πάντα ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών της υιοθετεί μέτρα κατά του καπνίσματος αλλά για όλους τους άλλους σημαντικότατους βλαπτικούς παράγοντες για την υγεία μας «ποιεί την νήσσαν» μη λαμβάνοντας καν ένα μέτρο για παράδειγμα να δώσει κίνητρα εναλλακτικής μετακίνησης με ποδήλατο κατασκευάζοντας σε όλους τους δρόμους της ποδηλατόδρομους και φαρδιά δενδροφυτευμένα πεζοδρόμια.

Μερικά στοιχεία που πρέπει να έχουμε όλοι υπ’ όψιν μας για να καταλάβουμε τι γίνεται με τον θόρυβο :

  • Η μονάδα μέτρησης του θορύβου είναι λογαριθμική
  • Αυτό σημαίνει ότι αύξηση θορύβου κατά 3 dB επιφέρει διπλασιασμό του. Δηλαδή αν από τα 85 dB ο θόρυβος αυξηθεί κατά 3 δεν θα γίνει 88dB αλλά 170 dB. Φανταστείτε λοιπόν ένα όχημα να αυξάνει από τα 50 χιλιόμετρα στα 100 για πόσο πολλαπλάσιο λογαριθμικά θόρυβο μιλάμε.

Τέλος σας παραπέμπω να διαβάσετε τα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα :

http://ec.europa.eu/environment/noise/greenpap.htm#situ

http://www.euro.who.int/Noise

http://www.euro.who.int/Noise/activities/20021203_3

και το σημαντικότερο όλων :

«Τhe European Union Directive 2002/49/EC 2002 on the assessment and management of environmental noise  requires EU Member States to establish action plans to control and reduce harmful effects of noise exposure.»

Δηλαδή η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2002/49/EC 2002 σχετική με την διαχείριση του περιβαλλοντικού θορύβου απαιτεί από τα κράτη-μέλη να λάβουν μέτρα ελέγχου και μείωσης των βλαπτικών αποτελεσμάτων της έκθεσης σε θόρυβο και ερωτώ :

ΚΥΡΙΕ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΕ ΟΚ ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ! Μιας και αυτό είναι που κάνει τον αέρα της πόλης μας βλαπτικό και όχι τα καυσαέρια και οι ρύποι των γύρω βιομηχανιών και τα ανεξέλεγκτα οχήματα που κυκλοφορούν στην πόλη

ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ που μας κάνει τα νεύρα τσατάλια και υπάρχει ο κίνδυνος να τα ξεσπάσουμε πάνω σας την επόμενη φορά που θα σας συναντήσουμε ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;

Έχετε λάβει καθόλου υπ’ όψιν σας ότι η επιθετική συμπεριφορά που προκαλείται από τον θόρυβο ενέχει τον κίνδυνο να εκτονωθεί με την μορφή κατατρόπωσης της κυβέρνησής σας στις επόμενες εκλογές;

ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ αγαπητά ΑΛΛΑ ΚΟΜΑΤΑ γιατί δεν λέτε τίποτα για το μεγάλο αυτό πρόβλημα των πολιτών; Και δεν διαφοροποιείστε στο κομμάτι αυτό από την παρούσα συντηρητική κυβέρνηση προτείνοντας ριζοσπαστικές λύσεις;

ΑΓΑΠΗΤΕ ΔΗΜΑΡΧΕ της πεθαμένης νεραντζιάς χ&στήκατε για τα προβλήματα των πολιτών του δήμου σας στην κυριολεξία. Το μόνο που κάνετε είναι να κόβετε μερικά εύοσμα δένδρα και να φυτεύετε άλλα στην θέση τους εξαφανίζοντας έτσι το τελευταίο στοιχείο στην πόλη που έδινε στον αέρα μας το άρωμά του κουκουλώντας λίγο την μυρωδιά των καυσαερίων γύρω μας.

