ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ

…ένα βαθιά αληθινό (και συγκινητικό για μένα) άρθρο από κάποιον που θεωρώ ότι κατοικεί πλέον ανάμεσα στους επόμενους ανθρώπους….

Το μόνο που θέλω να προσθέσω στα λόγια του ντόπιου είναι ότι ίσως είναι η απελπισία πλέον που θα μπορούσε να ανοίξει αυτά τα μάτια που κρατάμε πεισματικά κλειστά…. τα μάτια της συλλογικής συνείδησης των ανθρώπων…

Th.S.

Απελπισία εναντίον ελπίδας – Ποιο μπορεί να είναι το αποτελεσματικότερο μέσο εξόδου από την ανέχεια;

Η Ελλάδα –και άλλες χώρες- στη θέση χώρας που ισοπεδώθηκε από σεισμό

Διάβασα πριν από λίγο την ανάρτηση του Greek Rider, με τον τίτλο : Η Ελλάδα στη θέση χώρας που έχασε πόλεμο και αποφάσισα να συνεχίσω αυτό το φαινομενικά κλαψιάρικο αλλά στην ουσία επαναστατικό «γαιτανάκι» -εξ ού και ο χαρακτηριστικός υπότιτλος- τοποθετώντας την Ελλάδα στην υποθετική περίπτωση χώρας που έχει υποστεί άλλες καταστροφές.

Σημειωτέον, ότι αυτό μπορεί να αφορά εξ ίσου και άλλες χώρες –π.χ. Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία κ.ά.- που σήμερα βρίσκονται υπό διωγμό, κυρίως εκ μέρους των αγορών και με στόχο την εις βάρος τους κερδοσκοπία. Μάλιστα, η δίωξη εκλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία και χαρακτήρα, όταν προέρχεται και από άλλα κράτη-μέλη μιας ασπόνδυλης και χυλώδους υπερεθνικής οντότητας, με αντιμετώπιση και συμπεριφορές που θυμίζουν μάλλον «εταίρες» παρά «εταίρους»!!!

Και επειδή σήμερα –εκτός της χώρας μας- στο προσκήνιο βρίσκεται η Αϊτή, διείδα ως ιδιαίτερα προκλητική την περίπτωση, να βάλω την Ελλάδα στη θέση χώρας, που ισοπεδώθηκε από σεισμό.

Την έμπνευση μου την έδωσε ένα ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Σ. Δανέζη, που προβλήθηκε σήμερα, στα πλαίσια της εκπομπής με τον τίτλο: «Εμπόλεμη Ζώνη» και αφορούσε στην καταστροφή της Αϊτής από τους σεισμούς.

Απελπιστική η κατάσταση!!!

Να σκεφθείτε, ότι σε μια χώρα που θα μπορούσε η οικονομία της να είναι κυρίως αγροτική, δεν καλλιεργούν πλέον γη και όλα τους τα τρόφιμα τα εισάγουν.

Ακόμη, δεν έχουν καθόλου φάρμακα, αλλά ούτε και νοσοκομεία!!!

Όμως αυτό που με προβλημάτισε πολύ -για να μην πω με εντυπωσίασε- ήταν ένας ντόπιος «σκεπτόμενος», ο οποίος είπε αυτολεξεί:

«…Δεν συνιστώ σε κανέναν υπομονή, προσμονή και ελπίδα. Είμαι πεπεισμένος, ότι μόνο η απελπισία μπορεί να σώσει την κατάσταση. Το πολύ σε ένα-δύο χρόνια πρέπει να έχουν αλλάξει ριζικά τα πράγματα. Αλλοιώς…».

Και βέβαια, κανείς δεν λέει ότι βρισκόμαστε όλες οι χώρες στην κατάσταση της Αϊτής! Άλλωστε πως θα μπορούσε να βρει κάποιος όμοιό του, σε ένα κόσμο τόσο άνισο. Υπάρχουν τόσο μεγάλες ανισότητες -τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό των χωρών- που η κατανομή είναι απόλυτα κλιμακωτή. Αλλά τα προβλήματα, η στέρηση, η φτώχεια και η ανέχεια -αν και σε κλιμακωτή βαθμίδα- είναι παντού παρόντα και οδυνηρά. Αλλού λιγότερο και αλλού περισσότερο, αλλά οδυνηρά. Κάθε χρόνο και χειρότερα.

Το παράδοξο είναι ότι παντού, βλέπουμε οικονομική ανάπτυξη επί σειρά ετών. Δείτε τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και του ΟΗΕ.

Αλλά, προσέξτε τη διαφορά! Είπα, οικονομική ανάπτυξη (growth) και όχι κοινωνικοοικονομική (development) ανάπτυξη. Η μεν πρώτη, δείχνει την αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, ενώ η δεύτερη ασχολείται με την κατανομή της αύξησης. Η μεν πρώτη, μετράται με το ΑΕΠ (GDP), ενώ η δεύτερη με το ΔΑΑ (HDI/Human Development Index). Η πρώτη, ασχολείται με ποσοτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή το μέσο όρο του παραγόμενου πλούτου ανά κάτοικο, χωρίς να ασχολείται με την κατανομή του. Όμως, αυτός ο τρόπος συγκαλύπτει και δικαιολογεί το ότι μπορεί να έχουν λίγοι πολλά και πολλοί λίγα. Η δεύτερη, ασχολείται με ποιοτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή σχολεία ανά κατοίκους, κλίνες νοσοκομείων ανά κατοίκους, κατάσταση υγείας πληθυσμού, περιγεννητική θνησιμότητα κ.ό.κ., οπότε δεν μπορεί κανένα κράτος να αποκρύψει την υστέρηση στην κατανομή του πλούτου.

Και μετά από τη λίγη θεωρία, αλήθεια πείτε μου.

Έχετε ακούσει να μιλάνε πολλοί πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, σοφοί «γέροντες», δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, γι’ αυτό το δείκτη;

Όχι!!!

Κάθε μέρα σε κόμματα, υπουργεία, πανεπιστήμια, φόρα, κανάλια, εφημερίδες -και καφενεία ακόμη- όλοι για το ΑΕΠ μιλάνε.

Και όμως, παρά τη συνεχή αύξηση του ΑΕΠ -σε όλες γενικά τις χώρες- κάθε χρόνο βλέπουμε όλο και μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου, σε όλο και λιγότερα άτομα. Ένας από τους δείκτες που μπορεί να μας το δείχνει αυτό, είναι ο γνωστός δείκτης Gini (δείκτης ανισοτήτων).

Αλήθεια, είδατε να μιλάνε ποτέ για το Gini; Σπάνια, γιατί είναι «τζίνια» !!!

Για να δούμε λοιπόν, ποιο από τα δύο μπορεί να απεγκλωβίσει τις καθημερινά δοκιμαζόμενες κοινωνίες από τη σύγχρονη σκλαβιά;

Η απελπισία ή η ελπίδα;

Που μπορεί να οδηγήσει το καθένα;

Ποια τα αναμενόμενα αποτελέσματα και οι ενδιάμεσες επιπτώσεις καθενός;

Φοβάται κανείς γι’ αυτό; Και ποιος μπορεί να φοβάται περισσότερο;

Σταύρος Κυριαζής

Advertisements

0 Responses to “ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: