Archive Page 3

Payrolls, γαρ!!!


του Σταύρου Κυριαζή

Πολλοί επαινούν σήμερα τις ΗΠΑ και τη δημοκρατία της, με αφορμή το χειρισμό της υπόθεσης Στρος Καν!!!
Και τέλος πάντων, όπως και να το βλέπει κανείς από τη δική του οπτική -κοντόφθαλμη ή open mind ή οτιδήποτε άλλο- καλά κάνει…
Άλλωστε δικό του θέμα είναι!
Αλλά, πόσο περίεργο μπορεί να είναι, όταν την ίδια ώρα και μάλιστα στην ίδια Πολιτεία (Νέα Υόρκη), γίνονται πράγματα και θαύματα για τα οποία κανείς δεν μιλάει?
Ούτε όσοι «κρυπτοσυντηρητικοί» έσπευσαν να κατασπαράξουν τον Καν -αρκετοί με φαρισαισμό και υποκρισία- ούτε όσοι τον υπερασπίσθηκαν, αναγνωρίζοντας ενδεχομένως στην περίπτωσή του ακόμη και τον εαυτό τους!
ΜΜΕ, σοφοί και δοκησίσοφοι, οιηματίες και παντογνώστες, αναλυτές και decision makers, ρυθμιστές και άλλοι…
Γιατί άραγε?
Και ας εξηγηθώ…
Για το χειρισμό του θέματος των ερευνών εις βάθος για το ρόλο των Τραπεζών στην Κρίση,
γιατί δεν άκουσα κανέναν να επαινεί τις ΗΠΑ και τη λειτουργία της Δημοκρατίας της?
Μα, κανένας!!!
Δεν ντρέπεσθε, βρε υποκριτές και καιροσκόποι!!! 
«Τσούζει» το θέμα?
Μάλλον τσούζει!
Και «τσούζει» πολύ, όπως φαίνεται από την εξαιρετικά …ύποπτη σιγή!
Bγείτε λοιπόν κύριοι -όσοι έχετε τα κότσια- και ενθαρρύνετε τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία!
Πείτε και εδώ ένα «μπράβο»!
Για να συνεχίσουν τις έρευνες!
Να δούμε μέχρι που θα το φτάσουν … τέλος πάντων.
Εκτός βέβαια, όσων εμποδίζονται να το κάνουν, λόγω «υποχρεώσεων».
Payrolls, γαρ!!!
Βλέπετε, είναι πολλά τα payrolls!
Kαι πολλά τα συμφέροντα!

Διαβάστε σχετικά… http://www.nytimes.com/2011/05/17/business/17bank.html?_r=1&nl=todaysheadlines&emc=tha2

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ : Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

από τον Κώστα Λάμπο

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,
Η ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΟΠΟΙΑ ΚΙ’ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ,[1]

http://infonewhumanism.blogspot.com/2011/04/blog-post_16.html

Ζούμε στην εποχή του απόλυτου εξουσιαστικού Φόβου, σε μια οικονομία του Φόβου και της παρακμής[3] και σε μια κοινωνία-ανθρωπότητα της πλήρους απαξίας του ανθρώπου και του πολιτισμού του. Ζούμε στη μέση μιάς πολυδιάστατης και πολυεπίπεδης παγκόσμιας κρίσης, οι ρίζες της οποίας τρέφονται από την κοινωνική ανισότητα. Οι καρποί της είναι η αδικία, ο παράνομος πλουτισμός και η αδικαιολόγητη φτώχια και οι συνέπειές της είναι η προϊούσα καταστροφή όλων των ζωτικών συστημάτων της οικόσφαιρας του πλανήτη, η βίαιη επιβολή της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και η καλπάζουσα εξαθλίωση της πλειονότητας του πληθυσμού της Γης. Το μέγεθος και το βάθος αυτής της κρίσης αποκαλύπτουν το συστημικό χαρακτήρα της, πράγμα που σημαίνει πως δεν είναι απλά και μόνο μια τομεακή-κλαδική, μια περιφερειακή-τοπική, μια εθνική-κοινωνική, μια πολιτική-διαχειριστική κρίση.

Πρόκειται για παρακμιακή, εκφυλιστική, γονιδιωματική κρίση που σηματοδοτεί το τέλος του ιστορικού κύκλου, το θάνατο του καπιταλιστικού συστήματος.

Γι’ αυτό και κάθε προσπάθεια να διαγνωσθεί και να αντιμετωπισθεί, από άγνοια ή από ιδιοτέλεια, μερικά, αποσπασματικά και καθησυχαστικά, με σκοπό τη θεραπεία-διάσωση του ασθενούς καπιταλισμού, συμβάλλει στην ολοκλήρωση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, η οποία παίρνει τη μορφή:

1.    της διαρκούς κυλιόμενης πολεμικής καταστροφής κάθε εμποδίου στην απόπειρα του κεφαλαίου να επιβιώσει ως ζόμπι, μέσω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης,

2.    του πυρηνικού ολοκαυτώματος Χιροσίμα-Ναγκασάκι ή του πυρηνικού εφιάλτη Τσερνομπίλ, Φουκοσίμα και πολλών άλλων περιπτώσεων,

3.    της σταδιακής ερημοποίησης του πλανήτη,

4.    της υποταγής της κοινωνίας στους επιχειρηματικούς ομίλους,

5.    της όξυνσης του διατροφικού προβλήματος του πλανήτη,

6.    της χειραγώγησης της κοινωνίας με εργαλεία το Φόβο, το σκοταδισμό, την παραπλάνηση, την κρατική-παρακρατική τρομοκρατία και την καταστολή, ακόμα και με τη βιοχημεία,

7.    του επιταχυνόμενου εκφασισμού των κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας και

8.    της απαξίωσης του ανθρώπινου πολιτισμού και ακύρωσης των προοπτικών του.

Γι’ αυτό εκτιμώ, πως πρέπει άμεσα να βγούμε από τη λογική των τεχνοκρατών-γιατρών του καπιταλισμού και να εκτιμήσουμε τη συγκεκριμένη παγκόσμια κρίση με βάση τα διδάγματα της ανθρώπινης ιστορίας και από τη σκοπιά των κατηγοριών εκείνων που καταδυναστεύονται από τον μανιακό καπιταλισμό, δηλαδή από τη σκοπιά της ζωής, της εργαζόμενης ανθρωπότητας, του πολιτισμού και της Φύσης και σε τελική ανάλυση από τη σκοπιά του Ανθρώπου και όχι των κερδών του κεφαλαίου.

Όλα δείχνουν πως ο καπιταλισμός ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και βρίσκεται στο ανώτατο στάδιο της παρακμής του. Η ανθρωπότητα έχει κάθε λόγο να αποσύρει τον επικίνδυνο πιά καπιταλισμό και να οργανώσει την παραπέρα πορεία της με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες, τις συνολικές υλικές και πνευματικές ανάγκες της και φυσικά με τα οράματά της για ένα καλύτερο κόσμο.

Σ’ αυτό το σημείο που οριοθετεί τον καπιταλισμό ως παρελθόν και ένα καλύτερο κόσμο ως μέλλον, η ανθρωπότητα και πιο συγκεκριμένα οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως σύγχρονος Οιδίποδας, ξαναβρίσκεται μπροστά στο κρίσιμο σταυροδρόμι του 21ου αιώνα και πρέπει να απαντήσει για μια ακόμα φορά στο ερώτημα της Σφίγγας-Ιστορίας: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Με αφετηρία της αναζήτησης, αλλά και ως τέρμα του δρόμου για ένα καλύτερο κόσμο, τον άνθρωπο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με την ιστορία, με ολόκληρη τη μέχρι τώρα ιστορία του ανθρώπινου γένους[4].

Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια ιστορική αναδρομή. Θα πρότεινα να επισκεφτούμε τους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της διαδρομής. Και σε κάθε περίπτωση θα ξεκινήσουμε από τις εξισωτικές κοινωνίες της εποχής της αθώας αγριότητας και του λεγόμενου ‘πρωτόγονου κομμουνισμού’, που μας κληροδότησαν την εμπειρία εκατομμυρίων χρόνων, για την κοινωνική ισότητα και την εγνωσμένη αναγκαιότητα, δηλαδή την κοινωνική ελευθερία, που βασίζονταν πάνω στην ισοκτησία, ως αποτέλεσμα της κοινοχρησίας και της κοινοκτημοσύνης της γης.

Στη συνέχεια θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να μελετήσουμε, όχι να αντιγράψουμε, την αεί ανατέλλουσα αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, η οποία κληροδότησε στην ανθρωπότητα την έννοια του Κράτους του Δήμου, της πραγματικής Λαϊκής Κυριαρχίας, δηλαδή της Άμεσης Δημοκρατίας[5].

Να συνεχίσουμε το οδοιπορικό μας με την Πολιτεία του Αριστόνικου που έκανε πράξη την Ουτοπία του Ιάμβουλου, με επόμενους σταθμούς τα ‘Πρωτοχριστιανικά Κοινόβια’, την ‘Πολιτεία του Ήλιου’ την ‘Κομμούνα της Θεσσαλονίκης’, και τη Λαϊκή Επανάσταση της Αγγλίας’.

Το νέο ξεκίνημα μας οδηγεί στο ρωσικό ‘Αγροτικό Κοινόβιο’ Μιρ και στην ‘Κομμούνα της Άνδρου’, κι’ από εκεί πεταγόμαστε μέχρι το ‘Συνεταιριστικό ιδεώδες στη Θεωρία και στην Πράξη’ με μια στάση στο Μοντραγκόν, για να συνεχίσουμε μέχρι το αιχμάλωτο ‘Κιμπούτς’ στο Ισραήλ και την ‘Κομμούνα της Μπάχα-Καλιφόρνια και της Μορέλος στο Μεξικό.

Μακρύ το ταξίδι μας, αλλά είναι τόσο συναρπαστικό που συνεχίζουμε με τη μελέτη ‘του προτάγματος του Σοσιαλισμού’, βασικοί σταθμοί του οποίου είναι η ‘Παρισινή Κομμούνα’, η ‘Ρωσική επανάσταση του 1905’ και η ‘Οκτωβριανή επανάσταση το 1917’.

Η επόμενη διαδρομή, μας οδηγεί στην προσέγγιση της απόπειρας σύνθεσης των προταγμάτων της ‘Άμεσης Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού’ με σταθμούς τη ‘Συμβουλιακή Δημοκρατία της Γερμανίας’, τη ‘Συμβουλιακή Δημοκρατία της Ιταλίας’ και την ‘Κομμούνα της Κρονστάνδης’, για να καταλήξουμε στον αντίλογο και στις μετασεισμικές δονήσεις της ‘Δικτατορίας του προλεταριάτου’ που ήρθε ως ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ και έφυγε ως υπαρκτός κρατικοκαπιταλισμός.

Στη συνέχεια πεταγόμαστε στην Ανατολή και γνωρίζουμε τις ‘Κινέζικες Κομμούνες’ και τον αγροτικό κομμουνισμό τους. Επιστρέφουμε στη Δύση για να γνωρίσουμε τις απόπειρες ‘Αυτοδιαχείρισης’, ξεκινώντας από την ‘Ισπανική επανάσταση για την Αυτοδιαχείριση’ για να καταλήξουμε, παρακάμπτοντας μέχρι το ‘Γαλλικό Μάη’, στο μεγάλο αυτοδιαχειριστικό πείραμα που συντελείται στις μέρες μας στη Λατινική Αμερική.

Στο μεταξύ συναντάμε στη διαδρομή μας την επιστήμη των ‘Δικτύων’ και με αφορμή αυτή τη συνάντηση επισκεπτόμαστε τα ‘Εναλλακτικά Κοινωνικά Δίκτυα’, όπως τα ‘Δίκτυα Ανταλλαγής’ αγαθών και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, οι ‘Τράπεζες Χρόνου’ και οι ‘Τράπεζες Ενέργειας’. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η συζήτηση ενός κύκλου εξακοσίων (600) Νέων, Γάλλων και Γερμανών, με αντικείμενο την ‘Αχρήματη Κοινωνία’.

Συνοψίζοντας τις εμπειρίες μας από αυτό το συναρπαστικό οδοιπορικό μας καταλήγουμε σε τρία συμπέρασμα:

  • Το πρώτο συμπέρασμα είναι, πως η ανθρωπότητα, ως Εμείς, ως συλλογικότητα παλεύει από τα γεννοφάσκια της για Κοινοκτημοσύνη και Ισότητα, για Ισότητα και Δικαιοσύνη, για κοινωνική Δικαιοσύνη και για Ισοπολιτεία, για Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία, για Συνεργασία και Ειρήνη, για Απελευθέρωση του Ανθρώπου και για Οικουμενικό Ανθρωπισμό, παλεύει δηλαδή για τον κάθε φορά καλύτερο κόσμο.
  • Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως η εργαζόμενη ανθρωπότητα εμποδίστηκε συστηματικά από όλα τα εκμεταλλευτικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα που επέβαλλαν την κυριαρχία τους με τη βία των θεσμών, των διάφορων σκοταδισμών, του ταξικού κράτους και των όπλων. Βέβαια η ανθρωπότητα κατάφερνε πάντα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να κλείνε τον κύκλο αυτών των ενοχλητικών παρασιτικών μορφωμάτων και να δημιουργεί με υπομονή και επιμονή τους όρους της απελευθέρωσής της, από το ένα μετά το άλλο εξουσιαστικό-εκμεταλλευτικό σύστημα, μέχρι που φτάσαμε στον 21ο αιώνα, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
  • Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως η ανθρωπότητα συνειδητοποιεί σταδιακά, όπως αποκαλύπτεται και στο οδοιπορικό μας, πως δεν έχει να επιλέξει μεταξύ του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του κρατικού καπιταλισμού, της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας και του τριτοτεταρτοδιεθνιστικού ψευτοσοσιαλισμού, αλλά οφείλει να αναδείξει την μακραίωνη αγωνιστική προσπάθειά της σε σύγχρονη επιλογή της.

Γι’ αυτό θα χρειαστεί οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αυτονομηθούν πνευματικά, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά από την κηδεμονία της απερχόμενης, αλλά και της καροδοκούσας άρχουσας τάξης και να επεξεργαστούν το δικό τους σύγχρονο Σχέδιο για το Μέλλον της Ανθρωπότητας. Ένα σχέδιο με τρία  στάδια, με:

  • πρώτο αυτό της διαμόρφωσης ενός σύγχρονου κινήματος Διαφωτισμού που θα κοινωνικοποιεί την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, για να απαλλαγεί η εργαζόμενη κοινωνία από τους εξουσιαστικού μύθους, τους μεσσίες και τις υποτίθεται επαναστατικές ηγετικές πρωτοπορίες και να καταστεί η ίδια η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα υποκείμενο της ιστορίας της απελευθέρωσής της,
  • δεύτερο αυτό της ειρηνικής ουμανιστικής επανάστασης της συνειδητής εργαζόμενης κοινωνίας, για την ανατροπή του καπιταλισμού σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του και
  • τρίτο αυτό της οικοδόμησης του Κοινωνικοοικονομικού Συστήματος του Ουμανισμού[6], συστατικά στοιχεία του οποίου θα είναι η απόλυτη και καθολική κοινοκτημοσύνη και η καθολική Άμεση Δημοκρατία, με στόχο τη δημιουργία της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε, στην αργόσυρτη και βασανιστική διαδρομή της, πολλές φορές μπροστά σε τέτοια διλήμματα και πάντα στην ώρα της κατάφερνε να πετάει από πάνω της κάθε τι το παρακμασμένο και το σάπιο και να ανοίγει το δρόμο για τον εκάστοτε δυνατό και αναγκαίο καλύτερο κόσμο. Οι επιστήμες και οι τεχνολογίες του 21ου αιώνα, κάτω από τον έλεγχο της κοινωνίας, συνθέτουν την αντικειμενική δυνατότητα για τη πραγμάτωση του πανάρχαιου ονείρου της ισότητας. Η κατασταλαγμένη εμπειρία και η απελευθερωτική ιστορική συνείδηση της σύγχρονης εργαζόμενης κοινωνίας συνθέτουν την εξατομικευμένη και τη συλλογική υποκειμενική παράμετρο της αντικαπιταλιστικής-ουμανιστικής επανάστασης Και τα δυό αυτά μεγέθη μαζί θα γυρίσουν σίγουρα τη σελίδα της ιστορίας και θα διευρύνουν τους ορίζοντες του ανθρώπινου, ανθρωπιστικού, ουμανιστικού πολιτισμού, στα πλαίσια του οποίου ο αρχάνθρωπος που έγινε δούλος, δουλοπάροικος και εργάτης, θα ξαναγίνει ελεύθερος άνθρωπος στις σύγχρονες συνθήκες.

Ο Ουμανισμός του 21ου Αιώνα, ο Ουμανισμός του homo humanisticus universalis, δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Μάνας-Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής οικουμενικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος[7].

=====================================================================


[1] Αντρέ Μπρετόν: «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»

[2] Συμβολή στη συζήτηση με θέμα: Αιτίες και συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης και προοπτικές της Άμεσης Δημοκρατίας που έγινε: 1. το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (13.04.2011) 2. στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (14.04.2011) και 3. στον Αχαϊκό Όμιλο Πολιτικού & Κοινωνικού Προβληματισμού (15.04.2011)

[3] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[4] Με αυτό το θέμα καταπιάνομαι συστηματικά στο καινούργιο, υπό έκδοση, βιβλίο μου.

[5] Δεν είναι του παρόντος η αναλυτική προσέγγιση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και η όποια αναφορά στις αντιφάσεις της και στις σκοτεινές πλευρές της θα ήταν σίγουρα πολύ διδακτική ιστορία.

[6] «Oπως ο αθεϊσμός σαν ξεπέρασμα του Θεού είναι η εμφάνιση στο προσκήνιο του θεωρητικού ουμανισμού και ο κομμουνισμός σαν ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας η διεκδίκηση της πραγματικής ανθρώπινης ζωής σαν ιδιοκτησία του ανθρώπου, είναι η εμφάνιση του πρακτικού ουμανισμού. Ο αθεϊσμός είναι ο ουμανισμός που συνδέεται με τον εαυτό του μέσα από το ξεπέρασμα της θρησκείας. Μόνο όταν ξεπεράσουμε τη μεσολάβηση αυτή –που είναι, ωστόσο, μια απαραίτητη προϋπόθεση- θα εμφανιστεί ο θετικός ουμανισμός, θετικά παραγόμενος στον εαυτό του. Αλλά ο αθεϊσμός και ο κομμουνισμός, (ως θετικός ουμανισμός) δεν είναι φυγή, δεν είναι αφαίρεση, δεν είναι απώλεια του αντικειμενικού κόσμου που δημιούργησε ο άνθρωπος, ή των ουσιαστικών του δυνάμεων που προεκτείνονται στην αντικειμενικότητα, δεν είναι μια άθλια επιστροφή στην αφύσικη, πρωτόγονη απλότητα. Αντίθετα είναι μάλλον η πρώτη πραγματική εμφάνιση, η αληθινή πραγμάτωση του ανθρώπου, η επαλήθευση της πραγματικής ανθρώπινης ουσίας του», Marx Karl, Early Writings, PENGUIN BOOKS, in Αssociation with New Left Review, 1992, p. 395

[7] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία…, ο. π., σελ. 435.

…μια ωραία ιστοριούλα αγάπης, χρήματος, εξουσίας και ξεπουλήματος….

από την Πέπη Σακελλαρίου

Με αφορμή μια συζήτηση με φίλους, αναρωτήθηκα –όπως πάντα– πότε θα τελειώσουν τα παιχνίδια του «συστήματος» εις βάρος των πολλών και προς όφελος των λίγων.
Εξηγούσα λοιπόν στους φίλους μου :
Πες ότι εγώ είμαι η Ελλάδα, εσύ η Γερμανία και εσύ η Γαλλία.
Εγώ έχω εργάτες στη δούλεψή μου και πουλάω ζάχαρη και βαμβάκι.
Εσύ έχεις εργάτες στη δούλεψή σου και πουλάς υποβρύχια και όπλα γενικώς.
Κι εσύ έχεις εργάτες στη δούλεψή σου και πουλάς αρώματα και καλλυντικά.

Αποφασίζουμε να γίνουμε αλληλέγγυοι να βοηθάμε ο ένας τον άλλο και να διατηρούμε μεταξύ μας συνεκτικούς δεσμούς.

