Αρχείο για Οκτώβριος 2009

ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗΣ ΜΕ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΡΙΩΝ ΒΟΜΒΩΝ ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Όσο οι επιστήμονες εξετάζουν στρατηγικές για να αποτραπούν απειλές από αστεροειδείς, μια έκρηξη που συνέβει στις 8 Οκτωβρίου στο νότιο τμήμα της Ινδονησίας (Sulawesi) aπελευθέρωσε ενέργεια 50.000 τόνων TNT.

Η εκλυθείσα ενέργεια -κατά μια εκτίμηση της NASA- ήταν τρεις φορές ισχυρότερη από την βόμβα που έπεσε στην Χιροσίμα αλλά δεν προκλήθηκε ζημιά λόγω του μεγάλου ύψους που συνέβει. Σύμφωνα με τον Peter Brown, αστρονόμο του πανεπιστημίου Οντάριο του Καναδά η έκρηξη συνέβει 20 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε σχετικό video εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=yeQBzTkJNhs&videos=jkRJgbXY-90

και να διαβάσετε σχετικά εδώ :

http://neo.jpl.nasa.gov/news/news165.html

http://neo.jpl.nasa.gov/

Πόσο εύθραυστοι είμαστε!! από κάθε άποψη…

Th.S.

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ : ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΥΠΩΝ ΤΩΝ ΗΛΩΝ

homosexual1

Χθες 26/10/2009 στο Λίβερπουλ σημειώθηκε επίθεση από ομοφοβικούς εναντίον ενός εκπαιδευόμενου αστυνομικού.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά :

http://www.guardian.co.uk/uk/2009/oct/26/trainee-policeman-homophobic-attack-liverpool

Γιατί ο κόσμος αντιδρά με τον τρόπο αυτό ενάντια σε ανθρώπους που επιλέγουν να εκφράζουν με όποιο τρόπο επιθυμούν την σεξουαλικότητά τους; Τι είναι αυτό που τους φοβίζει, τους εκνευρίζει, τους κάνει να συμπεριφέρονται ως μη άνθρωποι;

Υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις για το θέμα της ομοφυλοφυλίας :

Η πρώτη ορίζει την ομοφυλοφυλική έλξη ως φυσιολογική έκφανση της σεξουαλικότητας που έχει την ίδια βαρύτητα με την ετεροφυλοφιλική, όπως ακριβώς οι αριστερόχειρες θεωρούνται ως φυσιολογική ανθρώπινη απόκλιση (American Psychiatric Association, 1973, 1980).

Η δεύτερη προσέγγιση όριζε την ομοφυλοφιλία ως παθολογική κατάσταση προσπαθώντας να την προσδιορίσει ως αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων όπως η προγεννητική ορμονική υπο- ή υπερλειτουργία, υπερβολική μητρική αγάπη, απουσία της πατρικής αγάπης κ.ά (Krafft-Ebbing, Rado, Bieber, Socarides, Ovesey)

Η τρίτη προσέγγιση θεωρούσε την ομοφυλοφυλία ως πράξη ανωριμότητας, μια παροδική φάση η οποία αποσβένεται με την σεξουαλική ωρίμανση που οδηγεί στην ετεροφυλοφιλία (Sigmund Freud : Τρεις πραγματείες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας).

Σύμφωνα με μια μελέτη του Hamer που δημοσιεύθηκε το 1993 στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό Science, η ανδρική ομοφυλοφιλία συνδέεται γενετικά με μια συγκεκριμένη θέση του φυλετικού χρωμοσώματος Χ, τη θέση Χq28. Με αυτή την έννοια, η μελέτη αυτή υποστηρίζει ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια κληρονομούμενη νόσος που μεταφέρεται από τη μια γενιά στην επόμενη με ένα γονίδιο. Η άποψη αυτή αρχικά γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από οργανώσεις ομοφυλόφιλων σε ολόκληρο τον κόσμο. Γρήγορα όμως καταρρίφθηκε ως αβάσιμη από την επιστημονική κοινότητα αφού το εύρημα αυτό δεν επαναλήφθηκε σε επόμενες ανεξάρτητες έρευνες, απαραίτητη προυπόθεση για την αποδοχή του από την επιστημονική κοινότητα, γεγονός που και ο ίδιος ο Hamer αναφέρει.

