Archive Page 2

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ – Η επίσημη θέση της Κυβέρνησης για το Δημόσιο (Δελτίο Τύπου της 15ης Σεπτεμβρίου)!!!

 

από τον Σταύρο Κυριαζή

Διαβάστε τη θέση της Κυβέρνησης για το Δημόσιο (Δελτίο Τύπου της 15ης Σεπτεμβρίου)…

(http://government.gov.gr/2011/09/15/19750/)

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Πρόκειται για την μοναδική επίσημη θέση της Κυβέρνησης!

(και όχι όσα διαρρέουν διάφοροι κύκλοι ή και ανεύθυνοι πολιτικοί κύκλοι)!!!

Παρ’ όλα αυτά, σχεδόν όλοι οι παπαγαλο-δημοσιογράφοι, συνεχίζουν στα ΜΜΕ, τις ψευδολογίες και την κακόβουλη παραποίηση στοιχείων!!!

Γιατί άραγε?
Ποιούς υπηρετούν?

Υ.Γ. Και ένα ρητορικό ερώτημα! Όλα αυτά από το μυαλό τους τα βγάζουν ή από τον … τους?

.

.

Απάντηση στην Αξιωματική Αντιπολίτευση περί προσλήψεων στο δημόσιο

15.09.2011 |

Κοίτα ποιος μιλάει! Η Νέα Δημοκρατία που «φόρτωσε» το Δημόσιο στα πέντε χρόνια της τελευταίας διακυβέρνησής της με πάνω από 150.000 υπαλλήλους, με διαδικασίες πελατειακές.

Όλοι  θυμούνται ότι ακόμη και παραμονές  των εκλογών του 2009 προχώρησε  σε χιλιάδες προσλήψεις, οι οποίες κρίθηκαν παράνομες με εκθέσεις του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζή. Αυτές οι υποθέσεις γεμίζουν τώρα τα Δικαστήρια.

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που θεμελίωσε  το ΑΣΕΠ, επέκτεινε πρόσφατα την εφαρμογή των διαδικασιών του παντού, ακόμη και στις συμβάσεις έργου.

Όσα αναφέρει ο εκπρόσωπος Τύπου της  Ν.Δ. δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι:

α) Σε σχέση με το 2009, στις 31/12/2010 το κράτος είχε 35.000 λιγότερους υπαλλήλους (μόνιμοι και ιδιωτικού δικαίου), 51.000 λιγότερους συμβασιούχους και 22.000 λιγότερους μαθητευόμενους (stage), αφού τα stage στο δημόσιο τομέα καταργήθηκαν. Σύνολο: 108.000 λιγότεροι απασχολούμενοι στις 31/12/2010, από όσοι το 2009.

β) Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (άρθρο 1, παρ. 1 του Ν 3812/2009), προσλαμβάνεται για το 2011 ένας υπάλληλος στη θέση 10 αποχωρούντων (μονίμων και αορίστου χρόνου).

Το 2010 αποχώρησαν 53.336 μόνιμοι υπάλληλοι, άρα για το 2011 μπορούν να προσληφθούν 5.334. Οι εγκρίσεις νέων προσλήψεων που δόθηκαν από 1/1/2011 έως 13/9/2011 είναι συνολικά 2.195.

γ) Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας οι εγκρίσεις για συμβασιούχους και για ορισμένου χρόνου μειώνονται κατά 50% το 2011 σε σχέση με το 2010. Το 2010 είχαμε 74.289 εγκρίσεις προσλήψεων για συμβασιούχους και ορισμένου. Αυτές πρέπει να μειωθούν το 2011 σε 37.145. Από την 1/1/2011 έως 13/9/2011 έχουν δοθεί 34.851 εγκρίσεις. Υπολείπονται 2.294 ακόμη εγκρίσεις, που αντιστοιχούν σε 42.658 ανθρωπομήνες.

Δ) Συνεπώς, για το 2011 έχουμε περαιτέρω μείωση των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα κατά 90.000 εργαζομένους. Δηλαδή συνολικά, από τότε που ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ την διακυβέρνηση του τόπου μέχρι σήμερα, οι υπάλληλοι του δημόσιου τομέα μειώθηκαν κατά 200.000 περίπου.

Αυτή είναι η απάντηση στα μυθεύματα  αυτών που διόγκωσαν τη δημόσια  διοίκηση για πελατειακούς λόγους και  «τίναξαν» τον προϋπολογισμό στον αέρα. Απαιτείται πραγματικό θράσος και κακώς εννοούμενο «κουράγιο» για να εκδίδει η Ν.Δ. τέτοιου επιπέδου και «ποιότητας» ανακοινώσεις.

====================================================================================

Από την κάτοχο του blog :

Γιατί κ. Κυριαζή αναρωτιέστε;
Δεν είναι σαφές ότι ζούμε στους πολύ ενδιαφέροντες καιρούς του τέλους της λογικής;
Γιατί οι αγαπητοί ΜΜΕ-δες να αποτελούν την εξαίρεση; Πότε άλλωστε έγινε αυτό;
Μειώθηκαν λοιπόν οι Δ.Υ. παρόλα αυτά καλύτερα να συνεχίζουμε να ζητάμε να πιούμε το αίμα τους  …. δεν το ακούσατε ? το cannibalism έχει πέραση στις μέρες μας!!! (Κι άσε κάποιους να σκέφτονται ότι το λογικό θα ήταν να απαιτήσουμε κρατική ρύθμιση για τους ταλαίπωρους ιδιωτικούς υπαλλήλους ή τουλάχιστον αυστηρή εφαρμογή των νόμων …. και επενδύσεις έστω και από το κράτος αφού οι ιδιώτες -όπως η παρούσα κρίση καταδεικνύει- αποδειχθηκαν παντελώς ανίκανοι)

 

Advertisements

ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ «ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ»



Το φαινόμενο παρατηρήθηκε κατά κόρον παλαιότερα, χωρίς όμως να έχει εξαλειφθεί και στις μέρες μας. Κι’ αυτό διότι στον πολιτικό στίβο υπήρχαν αρκετοί που χρειάζονταν φροντιστήριο.