Έτσι αρχίζουμε τις ανταλλαγές των προϊόντων παραδεχόμενοι ο ένας στον άλλο -προς χάριν του δικαιώματος όλων μας στο «σεφτέ» και στον «τζίρο» – ότι όλα, μα όλα τα προϊόντα είναι χρήσιμα.

«Αλληλέγγυα» αποφασίζουμε ότι παρ’ όλο που έχουμε τα ίδια δικαιώματα δεν θα έχουμε την ίδια δύναμη λόγου (π.χ. μια ψήφος ανά χώρα), αλλά εσύ που είσαι η Γερμανία έχεις 3 ψήφους, εσύ που είσαι η Γαλλία έχεις 2 ψήφους και εγώ που είμαι η Ελλαδίτσα έχω 1 ψήφο.

Τα πράγματα ρολάρουν για λίγο αλλά δυστυχώς το ανήμερο θεριό της απληστίας παραμονεύει. Νέοι φίλοι μεγάλοι και τρανοί που ορίζουν τις τύχες του κόσμου (βλέπε χρήμα) σας διπλαρώνουν και αρχίζουν να ετοιμάζουν το παιχνιδάκι τους που χρόνια τώρα ξέρουν και παίζουν σωστά. Το παιχνίδι λέγεται Η ΦΟΥΣΚΑ και έτσι σας μπαίνουν ιδέες αδέλφια μου και αρχίζει το πάρτι …

Αποφασίζετε –πλειοψηφία γαρ– ότι θα μου δίνετε λεφτά υπό τον όρο ότι εγώ δεν θα πρέπει πλέον να παράγω ζάχαρη και βαμβάκι. Θα μου δίνετε τόσα ώστε να μπορώ να αγοράζω τα πιο φθηνά δικά σας προϊόντα (έχετε βλέπεις περισσότερους εργάτες και μπορείτε να ρίχνετε τις τιμές σας) και να μου μένει και κάτι.

Εγώ γίνομαι super-καταναλωτής και ωθώ και τους εργάτες μου σε αυτού του τύπου την οικονομία. Για λίγο η «καταναλωτική» μου οικονομία ανθίζει και η αισιοδοξία  γενικώς είναι στο φουλ! Τόσο πολύ που αποφασίζω -με τη δική σας παρότρυνση- να κάνω και φιέστες.

Όμως επειδή όλοι πρέπει να κάνουμε σεφτέ ο ένας στον άλλο, όπως συμφωνήσαμε και βάλαμε και βούλα σε χαρτί επίσημο παρακαλώ, πρέπει να αγοράσω τα προϊόντα σας. Τα λεφτά δεν φθάνουν για όλα όμως, οπότε αποφασίζετε να με δανείσετε πλέον για να πάρω τα προϊόντα σας. Για να φανείτε δε περισσότερο καλοί αποφασίζετε με τη σειρά σας να μη δώσετε καμιά αύξηση στους εργάτες σας για να παραμείνουν τα προϊόντα σας σε χαμηλές τιμές.

Καταχαρούμενη εγώ σας πληρώνω διπλά. Μια για τα προϊόντα σας που αγοράζω και μια για τα δάνεια που πήρα με τον πολύ λογικό -για τις δυνατότητες της οικονομίας μου- τόκο που αποφασίσατε να βάλετε.

Τα λεφτά τελειώνουν όμως, η αισιοδοξία πάει περίπατο και γω δεν παράγω πλέον όχι μόνο ζάχαρη και βαμβάκι αλλά ούτε καν πατάτες για να φάω… και έχω και ένα άγχος γαμώτο!! Πως θα ξεπληρώσω τ’ αδέλφια μου για το καλό που μου ‘καναν;;;;

Ουφ! πάλι καλά που έχω στην καβάτζα κάτι ασημικά που μπορώ να ξεπουλήσω όσο-όσο, να τηρήσω την συμφωνία «αλληλεγγύης» και έτσι να περηφανεύομαι για το καθαρό μου κούτελο, το «πλιατσικολεμένο» σπίτι μου και την άδεια στομάχα μου!!! Έχω δε φροντίσει για τους συμβούλους (και τριβούλους ααααχ! θυμήθηκα και τη γιαγιάκα μου να ‘στε καλά βρε) που θα τους πληρώσω αδρά για να βοηθήσουν στο ξεπούλημα ….

Όχι ρε! Εσείς που είστε τ’ αδέλφια μου (και οι φίλοι σας οι φραγκάτοι) δεν βάλατε στο μάτι τα ασημικά μου, που να μου βγει το μάτι που σκέφτομαι τέτοια πράγματα. Ούτε σκέφτεστε ότι βρήκατε κορόιδα για να συνεχίσουν να ταϊζουν εσάς και το σαθρό σύστημά σας.

Ξέρετε γιατί γίνονται όλα αυτά;

Έχετε αντοχή να διαβάσετε τις παρακάτω πολύ βασικές θεωρίες (ευλογημένος ο Heilbroner -αν και στη σελίδα 277 του βιβλίου του “Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου» τα χαλάμε κάπως);

Αν ναι έχει καλώς διαβάστε τις και θα καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους μια οικονομία ζητάει πάντα να μεγεθύνεται, για το πώς οι κάτοχοι των -όποιων- μέσων φέρονται ανά εποχές στην ανθρωπότητα, πως στη διάρκεια της ιστορίας διάφορες εξελίξεις (π.χ. τεχνολογία) έδιναν νέα ώθηση και τι γίνεται στο τέλος των μεγάλων οικονομικών κύκλων.

Σας παρουσιάζω εν περιλήψει τις δύο βασικές θεωρίες του Σμιθ και του Μαρξ και για τον Κέυνς, αυτόν τον καλό άνθρωπο, θα αφιερώσω ξεχωριστό άρθρο.

Αν πάλι βαριέστε έχει καλώς, πάτε όμως στο τέλος γιατί εκεί προσπάθησα να συνοψίσω αυτό το πολύ βασικό συμπέρασμα (Heilbroner βοηθούντος).

Ο Άνταμ Σμιθ

Η θεωρία του Άνταμ Σμιθ (οικονομολόγος του προβιομηχανικού καπιταλισμού), όπως διατυπώνεται στον Πλούτο των Εθνών, συνοψίζεται ως εξής :

Οι νόμοι της αγοράς είναι απλοί. Ορίζουν ότι ένας συγκεκριμένος τρόπος συμπεριφοράς σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό πλαίσιο θα επιφέρει απολύτως συγκεκριμένα και προβλεπτά αποτελέσματα. Ο ρυθμιστής που αποτρέπει τελικά τα άπληστα άτομα να εκβιάζουν την κοινωνία απαιτώντας υπέρογκα λύτρα είναι ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση μεταξύ των ιδιοτελών παραγόντων στο πεδίο της αγοράς.