Να προσθέσω δε ότι αν μια ιδιομορφία στο χρωμόσωμα είναι ο λόγος για την ανδρική ομοφυλοφιλία τότε πως εξηγείται η γυναικεία;

Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι η ομοφυλοφιλία δεν συναντάται μόνο το δικό μας είδος. Στο Όσλο στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας τον Οκτώβριο του 2006 έλαβε χώρα μια πρωτότυπη έκθεση που τεκμηρίωνε την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά στα ζώα. Ο Γκρέιρ Σέλι (επικεφαλής της ομάδας που διοργάνωσε την έκθεση) είπε ότι «Η ομοφυλοφιλία έχει παρατηρηθεί σε περισσότερα από 1.500 είδη του ζωϊκού βασιλείου και έχει τεκμηριωθεί για 500 από αυτά».

Ο Έριχ Φρομ λέει ότι το φύλο είναι μια κοινωνική κατασκευή και προσωπική μου άποψη είναι ότι τελικά εστιάζουμε πάλι σε λάθος σημείο.

Γιατί στοχοποιείται η έκφραση της σεξουαλικής συμπεριφοράς; γιατί πρέπει να γίνεται αντικείμενο ιδιαίτερης μελέτης; Τελικά γιατί μας ενδιαφέρει -ακόμα τουλάχιστον- να βρούμε τις αιτίες της ομοφυλοφιλίας; Ποιός επιθυμεί να προσδιορίσει επακριβώς τις αιτίες και τι ελπίζει να πετύχει με αυτό;

Υπάρχει μια απλή – απλότατη προσέγγιση που αποτελεί την προσωπική μου θεώρηση για το θέμα.

Η μία πλευρά εξετάζει την ατομική σκοπιά του θέματος και θεωρώντας ολιστικά τον άνθρωπο ως συνδυασμό ψυχής και σώματος, απορρίπτει τον όρο ομοφυλοφιλία ως φαντασιακή κατάσταση και εντάσσει οποιαδήποτε σεξουαλική συμπεριφορά είτε στην απόλυτη αναζήτηση της ηδονής είτε την θεωρεί ως μέσο πραγμάτωσης της ψυχικής ανάτασης. Έτσι για μένα η ατομική σεξουαλική συμπεριφορά που έχει ως στόχο την ηδονή είναι απόλυτα αποδεκτή εφ’ όσον υπάρχει η συναίνεση των δύο ή όλων των μερών και δεν είναι αποτέλεσμα εκβιαστικής ή άλλης καταναγκαστικής βούλησης, ενώ από την άλλη εξίσου αποδεκτή είναι η σεξουαλικότητα που περνάει από το στάδιο της απλής ηδονής και  εκφράζεται ως μέσο για την εξέλιξη της ψυχής. Ευνόητο δε είναι ότι οποιοσδήποτε συνδυασμός είναι εξίσου αποδεκτός.

Η δεύτερη πλευρά εξετάζει την κοινωνική σκοπιά του θέματος και βάζει στο μικροσκόπιο την κατηγοριοποίηση οποιουδήποτε πράγματος -άρα και την ομοφυλοφιλία- θεωρώντας την κατηγοριοποίηση αυτή είτε ως μέσο περιθωριοποίησης, είτε ως μέσο επίτευξης σκοπών. Έτσι κατηγοριοποίηση εκφράζει έναν διττό στόχο εξυπηρέτησης αφού είτε συμβάλλει στην στοχοποίηση και απομόνωση ομάδων ανθρώπων είτε δημιουργεί τις προϋποθέσεις προώθησης κοινών σκοπών εις βάρος άλλων ανθρώπων (π.χ. αυτοαποκαλούμαι ομοφυλόφιλος και βοηθώ μόνο τους ομοϊδεάτες μου ή αυτοαποκαλούμαι ετεροφυλόφιλος και στοχοποιώ οποιονδήποτε δεν είναι όπως εγώ). Και οι δυό εκδοχές είναι αποτρόπαιες, απάνθρωπες και ανελεύθερες και οδηγούν σε συμπεριφορές όπως αυτή που εκδηλώθηκε στο Λίβερπουλ.