Σάμπως έτσι δεν γινόταν πάντα (βλέπε τους ανά εποχές «αυλικούς»)! Είναι γιατί διάφοροι επίδοξοι του πολιτικού στίβου πρέπει να μπορούν να κερδίζουν τις εντυπώσεις με τις δηλώσεις τους, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ άσχετα αν συμφωνούν ή διαφωνούν οι ίδιοι με αυτά που λένε.

Όταν ο σαφής, απέριττος και στοχευμένος λόγος είναι το ζητούμενο για τον wannabe first πολιτικό, το φροντιστήριο με το διανοούμενο είναι η απάντηση στο πρόβλημα αφού προσδίδει την απαραίτητη έξωθεν καλή μαρτυρία για τις «ΑΓΑΘΕΣ» προθέσεις των επίδοξων πρώτων.

Διότι ο δρόμος για την πρωτιά στον πολιτικό στίβο φαίνεται πως πρέπει να περάσει μέσα από την «επιστημονική» καθοδήγηση των διανοούμενων για τον πολύ απλό λόγο που οι επίδοξοι της πολιτικής δείχνουν να απολλύουν σταδιακά -όσο ανέρχονται στην πρωτιά-: την επαφή με την πραγματικότητα.

Αυτό μέχρι και τις τελευταίες εκλογές!!! Γιατί;;

Γιατί πέρα από τους λόγους που παρατίθενται πιο κάτω, οι διανοούμενοι, τουλάχιστον αυτού που μπορούν με αξιώσεις να διεκδικούν το χαρακτηρισμό, καταλαβαίνουν ότι η μόνη πραγματική βοήθειά τους δεν είναι πλέον το φροντιστήριο στους πολιτικούς (μπας και τους «ξεκουνήσουν» λίγο) αλλά η παράθεση της «καθαρής» σκέψης τους στη βάση της αφύπνισης της συλλογικότητας της κοινωνίας.

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που δείχνουν ότι οι φροντιστηριακές πρακτικές είναι απλά περιττές:

1)      Δεδομένων των συνθηκών (βλέπε Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο, και ότι άλλο προκύψει οσονούπω με την ανοχή των πολιτών) είναι πολύ εύκολο πλέον για οποιονδήποτε, χωρίς την «επιστημονική» βοήθεια κανενός διανοούμενου, να εκφέρει με πειστικό, σαφή, λιτό και στοχευμένο τρόπο τα αντι-μνημονιακά του επιχειρήματα. Η συνταγή είναι απλή. Αφήνεις τα συναισθήματα ανθρωπιάς (αυτά δηλαδή που τα ξεχνάμε χαμένοι στον ατομικισμό μας) να σε κατακλύσουν, παίρνεις μετά διαβάζεις λίγο από μνημόνιο, λίγο από μεσοπρόθεσμο και τσούούούούπ να ‘τος ο λόγος ο «πειστικός», καταλαμβάνει αμέσως το χώρο του στο κενό που δημιουργεί η οργή.

2)      Οι ίδιοι οι διανοούμενοι (ακόμη και αυτοί που καπηλεύονται τον χαρακτηρισμό) δείχνουν πλέον πολύ απρόθυμοι να συνεχίσουν το παιχνίδι της εξουσίας αφού καθώς φαίνεται, άμα τη αναλήψη της εξουσίας, οι επίδοξοι πρώτοι έχουν χ#σμ#νους τους διανοούμενους και τις διδαχές τους.

3)      Ο Αισώπειος μύθος[1] με τον σκορπιό και τον βάτραχο έχει εμπεδωθεί στις συνειδήσεις όλων (βλέπε και αγανακτισμένους) οπότε τα «λουλούδακια της πολιτικής μας» μάλλον πρέπει να αρχίσουν να βρίσκουν άλλους τρόπους -εκτός φροντιστηρίων- για να ανθίζουν αν θέλουν να μην γίνονται σκορπιοί.

4)      Οι Μπαμπ(ου)η(νο)ς- like δημοσιογράφοι (με εξαίρεση τις φωτεινές υπάρξεις της αναζήτησης της αλήθειας των Βαξεβάνη, Χατζηστεφάνου, Αυγερόπουλου, και άλλων κυρίως ανώνυμων των blogs) κάθε τρεις και λίγο αναπαράγουν διάφορες ανοησίες ακόμα και για διανοούμενους και φροντιστήρια, στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από αυτό που πραγματικά γίνεται, καθιστώντας τα φροντιστήρια αυτοστιγμεί ανεπιθύμητα.

 Έτσι κύριοι Επίδοξοι Πρώτοι αφήστε τους διανοούμενους να «ζυμώνουν» τις συνειδήσεις των πολιτών με τις έννοιες της συλλογικότητας και της δικαιοσύνης, ξεχάστε τα φροντιστήρια κι ακούστε επιτέλους τη συνείδησή σας που φωνάζει να βρείτε την επαφή με την ανθρώπινη πλευρά σας, αυτή που ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΕΙ κανέναν άνθρωπο από την ευημερία και δεν ρίχνει το βιοτικό επίπεδο κανενός πολίτη στο όνομα άλλων ΔΗΘΕΝ εξοργισμένων πολιτών που στρέφονται εναντίον κάποιων -και καλά- βολεμένων πολιτών.

Τα λοιπά καλόπαιδα (βλέπε Μπαμπ(ου)η(νο)ς-like επαγγελματίες ή αλλιώς Μάνοι) που στο χώρο της συνείδησής τους έχουν παραχώσει χρήμα, ΑΥΤΟΙ χρειάζονται επειγόντως εντατικό φροντιστήριο ανθρωπιάς μπας κι ανθίσουν λιγάκι ΟΙ ΜΑΡΑΜΕΝΟΙ.