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ για το τέλος άφησα εμάς που όλο μας φταίνε οι κυβερνήσεις και οι άλλοι και ποτέ δεν κάνουμε κάτι για τα προβλήματα που έχουμε, τι κάναμε για να μειώσουμε τους βλαπτικούς παράγοντες που προκαλούμε όπως και τον ΘΟΡΥΒΟ;

Χ&στήκαμε και εμείς με την σειρά μας αφού για να κάνουμε κάτι καλό χρειαζόμαστε την επιβολή ως μέσο πειθούς και το κράτος να έρχεται ως πατερούλης για να μας τραβάει το αυτί και δεν μπορούμε να πρωτοτυπήσουμε για μια φορά δείχνοντας εμείς με την συμπεριφορά μας τον δρόμο της ανεκτής συμβίωσης και της συλλογικής δράσης.

ΦΤΟΥ ΜΑΣ γαϊδούρια ΜΗΝ ΜΑΣ ΜΑΤΙΑΣΩ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ κυβερνήσεις, δημαρχέσους (δική μου λέξη μην την ψάξετε σε λεξικό), πολίτες !!!

Th.S.

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΕΡΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

galaΑυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι ένας κόσμος που υπάρχει με τον τρόπο που κάποιοι θέλουν να υπάρχει, και εμείς δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά μια απόλυτα συνεπής εικόνα αυτών των «θέλω».

Τον αληθινό κόσμο, που τώρα ούτε που τον φανταζόμαστε, μπορούμε να τον εντοπίσουμε και να τον αναδείξουμε αν διαπιστώσουμε πως οι αξίες είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που με προσοχή μας επιβάλλουν και υποβάλλουν οι αντιλήψεις κάποιων· όλα αυτά τα χρόνια των ανθρώπων που πέρασαν, που είναι εδώ και που έρχονται.

Η φύση μας δείχνει με τον πιο εναργή τρόπο ότι αυταπάτη είναι αυτό που κοιτάμε γιατί απλώς κοιτάμε και δεν έχουμε μάθει να βλέπουμε, να εντοπίζουμε, να ψάχνουμε. Όσο περισσότερο ασχοληθούμε με ένα θέμα, τόσα περισσότερα θα προβάλλουν μπροστά μας υπό μια βασική προϋπόθεση όμως : να ασχολούμαστε με μυαλό ανοικτό σε οτιδήποτε είναι ξένο με τις εμπειρίες μας, τις αντιλήψεις μας και τα πιστεύω μας και πάντα με βλέμμα διερευνητικό και διάθεση καλόπιστη.

Η επί σειρά ετών ερασιτεχνική ενασχόλησή μου με την κοσμολογία και τις νέες θεωρίες της φυσικής μου δίνει ισχυρά επιχειρήματα ενάντια σε όσους ευαγγελίζονται την διατήρηση του κοινωνικού συστήματος με τις υπάρχουσες συνθήκες. Όσο περισσότερο βυθίζομαι σε θέματα φυσικής τόσο περισσότερο πείθομαι ότι ο κόσμος δεν χρειάζεται να αλλάξει, απλώς χρειάζεται να γίνει αντιληπτός στην πραγματική του διάσταση. Πέρα από τις πρακτικές εφαρμογές που μας έδωσαν οι νέες θεωρίες στην καθημερινή ζωή, οι προεκτάσεις που μπορεί να έχουν στο επίπεδο της κοινωνίας είναι καταλυτικές. Όλοι κάνουν το λάθος να ζητούν να αλλάξει ο κόσμος, το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό, ούτε οι προσπάθειές πρέπει να εντείνονται προς αυτόν τον σκοπό. Η αληθινή ελπίδα είναι ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα μπορέσει να συντονισθεί με την πραγματική του διάσταση, με την ουσία του, σιγά – σιγά στην αρχή με μικρά βήματα …

Ποια όμως είναι η ουσία του κόσμου; Και γιατί αν γίνει κοινός τόπος θα αλλάξουν ανεπιστρεπτί οι παρούσες συνθήκες; Στην δεκαετία του 1920 μια επανάσταση συγκλόνισε την επιστημονική κοινότητα. Ο παρατηρητής έπαψε να είναι ανεξάρτητος από το γεγονός που παρατηρούσε και η μέχρι τότε αντίληψή μας για τον κόσμο άλλαξε. Δόθηκε επιτέλους η επιστημονική βάση για να επαναπροσδιορισθεί η σχέση μας με τον κόσμο γύρω μας και να τοποθετηθεί στην πραγματική της διάσταση.