Τέλος θέλω να επιχειρήσω έναν κοινωνικά ισοδύναμο παραλληλισμό με αυτόν που διατύπωσε ο Maslow για το άτομο. Έτσι όπως ο άνθρωπος που ικανοποιεί τις βασικές του ανάγκες προχωρεί σταδιακά προς την στην αυτοπραγμάτωση (self actualisation), έτσι και οι κοινωνίες αφού διασφάλισαν στο μέγιστο τις λειτουργίες απρόσκοπτης αναπαραγωγής τους, προχωρούν -με πολλά εμπόδια είναι γεγονός- προς την αυτοπραγμάτωσή τους και ένα σημείο προς αυτόν τον σκοπό είναι η κατάλυση των διαφορετικοτήτων. Σε αυτή την βάση η συζήτηση που έχει ανοίξει για την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια (και την οποία θα εξετάσω σε επόμενο άρθρο) ουσιαστικά είναι μια συζήτηση που έχει σκοπό να παρατείνει το κακό πρόσωπο της κοινωνίας μας. Σαν προβληματισμό θέτω το ερώτημα αν θα ήταν καλύτερο τα παιδάκια υποανάπτυκτων χωρών που γίνονται αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης από υποκριτές δυτικούς ή τα παιδάκια που βιώνουν τρομοκρατία και απόρριψη σε οποιοδήποτε περιβάλλον ναυιοθετούνται από ομοφυλόφιλα ζευγάρια που το μόνο που έχουν να δώσουν είναι ΑΓΑΠΗ!!

Άνθρωποι δέσμιοι ιδεοληψιών, ιδεοψυχαναγκαστικών συμπεριφορών, που οδηγούν σε επιθετική συμπεριφορά ή που οδηγούν στην αδήριτη ανάγκη να ορίζουν ως διαφορετικότητα κάθε τι που δεν είναι απόλυτα συμβατό με τις πλειοψηφίες που διαμορφώνουν και να προσπαθούν να βρουν επιστημονικές εξηγήσεις για μια αυτονόητη κατάσταση του δυισμού μας (ψυχή, σώμα) χάνοντας την εστίασή τους από την ουσία της αμοιβαιότητας της ελευθερίας και της συλλογικότητάς μας και δημιουργώντας κοινωνικές συνθήκες ασύμβατες με τις έννοιες αυτές.

Th. S.

GOVERNANCE VS GOVERNMENT

govern

Όροι και πάλι όροι και ξανά-εφευρίσκουμε όρους για να αλλάζουμε συνεχώς τις λέξεις και να πετυχαίνουμε τί; Σήμερα θέλω να εξετάσω τους όρους governacne και government.

Γιατί χρειάζονται δύο όροι όταν ο κόσμος αυτό που σκέφτεται ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα; Οι πολίτες θέλουν αποτελεσματική διακυβέρνηση χωρίς βέβαια να ενδιαφέρονται και να ψάχνουν σε βάθος τους όρους που εισάγονται. Δυστυχώς οι πολίτες είναι αυτό που λέμε «του κασίδη το κεφάλι», όπου δοκιμάζονται διάφορες μεταλλασσόμενες μορφές μηχανισμών που έχουν ως στόχο τι; Ποιούς ενδιαφέρουν οι όροι και γιατί;

Ας τα δούμε με την σειρά.

Διαβάζοντας το Key Concepts του Adrew Heywood και το άρθρο των G. Peters και J. Pierre στην Journal of Public Administration Research and Theory και άλλα σχετικά άρθρα, σημειώνω ότι ο όρος governance εισήχθη ως διάκριση προς τον όρο government από τους ταγούς του New Public Management και χρησιμοποιείται ως ευρύτερη έννοια του όρου government προκειμένου να προδιαγράψει διάφορους τρόπους με τους οποίους οργανώνεται η κοινωνική ζωή. Έτσι η government θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αποτελεί μια μόνο πτυχή της governance (Rhodes 1996).

Κυρίαρχες αρχές του όρου governance είναι οι αγορές, η ιεραρχία και τα δίκτυα και χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει το κράτος από την κοινωνία και για να περιγράψει την εξέλιξη νέων μορφών δημόσιου management και την αύξηση των ΣΔΙΤ (έχω μιλήσει για τα ΣΔΙΤ και τα κακά τους σε προηγούμενο άρθρο). Εν κατακλείδι, χρησιμοποιείται για να περιγράψει λιγότερη government και περισσότερο αγορά. Είναι η αποποίηση των ευθυνών από το κράτος η μεταβίβασή τους σε θεσμούς και πρόσωπα που ελέγχεται κατά πόσο εξυπηρετούν το κοινό, συλλογικό σκοπό. Είναι μια νεοφιλελεύθερη άποψη για την λειτουργία του κράτους και η εμμονή στην έννοια των «commons» (σε κάποιο άλλο άρθρο μου θα εξηγήσω σχετικά με αυτά) και την αγγλοσαξωνική σκέψη.

Από την άλλη ο όρος government χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα σύστημα αυστηρότερου ελέγχου και υπό την έννοια αυτή ως μηχανισμού που εισάγει κανόνες και έχει ως κεντρικό του χαρακτηριστικό την ικανότητα να υποκινεί και να εφαρμόζει συλλογικές αποφάσεις. Ο όρος, σε αντιδιαστολή με τον όρο governance, απαντάται σε όλους τους θεσμούς π.χ. σχολεία και αναφέρεται στις θεσμικές διαδικασίες που λειτουργούν σε εθνικό επίπεδο για να διασφαλίσουν τον δημόσιο χαρακτήρα και να προωθήσουν την συλλογική δράση.

Τι βλέπω εγώ; είναι απλό, νέες μορφές και όροι εισάγονται και αυτό μπορεί να γίνετα με «αγαθό» σκοπό και προκειμένου να αντιμετωπισθούν διάφορα κακά του προηγούμενου συστήματος, κάτι που όμως είναι βέβαιο ότι στο τέλος δεν επιτυγχάνεται. Ο λόγος είναι απλός, οι stakeholders (με περιπαικτική διάθεση χρησιμοποιώ τον όρο) βρίσκουν πάντα τρόπους είτε να προδιαγράφουν τους νέους όρους επ ωφελεία τους, αφού τους έχει δοθεί η δυνατότητα συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων, είτε να ενσωματώνουν όσους έχουν βρεθεί στην θέση αυτή προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.

Τέλος αυτό που θέλω να πω σε όλους όσοι σκέφτονται ότι μια αλλαγή σε έναν όρο και μια εφαρομογή αυτών που εισάγει είναι απαραίτητη, ότι είναι καλό να εισάγουν στις τακτικές τους και την Συγκριτική Πολιτική. Έτσι μόνο, εξετάζοντας πολύ προσεκτικά διάφορα περιβάλλοντα στα οποία έχουν ήδη εφαρμοσθεί οι νέοι -παραπλανητικοί όσον αφορά στο αληθινό συλλογικό συμφέρον των πολιτών- όροι θα μπορούν είτε να τους υιοθετούν προσαρμόζοντάς τους όμως προς την κατεύθυνση της μη απεμπόλησης των συλλογικών δικαιωμάτων των πολιτών, είτε να μην τους υιοθετούν και να εξελίσσουν το υφιστάμενο σύστημα προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε κάθε περίπτωση, πριν από κάθε εφαρμογή απαιτείται βαθιά γνώση, πρόβλεψη των συνεπειών, ενδελεχής οργάνωση και διατύπωση σεναρίων, επαναρρύθμιση και το ουσιαστικότερο όλων απερίσπαστη αφοσίωση.