Th.S.
============================================================================================================

[1] Ο σκορπιός θέλει να περάσει το νερό αλλά δεν γνωρίζει κολύμπι.  Βλέπει τον βάτραχο, εξαίρετο κολυμβητή, και του ζητά να τον πάρει στην ράχη του για να περάσουν μαζί.  Ο βάτραχος διστάζει: «άμα σε πάρω επάνω μου, μπορεί να με κεντρίσεις».  Ο σκορπιός προσβάλλεται: «μα, άμα σε κεντρίσω και πεθάνεις, θα βουλιάξουμε και οι δυο μαζί!»  Το ξανασκέφτεται ο βάτραχος, πείθεται, βάζει επάνω του τον σκορπιό, μπαίνουν στο ρεύμα.  Κάποια στιγμή που βρίσκονται στα μισά, ο σκορπιός τον κεντρίζει.  Και ενώ ο βάτραχος ξεψυχάει και αρχίζουν και οι δυο να βουλιάζουν, ρωτάει τον σκορπιό: «γιατί;».  Και ο σκορπιός αποκρίνεται: «δεν μπορούσα αλλιώς! είναι στην φύση μου…«

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ …

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ
ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ,
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος


Όσο ο καπιταλισμός ήταν μια αυστηρά εθνική υπόθεση, ένα είδος αυτόνομου ανεξάρτητου οργανισμού, τα φαινόμενα της όποιας κρίσης, δηλαδή οι παθογένειες του ενός καπιταλισμού μπορεί, και συνήθως ήταν ευκαιρίες για τους ανταγωνιστές και αντίπαλους καπιταλισμούς, ευκαιρίες που γίνονταν προσπάθειες να μεγιστοποιηθούν. Με τη «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», δηλαδή με τον πόλεμο, γινόταν προσπάθειες να ξεπεραστεί και να μετακυληστεί η κρίση στον αντίπαλο ή και σε κάποιον άλλον. Αυτός ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των εθνικών καπιταλισμών, προέκταση του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, οδηγούσε μεταξύ των άλλων και στην αποδυνάμωση τους απέναντι στις εργαζόμενες κοινωνίες και συνολικά απέναντι στην εργαζόμενη ανθρωπότητα. Αυτό το θέμα το κεφάλαιο προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με τα διάφορα τραστ, τα κονσέρν, τις τοπικές, εθνικές και διεθνείς ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων κ.λπ., αλλά και με τις περιφερειακές ενώσεις και τις διεθνείς οικονομικές κοινότητες, χωρίς ωστόσο να βρεθεί οριστική και αποτελεσματική λύση γιατί ο ανταγωνισμός συνεχίστηκε και μεταξύ των διεθνών οικονομικών συνασπισμών.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τόσο ως αποτέλεσμα της τεράστιας υπερσυσσώρευσης και υπερσυγκεντροποίησης του κεφαλαίου, όσο και ως προσπάθεια υποταγής, (μέσω του ΟΗΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΝΑΤΟ, των ‘πράσινων επαναστάσεων’, των ‘προληπτικών πολέμων’ και κύρια, υπό την επίβλεψη του εργολάβου της παγκοσμιοποίησης με τις χίλιες στρατιωτικές βάσεις στον πλανήτη, των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής), είχε μοναδικό στόχο την υπαγωγή όλων των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο συντονιστικό κέντρο. Δημόσια έκφραση αυτής της συσσωμάτωσης των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο μόρφωμα είναι η Ομάδα των 7, 8, 10, 20, (G7, G8, …G20) και δε συμμαζεύεται, υπό τον αφανή έλεγχο του σκληρού πυρήνα του ηγεμονικού κεφαλαίου. Ο ρόλος του εκδικητή φαντομά έχει ανατεθεί στις λεγόμενες ‘αγορές’, τα κερδοσκοπικά funds και τους ‘οίκους αξιολόγησης’ με αποτέλεσμα, και μέσω της πρωτοφανούς σε έκταση ιδιωτικοποίησης, την αποεθνικοποίηση με την έννοια της κατάργησης της αυθυπαρξίας των επιμέρους καπιταλισμών, πράγμα που οδήγησε στην αφύσικη πολλαπλή σιαμαιοποίηση και τελικά την φρανκενστάϊνοποίηση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Με αυτό το βίαιο τρόπο οι επιμέρους καπιταλισμοί έχασαν την αυθυπαρξία τους και έγιναν μέρος ενός τεράστιου ενιαίου οργανισμού.

Για τη συνέχεια αυτού του πολύ ωραίου κειμένου διαβάστε εδώ : http://epithesh.blogspot.com/2011/06/blog-post_8303.htm

 

ΥΠΟΘΕΣΗ ΡΑΣΕΛ ΣΤΑΝΑΡΝΤ

Το 1966 ο Ράσελ Στάναρντ διατυπώνει μια παράξενη θεωρία σύμφωνα με την οποία τα καόνια θα μπορούσαν κατά περίσταση να γυρίσουν σε ένα άλλο σύμπαν όπου ο χρόνος τρέχει προς τα πίσω και μετά να ξαναγυρίσουν στο εδώ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 ανακαλύφθηκε το ουδέτερο σωματίδιο Καόνιο (ή αλλιώς μεσόνιο-Κ), ένα ασταθές και βραχύβιο υποατομικό σωματίδιο. Αυτό έγινε αντιληπτό όταν σε θαλάμους νεφών που εκτίθεντο σε κοσμική ακτινοβολία παρατηρούνταν σχηματισμοί σε V. Τα καόνια προκύπτουν από συγκρούσεις υποατομικών σωματιδίων όπως τα νετρόνια και τα πρωτόνια, δεν διαρκούν πολύ αφού αποσυντίθενται σε πιόνια και έχουν τρεις εκδοχές: θετικά φορτισμένα, αρνητικά φορτισμένα και ηλεκτρικά ουδέτερα.