Αντιμετωπίζει α) το πρόβλημα της δόλιας συμμαχίας με τη διάσπασή της από άλλο παράγοντα που θα δραστηριοποιηθεί στον ίδιο ή σε άλλο παραγωγικό τομέα, β) το πρόβλημα της συνεχώς μειούμενης πληρωμής των εργατών με την αποψίλωση της ζήτησης για προϊόντα, γ) ενώ τέλος στην υπέρμετρη αύξηση της τιμής των προϊόντων απαντά με την έλλειψη αγοραστών.

Η αγορά ρυθμίζει τόσο τις τιμές όσο και τις ποσότητες των αγαθών με επιδιαιτητή τη δημόσια ζήτηση καθορίζοντας τα εισοδήματα εκείνων που συνεργάζονται για την παραγωγή αυτών των αγαθών.

Παρ’ όλα αυτά βέβαια ο Σμιθ αναγνωρίζει τη χρησιμότητα των δημοσίων επενδύσεων για μεγάλα έργα που δεν είναι δυνατό να αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας π.χ. παιδεία.

Στο Νόμο της Συσσώρευσης που διατύπωσε, έβλεπε το όφελος της αξιοποίησης μηχανών και τον καλύτερο καταμερισμό της εργασίας οδηγώντας τον στη διατύπωση του Νόμου του Πληθυσμού όταν η περαιτέρω συσσώρευση θα ήταν πλέον αδύνατη.

Επιγραμματικά οι δύο νόμοι διαπλέκονται ως εξής : Υπάρχει συσσώρευση πλούτου η οποία έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των παραγωγικών εγκαταστάσεων και το μεγαλύτερο καταμερισμό της εργασίας. Η συσσώρευση όμως οδηγεί σε αύξηση μισθών καθώς οι καπιταλιστές ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τους εργάτες που θα εργαστούν στις βιομηχανίες και έτσι η συσσώρευση σταματά να είναι επικερδής. Όμως η αύξηση των μισθών οδηγεί μακροπρόθεσμα και στην αύξηση του πληθυσμού –λόγω της μικρότερης θνησιμότητας των παιδιών των εργατών– και τελικά στη μείωση των μισθών στα «φυσιολογικά» τους επίπεδα. Όταν η κοινωνία εξαντλήσει τους αχρησιμοποίητους πόρους και επιβάλει το λεπτομερέστερο δυνατό καταμερισμό της εργασίας αφού έχει επεκτείνει τα όριά της και έχει αξιοποιήσει τον αυξημένο οικονομικό χώρο μέχρι εξαντλήσεως τότε η ανάπτυξη τερματίζεται.

Κατά τον Άνταμ Σμιθ στο πολύ μακρινό μέλλον η αναπτυξιακή δύναμη της κοινωνίας εκλείπει αναφέροντας ότι περίπου τα διακόσια χρόνια είναι η μεγαλύτερη περίοδος κατά την οποία η κοινωνία μπορεί να ελπίζει ότι θα ακμάζει. Μετά από αυτό, ο εργάτης επιστρέφει σε μισθό συντήρησης, ο καπιταλιστής στα περιορισμένα κέρδη της σταθερής αγοράς και μόνο ο γαιοκτήμονας μπορεί να απολαμβάνει μεγαλύτερο εισόδημα καθώς η παραγωγή τροφίμων παραμένει στα επίπεδα που απαιτεί ένας μεγαλύτερος πληθυσμός.

Η θεωρία βέβαια ήταν καλή και έτσι λειτουργούσε λίγο – πολύ την εποχή του Άνταμ Σμίθ.

Ο Μαρξ

Περίπου 100 χρόνια μετά ο Μάρξ και ο Έγκελς έδωσαν μορφή στην φιλοσοφία τους που ονομάστηκε διαλεκτικός[1] υλισμός[2].

Η παραγωγή και η ανταλλαγή προϊόντων αποτελεί τη βάση κάθε κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Σε κάθε κοινωνία που έχει εμφανισθεί στην ιστορία η διανομή των προϊόντων και η επακόλουθη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις και εξουσίες καθορίζεται από το τι παράγεται και πως το προϊόν ανταλλάσσεται. Τα αίτια κάθε κοινωνικής αλλαγής και πολιτικής επανάστασης αναζητούνται στον τρόπο παραγωγής και όχι στην κατανόηση -εκ μέρους των ανθρώπων- της δικαιοσύνης.

Εν τω μεταξύ η κοινωνία περνάει από τη χειρονακτική βιοτεχνία και το φεουδάρχη στο ατμοκίνητο εργοστάσιο και το βιομήχανο κεφαλαιοκράτη και άρα σε ένα νέο κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον.

Η οικονομική βάση του καπιταλισμού είναι πλέον η όλο και περισσότερο εξελισσόμενη τεχνολογικά βιομηχανική παραγωγή, το εποικοδόμημά του είναι το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας. Η σύγκρουση προκύπτει από το γεγονός ότι η βάση και το εποικοδόμημα είναι ασύμβατα γιατί ενώ η βάση είναι μια συνεχώς αλληλοεξαρτώμενη όλο και πιο οργανωμένη διαδικασία, το εποικοδόμημα αποτελεί το πλέον ατομικιστικό από τα κοινωνικά συστήματα. Τα εργοστάσια απαιτούν κοινωνικό σχεδιασμό ενώ η ατομική ιδιοκτησία τον απεχθανόταν. Έτσι η ανάπτυξη της σύγχρονης βιομηχανίας υποσκάπτει το ίδιο το θεμέλιο πάνω στο οποίο η αστική τάξη παράγει και ιδιοποιείται τα πάντα.

Όπως κατέδειξε ο Μαρξ στο Μανιφέστο ακόμα και σε έναν κόσμο τέλειου ανόθευτου καπιταλισμού χωρίς μονοπώλια, συνδικάτα και πλεονεκτήματα για κανένα, όπου κάθε προϊόν πωλείται στην κατάλληλη τιμή, τα κέρδη προκύπτουν από την θεώρηση της εργασιακής δύναμης ως εμπόρευμα.

Έτσι ο εργάτης αναλαμβάνει το έργο, και το ύψος του μισθού του εξαρτάται από την ποσότητα χρόνου που απαιτείται για τη συντήρηση του εργάτη. Όμως ο εργάτης δουλεύει περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται για τη συντήρησή του και έτσι η διαφορά της αξίας που παράγει (υπεραξία) την καρπώνεται ο κάτοχος των μέσων παραγωγής. Οι καπιταλιστές έχουν κέρδη αλλά βρίσκονται και σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους προχωρώντας και εδώ σε συσσώρευση και πλειοδότηση για τις υπηρεσίες του εργατικού δυναμικού. Στο πλαίσιο αυτό οι μισθοί αυξάνονται η υπεραξία μειώνεται και σύντομα και αυτοί εδώ οι καπιταλιστές αντιμετωπίζουν το πρόβλημα των καπιταλιστών του Άνταμ Σμιθ.

Και παρ’ όλο που ο Μαρξ απαντά στα προβλήματα επιβράδυνσης της οικονομίας που εγείρονται με την χρήση της τεχνολογίας αποδεικνύει και πάλι ότι το σύστημα καταρρέει καθώς με δικές του ενέργειες εξαντλεί την ίδια την πηγή κερδοφορίας του, την υπεραξία.

Τα κέρδη είναι ταυτόχρονα η κορωνίδα αλλά και η αχίλλειος πτέρνα του καπιταλισμού αφού προϋποθέτουν τη διαρκώς επεκτεινόμενη οικονομία.

… ο λόγος -όπως δείχνει η ιστορία του είδους μας- που όλα αυτά τα ωραία πράγματα μας συμβαίνουν …

Για τον Άνταμ Σμιθ η καπιταλιστική κυλιόμενη κλίμακα ανερχόταν σταθερά, τουλάχιστο όσο ψηλά μπορούσε να δει το μάτι. Για άλλους οικονομολόγους (Μιλλ) οι προοπτικές γινόταν πιο αισιόδοξες από την ανακάλυψη ότι η κοινωνία μπορούσε να κατανείμει το προϊόν της όπως έκρινε σωστό, και όχι όπως μέχρι τότε όριζαν οι «οικονομικοί νόμοι».

Για τον Μαρξ, ακόμα κι αυτή η σωτήρια δυνατότητα ήταν αβάσιμη, αφού η υλιστική ερμηνεία της ιστορίας του έλεγε ότι το κράτος δεν ήταν παρά το πολιτικό όργανο εξουσίας των οικονομικών αρχόντων και όχι ο επιδιαιτητής εξισορρόπησης των διεκδικήσεων των συγκρουόμενων μερών της κοινωνίας ….

Όπως λοιπόν νομίζω, αφού ανά εποχές στην ιστορία μας οι κάτοχοι (τους αποκαλώ ενίοτε και λαμόγια ή μαφία ή άντε κάτι σε πιο εύηχο όπως εχθροί του είδους μας) βρήκαν τρόπους νέας ανέλιξης και μεγέθυνσης της οικονομίας (βλέπε τεχνολογία, μετανάστευση, κ.ά) κατά πως που τους βόλευε, εξάντλησαν διάφορους πόρους και ιδέες για να συνεχίσουν τη μάσα τους.

Εσχάτως λοιπόν ενσωματώνοντας «εξαιρετικά» μυαλά (εγώ τα αποκαλώ διεστραμμένα μυαλά) σκέφθηκαν τι ωραίο που είναι να αξιοποιήσουν -στο έπακρο επιτέλους!- τις δυνατότητες των κρατών και να δημιουργήσουν φούσκες τις οποίες μπορούν επιλεκτικά να σκάνε όπου και όποτε τους βολεύει.

Όταν εκεί που σκάνε τις φούσκες αρχίζουν τα πράγματα να αγριεύουν και διάφοροι μασαδόροι κινδυνεύουν ή δεν έχουν άλλο ζουμί να ξεζούμισμα, την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για άλλα βολικά σημεία του πλανήτη αλλιώς συνεχίζουν τη μάσα τους για όσο τους παίρνει.

Και έτσι ένα ωραίο σύστημα από άρχοντες και παραφερνάλια συνεχίζει το παιχνίδι του στις πλάτες μας επικαλούμενο πάντα την ανάγκη ανέλιξης -και ποτέ ισορροπίας- της οικονομίας, για να περνάνε αυτοί καλύτερα και μεις όπως μπορούμε ….

[1] Ενσωματώνοντας την ιδέα του Χέγκελ για την εγγενή αλλαγή όπου κάθε ιδέα, κάθε δύναμη αναπόδραστα εκτρέφει το αντίθετό της, και τα δύο μαζί συγχωνεύονται σε μια ενότητα που με τη σειρά της δημιουργεί τη δική της αντίφαση. Η ιστορία είναι η έκφραση αυτής της αέναης κίνησης αντιτιθέμενων και συντιθέμενων δυνάμεων και ιδεών. Η διαλεκτική αλλαγή είναι εγγενής στις ανθρώπινες υποθέσεις.

[2] Δεν βασίζεται δηλαδή στον κόσμο των ιδεών αλλά στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον.

The Burden of Pensions on States…

από Σταύρο Κυριαζή

1. Στο Wisconsin κάποιοι που αποκαλούμε επιτιμητικά ως «Αμερικανάκια», έχουν ξεσηκωθεί για κάποια ζητήματα, που στην ουσία αποτελούν «πταίσματα» σε σχέση με όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη… «

…Wisconsin’s pension plan allows people to retire at 57 with a full pension, as long as they have 30 years of service. Police officers and firefighters can retire at 53, with 25 years of service…».

2. Και εδώ, ο πραγματικός λόγος για τον οποίο οι νομοθέτες στις Πολιτείες που κυβερνούν οι Ρεπουμπλικάνοι στις ΗΠΑ, «καίγονται»… Τα ποσοστά αναπλήρωσης φταίνε…

Wisconsin turned out to have the eighth-richest pensions of any state, replacing on average 57 percent of a worker’s pay in retirement. But the most generous state by far is Colorado — even though it has granted collective bargaining to only a fourth of its public work force. In Wisconsin, roughly half are covered, according to Unionstats.com, a database that uses Census data to track union membership.

Colorado offers pensions that replace 90 percent of salary, with generous annual compounding that more than keeps up with the current rate of inflation. (The state has tried to reduce this compounding; retirees have sued.) Colorado’s pensions are unusually rich because its public workers are not permitted to participate in Social Security — the state pension is the only one they get. The second-richest state is New York, which replaces 77 percent of a worker’s income, even though New York’s public work force earns Social Security benefits as well. A New Yorker’s public pension benefit, combined with Social Security, replaces more than 100 percent of his pay, Mr. Schieber found.That might appear to be the fruits of collective bargaining, since New York State grants that right to more of its public work force than any other state. But the third most generous state is Georgia, replacing 68 percent of a retiree’s former paycheck on average. And Georgia is a right-to-work state with one of the lowest rates of collective bargaining in America, just 14 percent of its public work force.

Διαβάστε περισσότερα…

http://www.nytimes.com/2011/03/11/business/11pension.html?nl=todaysheadlines&emc=tha25

LSE, GADDAFI κ.ά. εδώδιμα και αποικιακά…

 

από Σταύρο Κυριαζή
Βρε, για δείτε «μαιμουδιές» που κάνουν τα πουλάκια μου…
Ακόμη και στο «άμεμπτο» (φαινομενικά) και «μοδάτο» (τώρα τελευταία) LSE…

 

Εν αρχή ήν …κάποιος με το εύηχο όνομα Von Guttenberg!