Προτείνω δε να μελετήσετε ως παράδειγμα κακής εφαρμογής των παραπάνω την Αγγλία και (έκπληξη!!) καλής εφαρμογής την Αμερική (του Ομπάμα εννοώ όχι των προηγούμενων).

Th. S.

ENA ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

gymnos_basilias

Να τη πάλι η προσφιλής συνήθεια του μυαλού μου. Ξεπετάγονται οι ερωτήσεις ξαφνικά -επικαιρότητος δοθείσης- και αρχίζουν να με τριβελίζουν διαρκώς. Μόνη διέξοδος ο διάλογος με εμένα, άντε το πολύ και με τον Σταύρο μιας είναι ο μόνος από όσους ανθρώπους γνωρίζω (και είναι πάρα, μα πάρα πολλοί) που με έχει κερδίσει με την κρίση του, την Νιτσεϊκή αγάπη του για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, και την απαλλαγμένη από μικρότητες, στραμμένη στο συλλογικό καλό βαθιά σκέψη του αποδεικνύοντας όλα τα παραπάνω καθημερινά χωρίς πολλά – πολλά λόγια, με πράξεις κυρίως.

Οι ρόλοι πολλοί : εγώ λογική, εγώ συνήγορος του διαβόλου, εγώ συναισθηματική, εγώ επιθεωρητής Κλουζώ να ψάχνω για να βρω τις κρυμμένες πτυχές … εγώ, με εμένα και τον εαυτό μου να ανοίγω περίεργους διαλόγους, με τις πιο ενοχλητικές, απρόβλεπτες, εξωφρενικές απαντήσεις εξαντλώντας κάθε γνώση που έχω αποκτήσει, ψάχνοντας κάθε γνώση που μπορεί να βοηθήσει, οδηγώντας με στο χείλος άγρυπνων νυκτών και βασανιστικών ημερών, είτε μέχρι να δώσω την τελική εξήγηση (αυτή που θα ορίσει το στίγμα μου στον ετερο-διαμορφωμένο χωροχρόνό μου, συμβάλλοντας στην ειρήνη με το μυαλό μου) είτε μέχρι τελικής πτώσεως των δυνάμεών μου και οριστικής παραίτησής  μου λόγω εξουθένωσης.

Κοιτάζω το ημερολόγιο. Έχει περάσει μια 15ετία που έχασα τους πολυαγαπημένους γονείς της μητέρας μου.

Το παρακάτω κείμενο είναι αφιερωμένο στην γιαγιά μου και τον παππού μου, ανθρώπους που έχω στην καρδιά μου και το μυαλό μου για πάντα, ανθρώπους που μου έδειξαν το αληθινό νόημα της λέξης αγάπη . Τα παραμύθια που μου έλεγε η γιαγιά μου τα θυμάμαι πάντα με νοσταλγία.

Αυτή τη φορά  θυμάμαι το παραμύθι «Τα ρούχα του Βασιλιά» και τον επεισοδιακό τρόπο εξιστόρησής του και προσαρμόζοντάς το στο τώρα μου ξεκινάω το διάλογό μου…

Και έτσι ξαναζώ τις πανέμορφες στιγμές στο χωριό μου με την πολυαγαπημένη μου γιαγιά που ξεκίναγαν πάντα με την φράση …κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ’ της κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινήσει…  :

Th (εγώ). : Τελικά ο βασιλιάς είναι γυμνός;

S. (εγώ ως οποιοσδήποτε άλλος) : Να υποθέσω ότι αναφέρεσαι στο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα ρούχα του βασιλιά» και τους συμβολισμούς του; Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνεις από αυτό;

Th. : Κατ’ αρχήν ναι αναφέρομαι στο ίδιο το παραμύθι. Με ενδιαφέρει η δική σου λογική εξήγηση.

S. : ΟΚ! τι ψάχνεσαι; είναι απλό. Από την μια μεριά σημαντικοί άνθρωποι (βασιλιάς) που οι χειροκροτητές τους (ανθυπο-σημαντικοί και ασήμαντοι του βασιλείου) δεν τολμούν να τους πουν αλήθειες για την πραγματική κατάσταση (αόρατα ρούχα) από φόβο μην χάσουν τίποτα ψιλο-προνομιάκα που τους έχουν δοθεί για να κρατιούνται σε ελέγξιμη κατάσταση. Από την άλλη πλευρά η επαλήθευση του λαϊκού γνωμικού «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», ως απόλυτη επιβεβαίωση της μαζοχιστικής διάστασης του κόσμου. Και τέλος η ηθελημένη τύφλωση των σημαντικών ανθρώπων που χάνονται για λίγο στην ηδονή της θέσης τους, αλλά ξαναβρίσκουν το λογικό τους για να μπορεί το παραμύθι  να έχει ευτυχή κατάληξη και να εμφυσήσει τα νοήματά του στα παιδικά μυαλά.

Th. : Aααα! μάλιστα! Έτσι εξηγείται η αντίδραση της γιαγιάς μου όταν μου το είπε.

-S. : Δηλαδή;

Th. : Να … όταν μου το είπε εγώ αυτό που κατάλαβα -και την ρώτησα σχετικά- είναι αν τελικά τα «ρούχα» -έχεις ακούσει την φράση «έχω τα ρούχα μου» έτσι δεν είναι;- δεν έρχονται μόνο στις γυναίκες αλλά και στους άνδρες.

S. : Ήσουν βλαμμένο ως παιδί;

Th. : Τώρα που το λες ναι … ήμουν και πολύ μάλιστα. Αλλά δεν φταίω εγώ -ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Μόλις λίγες μέρες πριν το παραμύθι η μαμά μου, μου είχε εξηγήσει σχετικά με τα «ρούχα» των γυναικών ∙ τι περιμένεις από το μυαλό ενός 7χρονου, που μάλιστα ποτέ δεν λειτούργησε με τον τρόπο που λειτουργούν τα φυσιολογικά μυαλά … Οι πληροφορίες περιπλέχθηκαν και η δύσμοιρη γιαγιά μου νόμισε ότι την πείραζα -προσφιλής τακτική μου- όπως όταν της κουβάλαγα σπίτι βατράχια, χελώνες και τσουκνίδες και τα έκρυβα στα συρτάρια της για να γελάσω με την αντίδρασή της…

S. : Καλά και η γιαγιά σου τι σου απάντησε;

Th. : Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω την έκφρασή της. Δεν είπε τίποτα, αρχικά γούρλωσε τα μάτια της, έπειτα τα ύψωσε στον ουρανό ως δέηση για την επιφοίτησή μου, βγήκε από το δωμάτιο και κρυφάκουσα να μαλώνει την μαμά μου και να της λέει «αυτό το παιδί είναι εντελώς ζαβό και εσύ φταις που το έμαθες έτσι, αν τώρα κοροϊδεύει την ίδια του την γιαγιά, τι θα γίνει αύριο – μεθαύριο που θα μεγαλώσει;».

S. : Και τι είχες καταλάβει τελικά από το παραμύθι;

Th. : Πρόσεξε να δεις. Η γιαγιά μου ξεκίνησε λέγοντας ότι θα πει το παραμύθι «Τα ρούχα του Βασιλιά», εγώ σκέφθηκα ότι συνεχίζοντας την κουβέντα της μαμάς μου, μου μιλάει για κάποιον δυστυχή που του «ήρθαν τα ρούχα του» και για το λόγο αυτό νευρίαζε και ήταν δύστροπος και δεν σήκωνε κουβέντα από τους υποτελείς του. Και ότι κάποιοι προσπαθώντας να τον εξευμενίσουν δείχνοντάς του ότι το να «έρχονται τα ρούχα σου» δεν είναι λόγος να ταλαιπωρείς τους γύρω σου, του έφτιαξαν αόρατα ρούχα. Έτσι αυτό που συνέβη στον βασιλιά δεν είναι τίποτα σημαντικό και δεν πρέπει να χαλάει η διάθεσή του. Κάτι που δεν καταλάβαινε ο βασιλιάς (μιας και οι υποτελείς του συνέχιζαν να συμπεριφέρονται με τον περίεργα δουλικό τρόπο) μέχρι που ένα παιδί τον βοήθησε με την αλήθεια του να το καταλάβει, βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους. Η αλήθεια για την πραγματική κατάσταση των ρούχων ήταν ο μόνος τρόπος για την ουσιαστική αλλαγή.

S. : Και τώρα τι καταλαβαίνεις;

Th. : Δυστυχώς, παρ’ όλες τις απόλυτα λογικές εξηγήσεις που άκουσα όλα αυτά τα χρόνια μεγαλώνοντας, η αρχική μου εντύπωση παραμένει. Τα ρούχα είναι η πηγή όλων των κακών τελικά. Τα ρούχα, η διάθεση με την οποία φτιάχνονται, η προχειρότητα με την οποία κόβονται και ράβονται και η διάθεση με την οποία φοριούνται ή θαυμάζονται είναι ο κακός μας ο καιρός.

S. : Μπας και μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένη;

Th.. : Τα ρούχα για μένα συμβολίζουν αυτό που πολλοί ονομάζουν δημοκρατία και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία αφορούν την αντίληψή τους για αυτή και τον τρόπο με τον οποίο της φέρονται.

S. : Μμμμ! Μάλλον …γιατί λες πολλοί; Και γιατί λες «…ονομάζουν δημοκρατία»;

Th. : Για μένα δημοκρατία -με την έννοια που μ’ αρέσει να τη σκέφτομαι- δεν υπήρξε ποτέ και δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να υπάρξει…

S. : Μα τι λες τώρα; Και ο Περικλής, η ισηγορία, η παρρησία, η ελευθερία του λόγου, η ψήφος του λαού, τα άμεσα δημοψηφίσματα; Τι είναι όλα αυτά αν όχι δημοκρατία;

Th. : Το απαραίτητο ντεκόρ για την υποβαθμισμένη θέση κάποιων (π.χ. γυναικών και δούλων στην αρχαιότητα, φτωχών, μεταναστών, αποκλεισμένων στην παρούσα εποχή) και η ψευδής αίσθηση ελευθερίας που δημιουργεί για να κρύψει τα κακώς κείμενα. Μια λέξη- φανταχτερό περιτύλιγμα μιας μίζερης πραγματικότητας. Για εμένα η πραγματική δημοκρατία είναι έννοια ταυτόσημη με την αληθινή ελευθερία και οι εχθροί της (π.χ.  προχειρότητα, ανωριμότητα,  απληστία, κ.ά) σε μια αληθινά δημοκρατική κοινωνία απλώς δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.

S. : Μα η αληθινή ελευθερία δεν θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι αναρχία;

Τh. : ΟΧΙ η αληθινή ελευθερία δεν είναι αναρχία, αν με τον όρο αναρχία εννοείς την βία που στις μέρες μας έχει ντύσει την λέξη -γιατί και αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα. Η αληθινή ελευθερία διαπνέεται από αμοιβαιότητα και συλλογικότητα και σεβασμό, και ισότητα και από αξίες που από μόνες τους βάζουν αυτόματα τα όρια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να μπλοκάρει την πραγματική της διάσταση. Τα ρούχα μπορούν να είναι ωραία για όλους και να φορεθούν από τον καθένα μας όταν θα είμαστε ικανοί γι’ αυτό…

S. : Μάλιστα! Μιας και συνεχίζεις από ότι διαπιστώνω να παραμένεις βλαμμένη μήπως θα ήθελες να συζητήσουμε για το «Περί τυφλότητος» του Σαραμάγκου που διάβασα πρόσφατα; Πάω στοίχημα ότι θα με διασκεδάσεις πολύ