Τι το περίεργο έχουν αυτά τα σωματίδια που τράβηξε την προσοχή των επιστημόνων;

Ο τρόπος με τον οποίο διασπώνται.

Γενικά, τα υποατομικά σωματίδια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους βάσει δύο δυνάμεων: την πυρηνική ισχυρή και την πυρηνική ασθενή. Βάσει της πρώτης έχουμε αλληλεπίδραση σε τρισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου (π.χ. πυρηνικά σωματίδια) ενώ βάσει της δεύτερης χρειάζονται ακόμα και δεκαπέντε λεπτά (π.χ. ραδιενεργός διάσπαση βήτα – διάσπαση νετρονίου) για την αλληλεπίδραση.

Αυτό που τράβηξε την προσοχή των επιστημόνων ήταν ότι ενώ για να παραχθεί ένα καόνιο απαιτούταν ένα τρισεκατομμύριο του τρισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου, το ίδιο καόνιο χρειαζόταν πολύ περισσότερο χρόνο για να διασπασθεί.

Για να το κάνω πιο απλό, σκεφθείτε ότι πετάτε ένα αντικείμενο στον αέρα και χρειάζεται ένα εκατομμύριο χρόνια για να ξαναπέσει κάτω.

Τι το παράξενο σε αυτό;

Η κατάλυση της χρονικής συμμετρίας.

Οι αρχές της συμμετρίας είναι οι κανόνες που μας καθοδηγούν στην ανακάλυψη των μαθηματικών νόμων της φύσης. Σε ότι αφορά τα σωματίδια έχουμε τρεις συμμετρίες, τη χρονική Τ (κατοπτρισμός ως προς το χρόνο) την αριστερόστροφη ή δεξιόστροφη ομοτιμία P (κατοπτρισμός ως προς το χώρο – δεν υπάρχει στην κλασσική φυσική) και τη συμμετρία ως προς το φορτίο C (κατοπτρισμός ως προς το φορτίο).

Σκεφθείτε το Τ σαν μια λειτουργία που έχει τη δυνατότητα να αναστρέφει την κατεύθυνση του χρόνου (παρελθόν – μέλλον). Οι χρονικά συμμετρικοί νόμοι έχουν την ιδιότητα να διατηρούν αναλλοίωτες τις εξισώσεις τους όταν συμβαίνει η αναστροφή (σταθερές υπό Τ). Το καόνιο φάνηκε ότι δεν συμμορφώνεται με αυτόν τον κανόνα και οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησής του φαινομένου βάσει της «παραδοξότητας» των κουάρκ δεν έπεισε αφού τελικά η ομάδα Φιτς – Κρονίν ανακάλυψε ότι η αυτόνομη συμπεριφορά του καονίου επέφερε την έμμεση κατάλυση της CP συμμετρίας άρα συνεπαγόταν ακόμη και την παραβίαση της συμμετρίας Τ. Έτσι αφού το Σύμπαν δεν υπακούει στη συμμετρία CP δεν πρέπει να υπακούει και στη συμμετρία Τ.

Τα σωματίδια ενάλλασσαν την ταυτότητά τους (καόνιο – αντικαόνιο) με την τάση να περνούν περισσότερο χρόνο ως αντικαόνια παρά ως καόνια.

Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι το καόνιο έχει αίσθηση «παρελθόντος-μέλλοντος» και οδήγησε τον Ράσελ Στάναρντ να εξηγήσει αυτήν την αίσθηση σαν το καόνιο να πηγαίνει να επισκεφθεί για λίγο ένα χρονικά ανεστραμμένο παράλληλο σύμπαν και κάποιους δημοσιογράφους να γράψουν τότε : «…ο κόσμος διχάζεται σε διπλανές περιοχές που η καθεμία ξετυλίγει το μαγικό της χαλί ταυτόχρονα αλλά σε αντίθετες κατευθύνσεις».

Αυτό όμως που φαίνεται πως γνωρίζουν τα καόνια είναι η διαφορά μεταξύ των δύο κατευθύνσεων του χρόνου. Δεν χωρίζουν το χρόνο σε παρελθόν και μέλλον. Δείχνουν να είναι συντονισμένα και να διαισθάνονται τη διαστολή του σύμπαντος, γνωρίζουν για τη μεγάλη έκρηξη και την κοσμική αρχή…

Η συστηματική παραγωγή γνώσης για την ουσία των πραγμάτων συνιστά την ανώτερη μορφή του ειδέναι[1]. Δεν υπάρχει όμως επιστημονική απόδειξη για την ποιότητα της συνείδησης μέσα από κάποιο πείραμα επαλήθευσης, παρά μόνο μια κοινά αποδεκτή αλήθεια για όλους τους παρατηρητές, σε αντιδιαστολή με την ικανότητα της εμβίωσης της γνώσης που παράγεται.

Οι κάθε λογής επιστήμονες (φυσικοί, οικονομολόγοι, ιατροί, κ.ά.) έχουν μόνο ΕΝΑΝ τρόπο για να ξεφύγουν από το ρόλο τους ως παρατηρητές και να τιμηθούν με τον χαρακτηρισμό «επιστήμων»: να τοποθετήσουν πάνω από όλα τον ΑΝΘΡΩΠΟ ή καλύτερα να τοποθετήσουν πάνω από όλα ΟΛΟΥΣ τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Είμαι σίγουρη πως αυτό που θα βιώσουν τότε, ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν το έχουν ακουμπήσει …

Th.S.

============================================================================

[1] Η λέξη συνείδηση προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδέναι < οίδα = γνωρίζω, (σύν+οιδα) = γνωρίζω καλώς.

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ … Ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ

από Σταύρο Κυριαζή

Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι βάζουν στη δουλειά τα ανήλικα!

Και αμέσως μετά έρχεται το γεγονός ότι τα βάζουν σε επικίνδυνες εργασίες…

Αλλά πόσο κακό, είναι και το ότι μας μιλάνε για παγκόσμια ανεργία!

Κάποιοι έχουν το θράσος να το κάνουν…

http://www.ilo.org/pls/apex/f?p=109:1:0

Ποιά ανεργία, βρε …παλιοτόμαρα?

Τόσα παιδιά εργάζονται παράνομα, μόνο και μόνο για να μην εργάζονται νόμιμα οι ενήλικες!!!

Και δεν νομίζω ότι υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να φαντάζεται ότι αυτό συμβαίνει επειδή τα παιδιά κάνουν καλύτερα και αποτελεσματικότερα την κάθε δουλειά…

Όλοι κατανοούν ότι αυτό γίνεται γιατί οι ενήλικες απαιτούν μεγαλύτερη αμοιβή…

Τουλάχιστον, την …εκάστοτε νόμιμη!

Πρόταση: Έ, αφού θεωρούν ότι η κατώτερη νόμιμη αμοιβή αποτελεί εμπόδιο για περισσότερα κέρδη στους λίγους, ας την καταργήσουν, βρε αδερφέ!

Άλλωστε, σιγά-σιγά εκεί δεν το πάνε?

Και τέλος πάντων, ήρθε νομίζω η ώρα που θα παίρνουν τα παιδιά με το ζόρι «από την κούνια» και να τα βάζουν στα ορυχεία και στα παπουτσάδικα…

Τέλος, άκουσα κάπου το …διεστραμμένο επιχείρημα, ότι τα παιδάκια επειδή έχουν λεπτότερα χεράκια, είναι περισσότερο επιδέξια στη βελόνα που χρησιμοποιούν για να ράβονται τα χειροποίητα παπούτσια και χειρίζονται καλύτερα τις δερμάτινες κλωστές… Συνεπώς παράγουν περισσότερα κομμάτια…

Φωτιά να τους κάψει, εκείνους που το σκέφθηκαν!!!

Διαβάστε περισσότερα, στο φρικιαστικό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό αφιέρωμα του ILO…

http://www.ilo.org/global/meetings-and-events/events/world-day-against-child-labour/2011/lang–en/index.htm.

Με πορίσματα εκθέσεων, παρουσιάσεις, βίντεο, slideshares, φωτογραφίες κ.ά….

http://www.ilo.org/ipecinfo/product/viewProduct.do?productId=16627

http://www.ilo.org/dyn/media/slideshow.curtainUp?p_lang=en&p_slideshow_id=43

Και τέλος, τη σχετική Διεθνή Σύμβαση…

http://www.ilo.org/ipec/facts/ILOconventionsonchildlabour/lang–en/index.htm

115 εκατομύρια ανήλικα παιδιά σε επικίνδυνες εργασίες

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) ανακοίνωσε ότι 115 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι (κάτω των 18 ετών) σε όλο τον κόσμο (δηλαδή το 7%), ασχολούνται σε εργασίες που απειλούν τη ζωή τους, (π.χ. μεταλλεία, ορυχεία, φάρμες, κατασκευή παπουτσιών ή καλλιέργεια λουλουδιών).

Οι εργοδότες προτιμούν την παιδική εργασία διότι είναι φτηνή αλλά «…και επειδή τα παιδιά είναι από τη φύση τους πιο υπάκουα και πειθαρχούν πιο εύκολα από τους ενήλικες, αλλά και πολύ φοβισμένα για να παραπονεθούν…». Επίσης, οι παρενέργειες από τις τοξικές ουσίες εμφανίζονται σε αυτά αρκετά χρόνια αργότερα και επομένως δεν απομακρύνονται από τη δουλειά λόγω ασθενειών ούτε ζητούν αποζημιώσεις.

Υπάρχουν και παιδιά κάτω των 5 ετών (!) που εργάζονται αλλά τελευταία το ποσοστό τους έχει μειωθεί, κάτω από τις πιέσεις της κοινής γνώμης. Επίσης μειώθηκε στο 40% το ποσοστό των κοριτσιών κάτω των 18 ετών σε επικίνδυνα επαγγέλματα. Την ίδια ώρα όμως αυξήθηκαν οι έφηβοι από 15-17 ετών. Τα περισσότερα παιδιά εργάζονται στην Ασία (48 εκ. δηλ. το 5,6%), στην Υποσαχάρια Αφρική (39 εκ. δηλ. το 15%) και στη Λατινική Αμερική (9,5 εκ. δηλ. το 6,7%).

====================================================================================

Σημείωση της κατόχου του blog :

Μάλιστα κύριοι!
Και τώρα μπορούμε να τα ρίξουμε στην ρουφιάνα την «κενωνία», στον σκληρό ντουνιά και στο απάνθρωπο σύστημα.

Για απαντήστε μου όμως σε κάτι : όλοι εμείς δεν είμαστε το σύστημα; Εμείς δεν είμαστε ο ντουνιάς κι η κοινωνία;
Και δεν εννοώ μόνο εμάς στην Ελλάδα …

Συνδικάτα και «αγανακτισμένοι» λοιπόν, μαζί παρέα, όλοι για όλους ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ας γίνουμε η δυνατή φωνή που θα ξεσηκώσει τους επόμενους συλλογικούς ανθρώπους στα πέρατα του κόσμου …

Και ας μην μας φταίνε οι οργανωμένες δομές εκπροσώπησης (π.χ. συνδικάτα, κόμματα, οργανώσεις) διότι ρίξτε μια ματιά εδώ:
http://www.infowars.com/male-prostitutes-service-bilderberg-members-at-elite-summit/
για να δείτε πως περνούν και πόσο ξεφτίλες είναι αυτοί που απαρτίζουν τις δομές αντιπροσώπευσης των διεθνών λαμόγιων (π.χ. λέσχη Μπ(λ)ιντε (μπεργκ) ).

Κοιτάξτε όμως και εδώ :

http://www.youtube.com/watch?v=aM8op48aruA&feature=player_embedded

Th. S.

Η επιστολή, η απάντηση και τα τρία πουλάκια που κάθονταν (στην πλατεία Συντάγματος) …

Το ζήτημα της επιλογής

Οικονομολόγο δε μπορείς να με πεις -παρ’ όλο που ένα πτυχίο μου είναι οικονομικής κατεύθυνσης. Έτσι έχω το απαραίτητο υπόβαθρο να καταλαβαίνω τις έννοιες όταν τίθενται και να διαβλέπω τις πρακτικές που ακολουθούνται ή υποβάλλονται από το σαθρό οικονομικό παγκόσμιο σύστημα.

Είναι και αυτό το ρημάδι το μυαλό που «ξεφεύγει» πάντα από την τάξη και τη σειρά και βρίσκει την ομορφιά στο αναπάντεχο, στο ρηξικέλευθο, στο ανατρεπτικό, γιατί έτσι πλέον φαντάζουν τα αυτονόητα πράγματα όπως η συλλογικότητα, η κοινοκτημοσύνη και η δικαιοσύνη αφού ο κόσμος μας φτιάχθηκε στη βάση του παραλογισμού της απληστίας και του ατομικισμού. Και για τους λόγους αυτούς αγάπησα πολύ την κοσμολογία και τη φιλοσοφία και τους ανθρώπους και έμαθα έτσι σιγά-σιγά να προσεγγίζω τα πάντα, παρατηρώντας, φιλοσοφώντας και αγαπώντας .

Διαβάζω τις δύο επιστολές με ενδιαφέρον και όπως πάντα το μυαλό μου χορεύει στους δικούς του ρυθμούς.

Και υπό ποιο πρίσμα να κάνουμε την επιλογή μας; Βάσει της τίμιας προσέγγισης του Βαρουφάκη -με τις αναπότρεπτες αλήθειες που καταγράφει- ή καιροσκοπικά αγοράζοντας χρόνο από το μοιραίο μπας και διορθώσουμε τα κακώς κείμενα της χώρας μας; Βέβαια και ο Δοξιάδης φθάνει στο συμπέρασμα ότι μια λύση θα ήταν να κάνουμε την απαραίτητη προσαρμογή μόνοι μας, αλλά εξέφρασε με την επιστολή του κάποιες αγωνίες που ακόμη έχουν πολλοί.

Εγώ την απάντηση στον εαυτό μου την έχω δώσει προ πολλού, όμως δεν θα σας την πω τώρα θα ήθελα να φθάσετε σε αυτή διαβάζοντας τα παρακάτω. Μόνο έτσι θα γίνει συνείδηση σε όλους μας το θέμα της «επιλογής».

Από τη μια τα νούμερα

Αυτά δεν βγαίνουν με τίποτα. Το 2012 η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 35 δις για ληξιπρόθεσμα ομόλογα και 17 δις σε τόκους. Το 2013 θα πρέπει να πληρώσουμε 27 δις για ληξιπρόθεσμα και 17 για τόκους. Το δάνειο που θα λάβουμε για τα δύο αυτά χρόνια είναι περίπου 60 δις συνεπώς είμαστε 20 δις μείον. Τα βάσανά μας όμως δεν τελειώνουν το 2014 διότι από εκεί και πέρα θα πρέπει πάλι να πληρώνουμε για δάνεια και τοκοχρεολύσια.

Και που θα τα βρούμε τα λεφτά; Είναι καλό να προσθέσουμε κι άλλα δάνεια στην καμπούρα μας;

Ο ιδιωτικός τομέας είτε είναι καθαρά κρατικοδίαιτος (κρυφο-δημοσιοϋπαλλήλους τους λέω με περιπαικτική διάθεση) είτε στηρίζεται στο καταναλωτικό μοντέλο (δεν υπάρχουν σοβαρές επενδύσεις και εξαγωγές) και νόμισμα δικό μας δεν έχουμε για να μπορούμε να στηρίξουμε την οικονομίας μας (πληθωρισμό, υποτίμηση, ανταγωνιστικότητα κλπ, κλπ). Βέβαια κάποιοι πολύ πλούσιοι και μόνο που ακούν για πληθωρισμό ανατριχιάζουν και επιλέγουν το devaluation. Στην περίπτωσή μας ο πληθωρισμός θα ήταν αταξικός μιας και δεν είναι οριζόντιος άρα αυτοί που έχουν χρήμα ή αξίες θα έχαναν περισσότερα. Ενώ όταν αναγκάζεσαι να κλείσεις νοσοκομεία και σχολεία (devaluation) ο πλούσιος θα έχει να πάει σε αυτά που θα μπορεί να πληρώνει.

Από την άλλη οι διαθέσεις

Στις παρέες μου μικρή στο χωριό και στην πόλη πέρασα σκληρές καταστάσεις. Έμαθα όμως πολύ χρήσιμα πράγματα όπως ότι τους αλήτες της άλλης παρέας τους αντιμετωπίζεις αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιείς τα δικά τους τερτίπια, και αν δεν πρόκειται για αλήτες της άλλης παρέας αλλά για δικούς σου φίλους που παρεκτράπηκαν, τους φέρνεις στον ίσιο δρόμο όχι κάνοντάς τους τα χατίρια αλλά φερόμενη σκληρά δείχνοντάς τους ότι το λάθος τους μπορεί να αποβεί μοιραίο και γι’ αυτούς.

Πόσο φίλοι μας και εταίροι στάθηκαν οι χώρες της Ευρωζώνης που χρόνια τώρα μας λεηλατούν με διπλό τρόπο (δάνεια – κατανάλωση); Πόσο «φιλικά» μπορούν να σε αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Θα τους επέτρεπε κάτι τέτοιο η απύθμενη όρεξή τους για κέρδη (δημιουργία άυλου χρήματος που το δανείζουν επί 9 φορές και μετά μας ζητούν να παράγουμε περισσότερο για να το κάνουμε από άυλο υλικό); Οι ίδιοι λένε ότι τίποτα δεν δίνεται δωρεάν.

