Το φαινόμενο παρατηρήθηκε κατά κόρον παλαιότερα, χωρίς όμως να έχει εξαλειφθεί και στις μέρες μας. Κι’ αυτό διότι στον πολιτικό στίβο υπήρχαν αρκετοί που χρειάζονταν φροντιστήριο.
Σάμπως έτσι δεν γινόταν πάντα (βλέπε τους ανά εποχές «αυλικούς»)! Είναι γιατί διάφοροι επίδοξοι του πολιτικού στίβου πρέπει να μπορούν να κερδίζουν τις εντυπώσεις με τις δηλώσεις τους, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ άσχετα αν συμφωνούν ή διαφωνούν οι ίδιοι με αυτά που λένε.
Όταν ο σαφής, απέριττος και στοχευμένος λόγος είναι το ζητούμενο για τον wannabe first πολιτικό, το φροντιστήριο με το διανοούμενο είναι η απάντηση στο πρόβλημα αφού προσδίδει την απαραίτητη έξωθεν καλή μαρτυρία για τις «ΑΓΑΘΕΣ» προθέσεις των επίδοξων πρώτων.
Διότι ο δρόμος για την πρωτιά στον πολιτικό στίβο φαίνεται πως πρέπει να περάσει μέσα από την «επιστημονική» καθοδήγηση των διανοούμενων για τον πολύ απλό λόγο που οι επίδοξοι της πολιτικής δείχνουν να απολλύουν σταδιακά -όσο ανέρχονται στην πρωτιά-: την επαφή με την πραγματικότητα.
Αυτό μέχρι και τις τελευταίες εκλογές!!! Γιατί;;
Γιατί πέρα από τους λόγους που παρατίθενται πιο κάτω, οι διανοούμενοι, τουλάχιστον αυτού που μπορούν με αξιώσεις να διεκδικούν το χαρακτηρισμό, καταλαβαίνουν ότι η μόνη πραγματική βοήθειά τους δεν είναι πλέον το φροντιστήριο στους πολιτικούς (μπας και τους «ξεκουνήσουν» λίγο) αλλά η παράθεση της «καθαρής» σκέψης τους στη βάση της αφύπνισης της συλλογικότητας της κοινωνίας.
Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που δείχνουν ότι οι φροντιστηριακές πρακτικές είναι απλά περιττές:
1) Δεδομένων των συνθηκών (βλέπε Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο, και ότι άλλο προκύψει οσονούπω με την ανοχή των πολιτών) είναι πολύ εύκολο πλέον για οποιονδήποτε, χωρίς την «επιστημονική» βοήθεια κανενός διανοούμενου, να εκφέρει με πειστικό, σαφή, λιτό και στοχευμένο τρόπο τα αντι-μνημονιακά του επιχειρήματα. Η συνταγή είναι απλή. Αφήνεις τα συναισθήματα ανθρωπιάς (αυτά δηλαδή που τα ξεχνάμε χαμένοι στον ατομικισμό μας) να σε κατακλύσουν, παίρνεις μετά διαβάζεις λίγο από μνημόνιο, λίγο από μεσοπρόθεσμο και τσούούούούπ να ‘τος ο λόγος ο «πειστικός», καταλαμβάνει αμέσως το χώρο του στο κενό που δημιουργεί η οργή.
2) Οι ίδιοι οι διανοούμενοι (ακόμη και αυτοί που καπηλεύονται τον χαρακτηρισμό) δείχνουν πλέον πολύ απρόθυμοι να συνεχίσουν το παιχνίδι της εξουσίας αφού καθώς φαίνεται, άμα τη αναλήψη της εξουσίας, οι επίδοξοι πρώτοι έχουν χ#σμ#νους τους διανοούμενους και τις διδαχές τους.
3) Ο Αισώπειος μύθος[1] με τον σκορπιό και τον βάτραχο έχει εμπεδωθεί στις συνειδήσεις όλων (βλέπε και αγανακτισμένους) οπότε τα «λουλούδακια της πολιτικής μας» μάλλον πρέπει να αρχίσουν να βρίσκουν άλλους τρόπους -εκτός φροντιστηρίων- για να ανθίζουν αν θέλουν να μην γίνονται σκορπιοί.
4) Οι Μπαμπ(ου)η(νο)ς- like δημοσιογράφοι (με εξαίρεση τις φωτεινές υπάρξεις της αναζήτησης της αλήθειας των Βαξεβάνη, Χατζηστεφάνου, Αυγερόπουλου, και άλλων κυρίως ανώνυμων των blogs) κάθε τρεις και λίγο αναπαράγουν διάφορες ανοησίες ακόμα και για διανοούμενους και φροντιστήρια, στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από αυτό που πραγματικά γίνεται, καθιστώντας τα φροντιστήρια αυτοστιγμεί ανεπιθύμητα.
Έτσι κύριοι Επίδοξοι Πρώτοι αφήστε τους διανοούμενους να «ζυμώνουν» τις συνειδήσεις των πολιτών με τις έννοιες της συλλογικότητας και της δικαιοσύνης, ξεχάστε τα φροντιστήρια κι ακούστε επιτέλους τη συνείδησή σας που φωνάζει να βρείτε την επαφή με την ανθρώπινη πλευρά σας, αυτή που ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΕΙ κανέναν άνθρωπο από την ευημερία και δεν ρίχνει το βιοτικό επίπεδο κανενός πολίτη στο όνομα άλλων ΔΗΘΕΝ εξοργισμένων πολιτών που στρέφονται εναντίον κάποιων -και καλά- βολεμένων πολιτών.
Τα λοιπά καλόπαιδα (βλέπε Μπαμπ(ου)η(νο)ς-like επαγγελματίες ή αλλιώς Μάνοι) που στο χώρο της συνείδησής τους έχουν παραχώσει χρήμα, ΑΥΤΟΙ χρειάζονται επειγόντως εντατικό φροντιστήριο ανθρωπιάς μπας κι ανθίσουν λιγάκι ΟΙ ΜΑΡΑΜΕΝΟΙ.
[1] Ο σκορπιός θέλει να περάσει το νερό αλλά δεν γνωρίζει κολύμπι. Βλέπει τον βάτραχο, εξαίρετο κολυμβητή, και του ζητά να τον πάρει στην ράχη του για να περάσουν μαζί. Ο βάτραχος διστάζει: “άμα σε πάρω επάνω μου, μπορεί να με κεντρίσεις”. Ο σκορπιός προσβάλλεται: “μα, άμα σε κεντρίσω και πεθάνεις, θα βουλιάξουμε και οι δυο μαζί!” Το ξανασκέφτεται ο βάτραχος, πείθεται, βάζει επάνω του τον σκορπιό, μπαίνουν στο ρεύμα. Κάποια στιγμή που βρίσκονται στα μισά, ο σκορπιός τον κεντρίζει. Και ενώ ο βάτραχος ξεψυχάει και αρχίζουν και οι δυο να βουλιάζουν, ρωτάει τον σκορπιό: “γιατί;”. Και ο σκορπιός αποκρίνεται: “δεν μπορούσα αλλιώς! είναι στην φύση μου…“