Th. : Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! συνεχίζω βλέπεις όντως να παραμένω βλαμμένη στο fool (για λογοπαίγνιο η λέξη) και το κακό είναι ότι αυτό μου αρέσει πολύ … και για την τυφλότητα δεν έχω τίποτα να σου αναλύσω, ο Σαραμάγκου ήταν σαφής… Τελικά, έλα μεταξύ μας, απάντησέ μου ο βασιλιάς πιστεύεις ότι είναι γυμνός;

S. : Ίδωμεν

Ανακυκλούμενοι διάλογοι χωρίς σταματημό, καθρέφτης μιας πραγματικότητας μπλεγμένης. Ελπίζω τα τρία πολυαγαπημένα μου ανίψια να αποκτήσουν την δική μου βλαμμένη ματιά στα πράγματα γιατί έτσι μπορεί να χάσουν την δυνατότητα να γίνουν από ασήμαντοι ανθυπο-σημαντικοί στο βασίλειο των μαζοχιστών, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα κερδίσουν την αγάπη και την συλλογικότητα και δεν θα χάσουν το βλέμμα της αλήθειας ενός παιδιού…

Th. S.

Η ΝΙΚΗ …. ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

laSolution

Οι εκλογές παρήλθαν, η νέα κυβέρνηση είναι εδώ, υπάρχουν πικραμένοι αρκετοί, υπάρχουν χαρούμενοι περισσότεροι, ΟΛΟΙ μα όλοι ελπίζουμε.

Δυό λόγια έχω μόνο να πω εν είδει ευχής προς τον νέο πρωθυπουργό :

Η συγκίνησή σου που διαπέρασε τις οθόνες μας στον λόγο που απηύθυνες τη βραδιά της νίκης του ΠΑΣΟΚ, ηταν η τρανή απόδειξη για το πόσο πίστευες, πόσο περίμενες, πόσο ήλπιζες και πόσο αγωνιούσες.
Και τελικά δικαιώθηκες.
Συγχαρητήρια και καλή δύναμη. Εάν ο δρόμος που θα χαράξεις είναι προς ένα κόσμο καλύτερο, μια κοινωνία συνεκτικότερη τότε να είσαι σίγουρος πως θα βοηθήσουμε όλοι, ακόμη και όσοι δεν τολμούν σήμερα να το πουν ή να το σκεφθούν.

Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που τα τελευταία χρόνια παρέσυρε στο διάβα της -με διαφορετική ένταση ανάλογα με την χώρα- όποια ανθρωποκεντρική και κοινωνική κατάκτηση υπήρχε σε όλο τον κόσμο, έχει βαθιές ιδεολογικές ρίζες και αιτίες.
Βρήκε όλους τους λαούς αδύναμους, τους διαίρεσε, τους αφαίρεσε και τότε ήταν πολύ εύκολο να τους αφανίσει.
Η νίκη λοιπόν αυτή δεν είναι μια απλή νίκη για εμάς τους ανθρώπους της καθημερινότητας, αλλά μια μοναδική ευκαιρία. Πιστεύω ακράδαντα πως είναι πολλοί οι λαοί που περίμεναν τη νίκη του λαού της Ελλάδας προς την αλλαγή της εξοντωτικής πολιτικής, σαν μια φωτεινή αχτίδα που μπορεί να αλλάξει τη μοίρα τους. Για το λόγο αυτό όποιες αλλαγές χρειάζεται να γίνουν προς την δίκαιη, ανθρώπινη κατεύθυνση, είναι άδικο να μένουν μόνο στο επίπεδο της χώρας μας. Πρέπει μέσα από το δίχτυ της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να απλωθούν, αγκαλιάζοντας όλες τις χώρες που εξαθλιώθηκαν. Είναι κρίμα οι λαοί να στερηθούν τη δυνατότητα του ελπιδοφόρου σινιάλου που σηματοδοτούν οι αλλαγές που όλοι ελπίζουμε ότι θα φέρεις.

Άλλωστε όσο πιο πολλοί λαοί κατανοήσουν το μήνυμα, τόσο πιο δύσκολη θα είναι η επιστροφή στις μαύρες σελίδες της ιστορίας…

Th. S.