Η κβαντική θεωρία, που τελευταία επιτέλους διδάσκεται και στα σχολεία, μας δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο ότι η συνείδησή μας είναι αυτή που παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο στην ίδια την ουσία της φυσικής πραγματικότητας. Οι νέες ιδέες για την φύση της σκέψης και την πραγματικότητα του εξωτερικού κόσμου είναι εκπληκτικές. Η κβαντική θεωρία μας έδωσε τις ακτίνες λέιζερ, το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, το τρανζίστορ, τους υπεραγωγούς και την πυρηνική ενέργεια, μας εξήγησε την δομή των άστρων που έχουν καταρρεύσει και ταυτόχρονα άλλαξε για πάντα την οπτική μας για τα πράγματα.

Στην δεκαετία του ’20 διαπιστώθηκε (με πρωτεργάτη τον Bohr) ότι δεν υπακούουν όλα τα υλικά αντικείμενα αυστηρά στους νόμους της μηχανικής, τους νόμους που αναγκάζουν τους πλανήτες να κινούνται στις τροχιές τους. Ανακαλύφθηκε ότι ο μικρόκοσμος του ατόμου είναι χαοτικός. Τα ηλεκτρόνια δεν φαίνεται να ακολουθούν συγκεκριμένες τροχιές ξεφυτρώνουν εδώ και εκεί χωρίς συγκεκριμένη αιτία, και με τον τρόπο αυτό η συνήθης ύλη της καθημερινής μας εμπειρίας διαλύεται σε μια δίνη φευγαλέων φανταστικών εικόνων…

Βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής θεωρίας είναι η αβεβαιότητα, η μη προβλεψιμότητα. Βάσει αυτής της αρχής της αβεβαιότητας (Heisenberg) δεν μπορούμε να ξέρουμε ταυτόχρονα και την θέση και την κίνηση ενός υποατομικού σωματιδίου. Έτσι αν ο παρατηρητής ζητάει την θέση του ατόμου μπορεί να την βρει, αν ζητάει την κίνησή του (ή πιο σωστά την ορμή του) τότε πάλι μπορεί να βρει ένα άτομο με κάποια ταχύτητα. Ποτέ όμως ο παρατηρητής δεν θα παρατηρήσει ένα άτομο που κινείται από μία θέση σε άλλη, η πραγματικότητα που διαμορφώνεται για την παρατήρηση δεν είναι ανεξάρτητη από την βούληση του παρατηρητή. Το σωματίδιο θα το δει ο παρατηρητής εκεί που αναμένει να το δει χωρίς όμως ποτέ να γνωρίζει την κίνηση που διέγραψε το σωματίδιο για να βρεθεί εκεί που αναμενόταν. Τα σωματίδια παρουσιάζουν συμπεριφορά φαντάσματος, βρίσκονται σε πολλές θέσεις ταυτόχρονα δηλαδή σε μια υπέρθεση καταστάσεων. Η στιγμή της μέτρησης είναι αυτή που καταστρέφει την υπέρθεση και την αβεβαιότητα (ενδιαφέρουσα άποψη για την επαλληλία των καταστάσεων αυτών έχει και το πείραμα με την γάτα του Schrodinger).

Ο Bohr θεωρούσε ότι η συσχέτιση είναι ιδιότητα του κόσμου που βρισκόμαστε και τα συσχετισμένα σωματίδια είναι θεμελιώδη κομμάτια του ίδιου κβαντικού συστήματος. Τα σωματίδια ανεξάρτητα του πόσο απέχουν και χωρίς να ανταλλάσσεται κανένα μήνυμα μεταξύ τους συνεργάζονται κατά την στιγμή της μέτρησης. Έτσι η γνώση της κβαντικής κατάστασης ενός σωματιδίου (η θέση του φερ’ ειπείν) αποκαλύπτει την κβαντική κατάσταση και του άλλου.