Αλήθεια; Τι λέτε κύριοι;

Έχετε συνειδητοποιήσει ότι το σύμπαν στο οποίο ζούμε μας δόθηκε τζάμπα (δεν το λέω εγώ το λέει ο Γκουθ); Η γη και οι πόροι της στην οποία κατοικούμε δεν ήταν το οικόπεδο που αγοράσαμε από κάποιους εξωγήινους και για το λόγο αυτό δεν ανήκουν σε κανέναν μας αλλά σε όλους ταυτόχρονα.

Η πραγματικότητα της επιλογής

Αλήθεια πιστέψατε ποτέ ότι έχουμε επιλογή ως προς το αν θα πεθάνουμε ή όχι; Η επιλογή δεν είναι δική μας, είναι δική τους και μπορούν να μας κάνουν όση πλακίτσα θέλουν.

Τι κι αν αγοράσουμε λίγο ακόμη χρόνο με δάνεια;

Σάμπως υπάρχει η περίπτωση οι «εταίροι» μας και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά λαμόγια να δουν το φως το αληθινό και να καταλάβουν ότι θα τους πάρει και θα τους σηκώσει και τους ίδιους αργά ή γρήγορα;

Έτσι η επιλογή μας ήταν και είναι (έστω κι αν ξεφόρτωσαν πολλά λαμόγια από τα ομόλογα της Ελλάδας) ότι θα πάμε μια βόλτα στο διάολο αλλά θα τους πάρουμε μαζί μας, γιατί από δω θα γίνει η αρχή του μεγάλου κραχ (domino effect). Βλέπετε το δικό μας χρέος είναι πολύ μικρό για να επηρρεάσει τα πράγματα σε τέτοιο βαθμό και αυτοί που διαχειρίζονται την τύχη του μπορούν αύριο κιόλας να πουν stop και να μας σώσουν, αλλά τα χρέη άλλων χωρών (Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία στην Ευρώπη, U.S.A. στον κόσμο) τα είδατε; Τελικά μάλλον τους συμφέρει να μας σώσουν και χωρίς πολλά – πολλά γιατί αλλιώς τους βλεπω να τρέχουν αλαλάζοντας …

Πάμε πλατεία;

Κι ενώ όλα αυτά τα ωραία συμβαίνουν στο κεφάλι μου με αφορμή δυο άρθρα, σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν αν όλοι όσοι πάνε πλατεία τις τελευταίες μέρες ξαμολιόντουσαν και σε όλα τα ξένα blogs (ή ακόμα καλύτερα αν «κελαηδούσαν» από το twitter σε όλους τους ξένους φίλους τους) και αναρτούσαν άρθρα «ξεσηκωτικά» για τους λαούς της Ευρώπης κατ’ αρχάς, αλλά και όλου του κόσμου (μη νομίζετε ότι και αυτοί δεν περνούν τα ίδια και δεν έχουν προβλήματα). Αν τους βομβαρδίζαμε με αυτές τις αλήθειες που κατά καιρούς διάφοροι ειδικοί έχουν αναλύσει (βλέπε Krugman) θα τους κάναμε να καταλάβουν ότι δεν φταίει ο Έλληνας για την δική τους φτώχεια αλλά η απύθμενη απληστία των τραπεζιτών!

Th.S.

Υ.Γ. Μην αυταπατάσθε αγαπητοί μου, να είστε σίγουροι ότι όχι μόνο τα ίδια, αλλά χειρότερα θα κάναν κι οι άλλοι …

ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ

από …unplugged…

Παρακολουθώ ημέρες τώρα τις ανά την Ευρώπη συγκεντρώσεις πολιτών που δηλώνουν αγανακτισμένοι και  καταγράφω την εναλλαγή των συναισθημάτων που μου προκαλούν.

Στην αρχή μια ευχάριστη έκπληξη και μια γλυκιά προσμονή: Επιτέλους! Πολλοί εκφράζουν έμπρακτα την αγανάκτησή τους για την απαράδεκτη κατάσταση που στρώνουν σε όλο τον κόσμο οι διεθνείς εγκληματίες (βλέπε νεοφιλελεύθερα λαμόγια και αγορές).

Επιτέλους μια δυνατή και καλή αρχή που μπορεί να γίνει μια ουσιαστική συνέχεια.

Μετά μια αμήχανη αναμονή : μέρες τώρα περιμένω τα συγκεκριμένα αιτήματα, τις συγκεκριμένες δράσεις, τα συγκεκριμένα μετρήσιμα αποτελέσματα … ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ ΤΟ ΚΑΤΙ που θα μου δείξει ότι οι άνθρωποι, άφησαν το αυτιστικό σύμπαν της πάρτης τους και εκδηλώνουν έντονα την νέα συλλογικότητα. Ο χρόνος περνά, ο πολύτιμος χρόνος σώνεται αλλά μια μόνο αξία θα μας πάει μπροστά : Ειρηνικά, ο καθένας για τον διπλανό του, όλοι για όλους, πάνω από όλα, πέρα από τα πάντα ….

Και τώρα, τώρα τι;

Η αρχή παραμένει αρχή και έτσι με μια μικρή απογοήτευση αναμένω χωρίς ακόμα να αγανακτώ 🙂 μολαταύτα. Γιατί; Γιατί διάφορες σκέψεις με κατακλύζουν.

Κύρια σκέψη, η πρωταρχική ανάγκη και η βάση των επόμενων ανθρώπων : Η πολυπόθητη συλλογικότητα. Διάφορες δηλώσεις -σε τηλεοπτικά συνεργεία- κάποιων συμμετεχόντων στο κίνημα αλλά και ιδιωτικές συζητήσεις με κόσμο που συμμετέχει σε αυτό, με βάζουν στη θέση μου. Παραθέτω τις τηλεοπτικές δηλώσεις (και όχι τις ιδιωτικές μου συζητήσεις) μιας και οι περισσότεροι τις είδαμε να παίζουν στα ιδιωτικά κ(λ)ανάλια.