Το διδακτορικό που ισχυρίζονταν ότι κατείχε, απεδείχθη τελικά …μαιμού!!!
Ποιός ήταν αυτός?
Μα, ένας «ευγενής» Γερμανός, απόγονος του Μπίσμαρκ και Υπουργός Εξωτερικών της Μέρκελ…
Παραιτήθηκε!
Μάλλον τον έφαγε το κατεστημένο της Γερμανίας, με το πρόσχημα της διαφάνειας φυσικά, βλέποντας ότι απειλείται από ένα ραγδαία ανερχόμενο «αστέρα» (αν και κατασκευασμένο)!!!
Και δεν πέρασαν παρά μόνον δυό ημέρες και νάσου και ένας άλλος «ευγενής» με το ίδιο -όπως φαίνεται μεταδοτικό- νόσημα των «ευγενών»!!!
Saif Al-Islam Alqadhafi, είναι το σωστό όνομά του -όπως άλλωστε αναγράφεται στη διατριβή του- και όχι Gaddafi, όπως τον λένε τα ΜΜΕ…
Έ, αυτός ήταν απόγονος μιας φυλής που κυριαρχεί χρόνια στη Λιβύη…
«Βεδουίνος» όπως λέει συχνά ο πατέρας του…
 

Στο Department of Philosophy, Logic and Scientific Method (http://www2.lse.ac.uk/philosophy/home.aspx) σε συνεργασία με το LSE Global Governance (http://www.lse.ac.uk/Depts/global/aboutus.htm)!!!

 

429 σελίδες διδακτορικό, ο …μεγάλος!
Θα κουράστηκε πολύ να το τελειώσει…
Μεγάλος όγκος για αντιγραφή!
Και ποιοί καθηγητές παρακαλώ, επόπτευαν τη διατριβή και παρακολουθούσαν την …πρόοδο του παιδιού?
Professors:
Όπως αναφέρει, απέστειλε το draft και στον Joseph Nye για να τον συμβουλεύσει!!!
Ξέρετε ποιός είναι ο Joseph Nye? Από το Harvard University και το John F. Kennedy School of Government!!!
…Πρώην Assistant Secretary of Defense for International Security Affairs,
Πρώην Chair of the National Intelligence Council,
Πρώην Deputy Assistant Secretary of State for Security Assistance,  Science and Technology
Αναφέρονται φαρδιά-πλατιά τα ονόματα όλων, στη σελίδα 3 της διατριβής!!!
Πρόκειται για …τρανταχτά ονόματα (για όσους γνωρίζουν ή γενικότερα ψάχνουν)!
Ά, να μην ξεχάσω να σς απω, ότι από εκεί πέρασε και ο Anthony Giddens, ο μέντορας του Tony Blair και ο θεμελιωτής της θεωρίας του …Τρίτου Δρόμου!!!
…Να μην σας πω καλύτερα, προς τα που υποτίθεται ότι …έβγαζε ο δρόμος!!!

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους όσους τον βοήθησαν να αντιγράψει…
Όλα αυτά βέβαια, δεν συνέβησαν σε κανένα ΙΕΚ στο Τιμπουκτού, αλλά σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, που καυχιέται αδιάκοπα ότι …φροντίζει για αρίστους και όχι αρεστούς!

Και νάαααα, τα βραβεία και οι χορηγίες και ο σεβασμός και η διεθνής αναγνώριση…

Και νάαααα, η κατάταξη στις υψηλές βαθμίδες των 100 και 200 καλύτερων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων…
Θαυμάστε κάποια από αυτά…
Τελικά, για το «φαίνεσθαι» όλα!!!
Σταύρος Κυριαζής
Σημείωση της κατόχου του blog : Αγαπητέ κ. Κυριαζή όπως χρόνια τώρα έχουμε καταλάβει όλοι οι αφυπνισμένοι άνθρωποι, τα ιδρύματα αυτά φροντίζουν για τους α(χ)ρίστους που βγάζουν… σας aφιερώνω αποσπάσματα από ένα μυθιστόρημα που γράφω αυτή την εποχή (από την ενότητα Αναμόρφωση, κεφάλαιο : Στην κορυφή του κόσμου) στο οποίο συνοψίζεται η άποψή μου για ιδρύματα του είδους τους.
Εσείς τώρα το «πιάσατε» το παιχνίδι τους ;  :
«… Ήταν σε μία από αυτές τις βαρετές διαλέξεις που έδινε σε κάποιο αξιοσέβαστο πανεπιστήμιο, τα ακριβοπληρωμένα πτυχία του οποίου ήταν το κλειδί που άνοιγε διάπλατα τις πόρτες της πρόσβασης προς τις διάφορες κορυφές του κόσμου. Εκεί που για να ανέβεις, πέρα από την γερή οικονομική κατάσταση των δικών σου που μπορούσαν να εξαγοράσουν τη δυνατότητα της γνώσης σε ιδρύματα σαν αυτό, που ουσιαστικά την περιόριζαν στο μικρό αριθμό ενίοτε και ηλιθίων ευνοημένων, απαιτούνταν και τα εχέγγυα της ευλαβικής υπακοής στον χρυσό κανόνα της διατήρησης της υπάρχουσας τάξης. Εχέγγυα που μόνο η «ευγενική» καταγωγή σου μπορούσε να παρέχει, όπως ακριβώς ορίζεται από την Ανώτερη Τάξη. Το αξιοσέβαστο αυτό ίδρυμα ήταν μέρος μιας μικρής ομάδας παρόμοιων ιδρυμάτων, οι απόφοιτοι των οποίων είχαν το δικαίωμα αποκαλούνται αλλά και να επιβάλλουν την αναγόρευσή τους με όλων των ειδών τα μέσα -δόλια ή μη- σε ελίτ του πνεύματος, εξασφαλίζοντας μέσω του μηχανισμού, που επιμελώς συντηρούταν για το σκοπό αυτό, την διατήρηση της υπέρτατης Ανώτερης Τάξης. 

Πλήρωνε (το Ίδρυμα εννοώ) τον Πρόεδρο με αποζημίωση αστρονομικών διαστάσεων όχι τόσο για να τον ακούσει να αναμασά τις αναμενόμενες κοινοτοπίες που διασφαλίζουν την πολυπόθητη διατήρηση της αρχής, όσο για να δηλώσει την δυνατότητά του ως Ίδρυμα να έχει πρόσβαση και συνεργασία με πρόσωπα που βρίσκονται στην κορυφή του συστήματός τους. Το ισχυρότατο κίνητρο για τους τρυφερούς γόνους της Ανώτερης Τάξης που απέφερε εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία του. Για να είναι δε, περισσότερο αποδεκτό από όλους, άφηνε που και που εξαιρετικά ταλέντα από χαμηλότερες τάξεις να εισέλθουν στους κόλπους του. Έτσι πετύχαινε αρκετά πράγματα όπως να φαίνεται πραγματικά δημοκρατικό αλλά και να φροντίζει να ενσωματώνει από τις παρακάτω Τάξεις τα δυνατά μυαλά που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν ή πολύ χειρότερα να ανατρέψουν το σύστημα.