Ο Einstein αμφισβήτησε αυτή τη θεωρία αφού «ο Θεός δεν παίζει ζάρια» και προσπάθησε να αποδείξει ότι κάθε γεγονός έχει μια συγκεκριμένη αιτία. Επέμενε ότι ο κόσμος μας αποτελείται από διακριτά πράγματα που συνυπάρχουν ανεξάρτητα από τις παρατηρήσεις μας και με ένα πείραμά του (το πείραμα EPR από τα αρχικά των φυσικών που το επινόησαν) την δεκαετία του ’30 υποστήριζε ότι από την διάσπαση ενός σωματιδίου προκύπτουν δύο αντιθέτως περιστρεφόμενα σωματίδια (π.χ. φωτόνια) που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Για να συμβεί αυτό θα έπρεπε τα δύο αυτά σωματίδια που προκύπτουν να συνυπάρχουν πραγματικά τη στιγμή που χωρίσθηκαν έχοντας αλληλεπιδράσει μεταξύ τους έτσι ώστε να διατηρούν τις περιστροφές τους (spin) στο χρόνο. Έτσι μια μέτρηση στο πρώτο σωματίδιο, μας κάνει να προβλέψουμε με βεβαιότητα την τιμή της αντίστοιχης συνιστώσας του στο άλλο σωματίδιο (αντίθετη με αυτή του πρώτου).

Σύμφωνα με το πείραμα τα σωματίδια δεν είναι φαντάσματα και η κβαντική θεωρία δεν είναι πλήρης αφού δεν εξηγεί πως το ένα σωματίδιο επηρεάζει το άλλο ειδικότερα αφού σύμφωνα με αυτή το spin του σωματιδίου που μετράμε δεν είναι καθορισμένο και δεν συνέβει την στιγμή του διαχωρισμού αλλά ορίζεται την στιγμή της μέτρησης. Έτσι την στιγμή της μέτρησης θα πρέπει η μέτρηση στο ένα σωματίδιο να ορίζει ακαριαία την τιμή του spin στο άλλο σωματίδιο όσο μακριά και να βρίσκεται αυτό. Μια τέτοια αλληλεπίδραση όμως είναι ταχύτερη από την ταχύτητα του φωτός και αντίθετη στην θεωρία της σχετικότητας. Ο Einstein έθεσε υπό αμφισβήτηση τις νέες αντιλήψεις.

Στην συνέχεια ο John Bell απέδειξε το ’60 ότι μεταξύ διαχωρισμένων συστημάτων υπάρχει ένας βαθμός συνεργασίας ο οποίος δεν μπορεί να υπερβαίνει μια συγκεκριμένη μέγιστη τιμή, ειδικότερα σύμφωνα με τις απόψεις του Einstein. Αντιθέτως η κβαντική θεωρία ορίζει ότι το όριο αυτό πρέπει να ξεπερνιέται.

Το 1982 ο Alain Aspect στο πανεπιστήμιο των Παρισίων με ένα πείραμά του για το όριο αυτό έκρινε την διαφωνία των Bohr – Einstein.

Ο Einstein έχασε.

Δεν είμαστε ανεξάρτητοι από αυτό που παρατηρούμε γύρω μας και η αντίληψή μας είναι αυτή που μπορεί σαφέστατα να επηρεάσει το παρατηρούμενο. Εάν το επιθυμητό είναι ένας κόσμος για όλους τότε είναι «κβαντικά» σίγουρο ότι όσο περισσότερο κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση τόσο περισσότερο το παρατηρούμενο θα είναι ένας τέτοιος κόσμος.

Όταν ο Νταλί αποτύπωσε την αγαπημένη του Γκαλά στον ομώνυμο πίνακα έδειξε με μοναδικό τρόπο την ουσία του είναι μας, μια σύνθεση στροβιλιζόμενων φαντασμάτων, τόσο αποφασιστικών για το τι πρεσβεύουν, όσο εμείς θέλουμε να είναι.