ΔΗΛΩΣΗ 1η. «Για την πάρτη μας είμαστε εδώ …».

Γ@μ# την αναθεματισμένη πάρτη του καθενός … σάμπως αυτή δεν είναι που μας έφερε εδώ; Αναρωτιέμαι αν τελικά είναι μόνο η βεβαιότητα του επερχόμενου «ξεβολέματος της ατομικής μας πάρτης» αυτή που μπορεί να μας ξεκουνήσει!

Όχι δυστυχώς για εμένα για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο πολύς κόσμος ακόμα δεν απέκτησε το πολυπόθητο touch με την συλλογικότητα. Βλέπεις όταν κάποιοι τρώνε ξύλο –άμα τη εμφανίσει των προβοκατόρικων σκυλιών ως το διαχρονικά απαραίτητο εργαλείο απαξίωσης των μαζικών διαδηλώσεων– σε πορείες πολύ ΠΡΙΝ συμβούν τα κακά, κάποιοι άλλοι, με διάφορες δικαιολογίες ασυμφωνίας ως προς τον ξεπουλημένο ή αποτυχημένο διοργανωτή, απέχουν.

Άλλοι πάλι απέχουν γιατί απλώς τους πέφτει βαριά η δράση.

Βέβαια όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά αν μετά τις πορείες και τις διαδηλώσεις κάποια αιτήματα δικαιώνονται, συνήθως αυτοί που απεμπόλησαν την ευθύνη της συμμετοχής τους τρέχουν από τους πρώτους να ωφεληθούν (βλέπε «φαινόμενο τζαμπατζή»).

Όμως όπως έχει πει ο Φροϊντ «Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θέλουν στ’ αλήθεια την ελευθερία, γιατί η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τις ευθύνες». Αυτοί λοιπόν που ξεπούλησαν την ευθύνη της συμμετοχής, του ελέγχου και της εξουδετέρωσης όσων δρουν ιδιοτελώς μέσα σε αυτούς τους συλλογικούς φορείς που κερδίσαμε με πολύ αγώνα και αίμα, είναι οι ιδανικοί δολοφόνοι της ελευθερίας και αυτοί που έστρωσαν το χαλί στους διεθνείς εγκληματίες. Όχι – όχι απαραίτητα εσκεμμένα, όμως φαντάζομαι ότι τώρα κάποιοι από αυτούς τους ακούσιους, ανεύθυνους δολοφόνους συμμετέχουν στο κίνημα …. Έστω είναι κι αυτό μια αρχή …

ΔΗΛΩΣΗ 2η. «Βλέπετε; Δύο παιδιά και ο γαμπρός μου χωρίς δουλειά εδώ και καιρό. Πως θα ζήσουν αυτά τα παιδιά;».

Και τα παιδιά του διπλανού; Θα έβγαινες στο δρόμο να φωνάξεις για τα παιδιά του διπλανού αν ο γαμπρός σου είχε δουλειά με «βαρβάτο» μισθό; Θα έβγαινες να φωνάξεις αν έβλεπες ότι ένα ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ έρχεται για να ξεβολέψει κάποιους έστω και αν εσύ δεν συγκαταλεγόσουν μέσα σε αυτούς; Θα έβγαινες ή ο κοινωνικός αυτοματισμός που με πολύ μαεστρία σου πασάρουν τα κ(λ)ανάλια θα σε είχε γεμίσει με τόσο μίσος για τους συνανθρώπους σου που το μόνο που θα έκανες θα ήταν να γελάς χαιρέκακα ευχόμενη να τους κόψουν όχι μόνο τα μισθά τους –για να κάνω και εισαγωγή για την αγαπημένη  μου Σαπφώ– αλλά και το κεφάλι αν γινόταν (φαινόμενο ελληνικό με τίτλο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα»).

Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να θυμηθούμε τα λόγια του Γκάντι  «Εσύ πρέπει να αλλάξεις, αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο» και έτσι είναι! Όταν θα γίνεις ο επόμενος άνθρωπος, ο συλλογικός τότε μόνο θα μπορείς να πιάσεις στο στόμα σου τα λόγια του Καζαντζάκη και να πεις «Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη Γη. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω!» γιατί μόνο αν ξεπεράσεις τον ατομισμό σου θα μπορείς να δρας μόνος σου για το καλό όλων.

Μέχρι τότε, μέχρι αυτές οι αξίες να ποτίσουν κάθε κύτταρο του κορμιού σου και κάθε διάσταση της σκέψης σου μπορείς να δηλώνεις απλώς …. Αγανακτισμένος.

«ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ!!!» φωνάζει η πολυαγαπημένη ηθοποιός στην σκηνή της ταινίας.

Ξέρετε κάτι; Στην παρούσα φάση το ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ δεν έχει να κάνει με βία και μπόμπες και άλλα τέτοια αποτρόπαια κι εξευτελιστικά για την ανθρώπινη ύπαρξη πράγματα. Στο παγκόσμιο σταυροδρόμι της «Αρετής και της Κακίας» οι αγανακτισμένοι οφείλουν κατ’ αρχήν και να κάνουν την επιλογή που θα τους περάσει στην επόμενη φάση της παγκόσμιας ειρήνης και συλλογικότητας. ΠΩΣ; βάζοντας μπουρλότο «στην πάρτη τους»

Σε διαφορετική περίπτωση της γης οι αγανακτισμένοι θα γίνουν της γης οι πεινασμένοι. Και της γης οι πεινασμένοι θα πεινάσουν τόσο πολύ που θα φάνε τις σάρκες τους …

…unplugged… (όπως πάντα)