Η διάλεξη περί νόμων και ανάγκης τήρησης τους καθώς και η προσεκτική αναφορά σε δήθεν καινοτόμες ανατροπές στο θέμα της εφαρμογής τους και αλλαγής τους, έκανε τον Πρόεδρο να βαριέται αφόρητα αλλά δύο από τις τρεις υπέρτατες αξίες του -χρήμα και αναγνώριση- ήταν το αδιαφιλονίκητο κίνητρο για να δεχθεί να χάσει δύο ώρες από το χρόνο του.

Η διάλεξη ήταν ανοικτή και στο κοινό άλλων, λιγότερο διάσημων Ιδρυμάτων και προκειμένου να έχει περισσότερη απήχηση είχε ενσωματώσει το στοιχείο του ζωντανού διαλόγου ανάμεσα στους φοιτητές και τον Πρόεδρο.

Τα τρυφερούδια της Ανώτατης Τάξης, είχαν καταλάβει από ώρα τις μπροστινές θέσεις και διαγκωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα κάτσει στην καλύτερη θέση για να έχει άμεση οπτική επαφή με τον Πρόεδρο...»

Καταλάβατε κ. Κυριαζή γιατί σε ένα πραγματικά αφυπνισμένο κόσμο, οι κάτοικοι του οποίου θα έψαχναν την «συλλογική» γνώση και θα την εφάρμοζαν για το καλό ΟΛΩΝ, Ιδρύματα του είδους αυτού θα ήταν το λιγότερο «χεσμένα»;

Th. S.

Άσπρα ή μαύρα το ίδιο πράγμα είναι…

από τον Σταύρο Κυριαζή
Η Αργεντινή, με πληθυσμό περίπου 40 εκατομ., είναι μία ωραιότατη και αξιοθαύμαστη χώρα και οι κάτοικοί της, που αποτελούν ένα «εκπληκτικό μεσογειακό κυρίως μίγμα», κατά πλειοψηφία, Ισπανών και Ιταλών αλλά επίσης και Ελλήνων και ορισμένων άλλων λευκών, είναι ένας υπέροχος λαός, οι δε γυναίκες της είναι, ως επί το πλείστον, καλλονές. Υπάρχει επίσης και ένα πολύ μικρό ποσοστό γηγενών (Ινδιάνων). Αυτό εξηγεί, άλλωστε, γιατί η Αργεντινή θεωρείται ως η περισσότερο «Ευρωπαϊκή» χώρα της Λατινικής Αμερικής…
Την 5η Νοεμβρίου 2010, τραγουδιστές της Όπερας «εισέβαλαν» στο Πολυκατάστημα «Άνω Παλέρμο» (του Μπουένος Άιρες) για μια καλλιτεχνική εκδήλωση (παρέμβαση), που ποτέ άλλοτε δεν είχε πραγματοποιηθεί στη χώρα αυτή (Αργεντινή).
Η γνωστή Γαλλίδα Mezzosoprano VERA CIRKOVIC, συνοδευόμενη από λυρικούς αοιδούς, ερμήνευσε θέματα από το παραδοσιακό ρεπερτόριο της Όπερας. Η «Habanera» (χορός της Κούβας/ η γυναίκα της Αβάνας) από την Όπερα «Carmen»  (του Bizet),  το «O Sole Mio»(ναπολιτάνικο τραγούδι) και το «Ας Πιούμε» («Libiamo»), από την περίφημη πρόποση από την Όπερα «Traviata» (του Verdi), ήταν τα θέματα που επελέγησαν γι’ αυτήν τη δραστηριότητα προκειμένου να εορτασθεί η Εβδομάδα του Πολυκαταστήματος.
Οι τραγουδιστές προέρχονταν από το Θέατρο «COLON».
Ήταν στ’ αλήθεια (μεγάλη) έκπληξη…
Κανείς δεν γνώριζε τίποτε…
Οι τραγουδιστές φορούσαν ρούχα αστυνομικού, καθαριστών, πελατών, πωλήτριας κλπ.
Δείτε το βίντεο… http://www.youtube.com/watch?v=O5r8dmo6vsk
Και τώρα, σας παρακαλώ ανεχθείτε και κάποια δικά μου σχόλια…
Πράγματι, συγκλονιστικό ως …καλλιτεχνική παρέμβαση!!!
Από την άλλη, εμένα το μυαλό μου παίρνει και πάλι αλλόκοτες στροφές…
Για παράδειγμα, σκέφτομαι:
«…Τους καημένους τους Αργεντινούς! Tους πήρε κάμποσα χρόνια να συνέλθουν από το πρόβλημα χρέους τους…. Και τι κατάφεραν? Επανέκτησαν και πάλι το δικαίωμα να είναι καταναλωτές! Στην …κάλπικη ευφορία των super markets!
Εμείς πόσα χρόνια θα κάνουμε άραγε να συνέλθουμε? Και τι έγινε δηλαδή, που θα συνέλθουμε, όταν συνέλθουμε?…»
Μαύρος ουρανός, μαύρη ψυχή, μαύρες σκέψεις?
Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω …
Καλά, ας μην κλάψουμε κιόλας…
Άς μείνουμε στο βίντεο και ας απολαύσουμε το θέαμα και τα ακούσματα… http://www.youtube.com/watch?v=O5r8dmo6vsk

Η «άνευ όρων παράδοση» των διανοουμένων στην Ελλάδα! Με αφορμή το …Wisconsin!

από τον Σταύρο Κυριαζή

Γιατί υπάρχουν και …άλλα Ινστιτούτα, εκτός από το IOBE, το EEAGκαι το Ifo (τα …μαγαζάκια του Hans-Werner Sinn)
Δημόσιος Τομέας (?) στις ΗΠΑ και Συνδικάτα…
Πρώτα «ρίχνουμε τις αμοιβές» και μετά αρχίζουμε να «ρίχνουμε λάσπη» ότι δήθεν …οι Δ.Υ. αμείβονται πλουσιοπάροχα σε σχέση με τον Ιδιωτικό Τομέα κ.ό.κ.!
Τα ίδια και …εκεί!

Τελικά πρόκειται για παγκόσμιο κίνημα…

Με την ίδια ακριβώς συνταγή!
«…Which gets to the heart of what this is: A form of default…», γράφει ο Ezra Klein!!!
Αλλά στις ΗΠΑ -ναι στις ΗΠΑ- η ιντελιγκέντσια δεν έχει «παραδοθεί»!
Ναι -καλά διαβάζετε- οι διανοούμενοι αντιστέκονται, αποδομώντας τα άθλια και χωρίς βάση επιχειρήματα…
Για να δούμε λοιπόν…
Αμείβονται πράγματι καλύτερα, ποιά είναι τα προσόντα τους, ποιά είναι τα στοιχεία αποδοτικότητας που επικαλούνται ορισμένοι?
Αποκαλυπτικά στοιχεία για τις ιστορικές ανακρίβειες, τις τεχνικές «λασπώματος», τις διαδικασίες κοινωνικού αυτοματισμού κ.ά….
 

Πότε άραγε θα υπάρξουν και στην Ελλάδα τέτοιες φωνές?

 

Διαβάστε περισσότερα στο …