Αν όλοι καταλάβουμε την κβαντική ενότητα του κόσμου μας και τις πυκνώσεις ενέργειας που συνιστούμε τις οποίες βάσει των αισθήσεών μας τις αντιλαμβανόμαστε ως ξεχωριστές οντότητες, τότε η γνώση του τι πραγματικά είμαστε και του τι μπορεί να γίνουμε ξεπερνά κάθε φαντασία και η ενιαία και αδιαίρετη ενότητα θα πάρει στην κοινωνία μας την θέση που της αξίζει…

Th.S.

…TO VOTE OR NOT TO VOTE ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ…

Άλλο ένα βράδυ με τις σκέψεις. Αυτές που έρχονται στο μυαλό την ώρα ακριβώς που πρέπει να «αδειάζει» από όλα. Τότε που όλες οι λέξεις, όλες οι εικόνες, όλα όσα ειπώθηκαν ή δεν ειπώθηκαν μέσα στην μέρα φωνάζουν ότι είναι αδύνατο να τα αγνοήσω. Τότε που η αντίληψη για τα πράγματα προσπαθεί να τακτοποιήσει με ωραίες λέξεις όλα τα βρώμικα νοήματα τούτου του κόσμου μπας και καταφέρει λίγο να τον ομορφύνει.

Είναι η αγάπη βλέπεις που με οδηγεί εδώ και η ανάγκη να συναισθάνομαι πέρα από το φαίνεσθαι, πάνω από το είναι και βαθιά μέσα στα πράγματα, ψάχνοντας πάντα το γιατί, ειδικότερα σε καταστάσεις που για όλους φαίνεται να είναι αυτονόητες, σε συμπεριφορές που για όλους φαίνεται να είναι αναμενόμενες, σε σκέψεις που για όλους φαίνεται να είναι κοινός τόπος. Η τάση μου να τα αμφισβητώ όλα και να τραβάω τον δρόμο της δικής μου αντισυμβατικότητας και η απόλυτη ανάγκη να μπορώ να νιώθω ελεύθερη από κανόνες, από πρέπει, από τάσεις.

Κάποτε ήταν εφικτό να σταματώ κάθε σκέψη όταν γινόταν άκρως ενοχλητική, τώρα όμως όχι. Ίσως φταίει το πέρασμα των χρόνων όπου πιο έντονα από ποτέ με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο κοντά έρχεται η ημερομηνία λήξης. Άλλοι από μας λίγο πιο νωρίς, άλλοι λίγο αργότερα θα παραδώσουμε στους επόμενους …. ένα κόσμο σιχαμερό, ένα κόσμο που απάνθρωπα φτιάχνεται για κάποιους ανθρώπους …. από άλλους «ανθρώπους». Και δεν φταίνε μόνο οι μεγάλοι αυτού του κόσμου. Αυτοί έχουν αντίστοιχα ένα «μεγάλο» μερίδιο ευθύνης. Φταίμε και εμείς οι πολλοί μικροί που με τα πολλά «μικρά» μερίδια ευθύνης που μας αναλογούν συνθέτουμε τελικά το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του κόσμου, είμαστε άλλωστε περισσότεροι από τους μεγάλους… Ως παθητικοί δέκτες δεχόμαστε κάθε είδους επιβολή είτε γιατί άλλοτε βολευόμαστε, είτε γιατί άλλοτε φοβόμαστε, είτε γιατί δεν είμαστε ικανοί να βρούμε τον άλλο δρόμο αυτό της συλλογικότητας, της μη αδιαφορίας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.

«Τι όμορφο και έξυπνο κοριτσάκι! Φτου σου μάτια μου, να μεγαλώσεις, να παντρευτείς να κάνεις δικά σου παιδιά και να γίνεις ένας χρήσιμος άνθρωπος για την κοινωνία» , αυτές και άλλες οδηγίες χρήσης για τη ζωή μου άκουγα από παιδί και θυμάμαι, σαν να ‘ναι τώρα, που κοίταζα με φρίκη τις καρικατούρες που ξεστόμιζαν αυτά τα λόγια και ευχόμουν ενδόμυχα να μην τους μοιάσω ποτέ. Γιατί βλέπεις είναι αυτό το διαχρονικό «χρήσιμο» των συμβιβασμένων, φοβισμένων, ανίκανων για υπέρβαση ανθρώπων (τότε απλώς το συναισθανόμουν, τώρα το έχω αναλύσει πλήρως) που μας έφερε εδώ που είμαστε.

Δεν έκανα τίποτα από αυτά που μου έλεγαν, όχι από αντίδραση αλλά από αγάπη, και ενσυνείδητα επέλεξα την ανόθευτη ματιά στα πράγματα γιατί αυτή μπορεί να οδηγεί με τον απλό – και γι’ αυτό μεγαλειώδη τρόπο της – σε μοναδικές αλήθειες.

Και γιατί όλα αυτά; Για μια ψήφο! Ναι γιατί κάθε φορά που νιώθω ότι αμφιταλαντεύομαι για την λήψη μιας απόφασης που μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση τις αξίες και τα πιστεύω μου, τότε μου έρχονται όλα τα παραπάνω και προσπαθώ να είμαι συνεπής τουλάχιστον με το ότι δεν θα δεχθώ ποτέ από κανέναν να μου δώσει οδηγίες χρήσης για το τι πρέπει να κάνω και δεν θα προσπαθήσω ποτέ να δώσω αντίστοιχα σε κανέναν οδηγίες τι να κάνει αφού πιστεύω ότι όλοι πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις μας. Όσο λοιπόν με αφορά : Να πάω λοιπόν να ψηφίσω ή όχι; Αν πάω να ψηφίσω, να ψηφίσω «εναλλακτικά» ή όχι; Αν ψηφίσω νομιμοποιώ ένα σύστημα απάνθρωπο ή όχι;

Έπειτα από όλες τις παραπάνω σκέψεις ή αλήθεια είναι απλή και αυτονόητη : Θα πάω να ψηφίσω γιατί δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη κατάσταση από αυτή που κάποιοι πονηρά διαμορφώνουν και οδηγεί σε έναν αδιάφορο κόσμο. Δεν θα ψηφίσω «εναλλακτικά» κάποια φερέλπιδα κόμματα γιατί η όποια ελπίδα θα μπορούσαν να φέρουν εξαντλήθηκε στην στήριξή τους από κάποια μέσα που ευαγγελίζονται την αλλαγή του σκηνικού ενώ γνωρίζουμε πως το όνομα των ιδιοκτητών τους έχει πολλάκις εμπλακεί σε ένα σωρό λοβιτούρες και έχουν (όπως πάντα είχαν) ως στόχο μόνο την τσέπη την δική τους και των «μεγαλύτερων» αφεντικών τους και γνωρίζουμε επίσης ότι για κάποιους δημοσιογράφους τους έχει ακουσθεί ότι είναι «τσιράκια» μεγάλων δυνάμεων που πολύ τις βολεύει η απαξίωση του πολιτικού σκηνικού. Άλλωστε το «διαίρει και βασίλευε» πάντα έφερνε αποτελέσματα. Ναι η ψήφος μου κατά μια έννοια θα μπορούσε κάποιος να πει ότι νομιμοποιεί ένα σκάρτο σύστημα, αλλά είχα και έχω την αίσθηση πως το σύστημα δεν είναι κάτι έξω από εμάς, εμείς το φτιάχνουμε και εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να το αλλάξουμε μόνο αν το γνωρίζουμε καλά και αν λειτουργήσουμε μέσα από αυτό χωρίς ποτέ να ταυτιστούμε μαζί του. Άλλωστε δεν μπορώ να παραβλέψω πως αν πολλά «μικρά» μερίδια ευθύνης ταυτόχρονα αλλάξουν την οπτική τους για τον κόσμο τότε όποιος και αν είναι ο εκλεγμένος, όποια δομή και αν υπάρχει δεν μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο από το να γίνουν πραγματικότητα οι επιθυμίες της ενότητας…

Th.S.